155. Βρίσκοντας την πλατφόρμα σου...

Ένα από τα πράγματα που αρχίζω και συνειδητοποιώ ολοένα και περισσότερο όσο μεγαλώνω είναι η αξία της δημιουργίας του δικού σου προσωπικού γηπέδου, της δικής σου πλατφόρμας. Τι εννοώ με την λέξη πλατφόρμα. Αναφέρομαι στην δημιουργία του δικού σου χώρου, όχι αποκλειστικά με την υλική έννοια αλλά και την πνευματική, του δικού σου πεδίου όπου κυριαρχείς απόλυτα. Αυτός ο "χώρος", αυτό το γήπεδο, είναι η αντανάκλαση του εγώ σου. Είναι το σύνολο των πραγμάτων που σε αντιπροσωπεύουν και σε διαμορφώνουν, των θετικών πραγμάτων που σε κάνουν να νιώθεις ισχυρός και σου επιτρέπουν να έχεις νίκες και επιτυχίες.

Ξέρω ότι είναι περίεργη έννοια και ίσως να μη γίνομαι πολυ κατανοητός. Μεγαλώνοντας άρχισα να καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι να παίζεις στο δικό σου γήπεδο με τους δικούς σου όρους. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να αξιολογήσεις πρώτα με ειλικρίνεια τον εαυτό σου και να αποτιμήσεις τα δυνατα και τα αδύνατα σημεία σου. Μόνο τότε θα έχεις επιτυχία στη ζωή σου.

154. Straight γυναίκες : Friend or foe?

     



  "Είσαι gay; Τέλεια!!!! Λατρεύω τους γκέι!!! Θα γίνεις ο νέος μου κολλητός!!!!".

Έχω ακούσει την φράση αυτή,σε διάφορες παραλλαγές της, αρκετές φορές, ειδικότερα έπειτα από τη δική μου αποκάλυψη πως είμαι γκέι σε μια γυναίκα. Από τότε που η mainstream κουλτούρα παρουσίασε μέσω της ταινίας "My Best Friend's Wedding" τον άκακο και ασέξουαλ κολλητό φίλο της Τζούλια Ρόμπερτς, που είναι πρόθυμος να παρατήσει τη προσωπική του ζωή ώστε να τρέξει και να ασχοληθεί με τη ζωή και τα ηλίθια σχέδια της φίλης του, φαίνεται πως ένα μεγάλο ποσοστό των στρέητ γυναικών αποφάσισε να βλέπει τους γκέι σαν ένα αξεσουάρ που πρέπει πάση θυσία να το αποκτήσει... Το στερεότυπο αυτού του γκέι - τσαντάκι, εδραιώθηκε τέλεια μέσα από τον Stanford, του Sex And The City

153. “Θα άφηνες κάποιον να σου πάρει πίπα για 20 ευρώ;”

Η ερώτηση αυτή κρεμόταν στα χείλη μου καθώς τον είχα μπροστά μου, αραχτό, σέξυ, να μου λέει για τις καύλες που δεν μπορεί να ικανοποιήσει καθώς είναι μακριά από την κοπέλα του. Κρατήθηκα. Δεν είναι ώρα να γίνω ρεζίλι τώρα, σε συνάδελφο, όσα και αν έχουμε συζητήσει και έχουμε ανοιχτεί.

Ας τα πάρω από την αρχή. Είναι συνάδελφος στη δουλειά, σε άλλη ειδικότητα. 35αρης, στρέητ, με αυτή τη φυσική υπεροψία του ωραίου που ξέρει πως είναι ωραίος. Συζητάμε για την ομοφυλοφιλία, συγκεκριμένα για το γεγονός πως είμαι gay.

- “Είσαι ο πρώτος gay που γνωρίζω από κοντά. Να σε ρωτήσω κάτι;

Ωχ λέω από μέσα μου. Να δεις που θα κάνει την κλασική ερώτηση.... Και την κάνει...

152. Μπαίνοντας ξανά μέσα στην ντουλάπα....

        

  Τους τελευταίους δύο μήνες εργάζομαι ως δάσκαλος σε μια επαρχιακή πόλη, κοντά στην Αθήνα. Για όσους δεν έχουν σχέση με τα παιδαγωγικά και το χώρο της εκπαίδευσης γενικότερα, πρέπει να πω πως οι δάσκαλοι και γενικότερα οι εκπαιδευτικοί, έχουμε μετατραπεί σε σύγχρονους "νομάδες", αλλάζοντας κάθε χρόνο τόπο εργασίας, όπου καλούμαστε να εργαστούμε για 8 με 9 μήνες στην καλύτερη περίπτωση. Για μένα η φετινή χρονιά αποτελεί η αφετηρία από (όπως φαντάζομαι) μιας σειράς μετακινήσεων και τοποθετήσεων μέχρι κάποια στιγμή να μπορέσω να "μονιμοποιηθώ" σε κάποιο μέρος ή απλά να αλλάξω επαγγελματική σταδιοδρομία, όντας κουρασμένος από την έλλειψη μιας μορφής σταθερότητας στη ζωή μου.
 

151. Τι μου έμαθαν οι Kardashians για τη δυσφορία φύλου.

     

        Τους τελευταίους 2 μήνες, ξεκίνησα να βλέπω το ριάλιτυ Keeping Up with the Kardashians. Αρχικά ήθελα να δω για ποιο λόγο γίνεται τόσο χαμός με αυτή την οικογένεια και αν οι αρνητικές κριτικές που δέχεται, είναι δικαιολογημένες. Πρέπει να ομολογήσω ότι αν και υπάρχουν στοιχεία που δεν μου αρέσουν, η σειρά είναι καλή. Και μπορεί να σου διδάξει πράγματα. Ξέρω πως ακούγεται υπερβολικό να υποστηρίζω πως ένα ριάλιτυ μπορεί να σου διδάξει κάτι που δε μπορείς να μάθεις καλύτερα από κάπου αλλού, αλλά στη δική μου περίπτωση τουλάχιστον, έτσι συνέβη....

   

150. Μετρώντας αντίστροφα...

Όταν ήμουν παιδί, μου άρεσε να μετράω αντίστροφα από το δέκα και να φαντάζομαι πως όταν φτάσω στο μηδέν, θα γινόνταν μια πολύ μεγάλη έκρηξη, ίσως κάποιος μετεωρίτης ή διαστημόπλοιο που θα έπεφτε στη Γη ή κάποια άλλη μεγάλη καταστροφή.

Όταν τίποτα δε συνέβαινε, ένιωθα ανακούφιση μα και μια μικρή απογοήτευση.

Η πρώτη φορά που σε είδα, ήταν για μένα το δέκα.

Όταν μου χαμογέλασες, είχα φτάσει στο εννιά και ένιωσα πως κάτι ζωντάνεψε μέσα μου που καιρό τώρα είχα ξεχάσει.

Στο οχτώ, τα χείλη σου άγγιξαν τα δικά μου και στο εφτά, ένιωσα τη ζεστή σου ανάσα στο αυτί μου και τα χέρια σου παντού πάνω μου.

Μου είπες πως με αγαπάς στο έξι και στο πέντε είχαμε το πρώτο μας αληθινό καυγά.

Στο τέσσερα είχαμε τον δεύτερο και στο τρία, τον τρίτο.

Στο δύο μου είπες ότι δε μπορείς να συνεχίσεις έτσι και όταν έφτασα στο ένα μου  ζήτησες να μείνω.

Και έμεινα. Και ένιωσα ανακουφισμένος, τόσο ανακουφισμένος...αλλά και λίγο απογοητευμένος.

149. Ελπίδα...

                                             



      Μια μέρα μπαίνεις μέσα σ' ένα καφέ και εκεί είναι αυτός. Είναι τόσο απλό. Τόσο εύκολο. Μετά απ' αυτό και για πάντα, περνάς τη ζωή σου, μπαίνοντας σε καφετέριες, ελπίζοντας ότι ως δια μαγείας θα εμφανιστεί πάλι μπροστά σου. Όπως έκανε τη πρώτη φορά. Ή ότι θα υπάρχει κάποιος άλλος, σαν αυτόν, καθισμένος, με το κεφάλι του χωμένο σ' ένα βιβλίο. Θα γύριζε να σε κοιτάξει, και όλα θα ξεκινούσαν ξανά.

148. Το αγόρι της κολλητής μου, είναι gay!

        Ξέρω ότι φαίνεται προβοκατόρικος ο τίτλος, αλλά είναι 100% αντιπροσωπευτικός. Είμαι 99% σίγουρος πως ο ενός χρόνου γκόμενος της κολλητής μου, είναι gay. Με τη φίλη μου αυτή είμαστε στενοί φίλοι, από το Λύκειο, αν και γνωριζόμασταν από το Δημοτικό. Στο Λύκειο δέσαμε πολύ, μου στάθηκε και της στάθηκα και αν και περάσαμε σε διαφορετικές πόλεις μετά τις Πανελλήνιες, η φιλία μας κράτησε. Εννοείται ξέρει για μένα και γω για εκείνη και έχουμε σταθεί ο ένας στον άλλο σε διάφορες σχέσεις και ερωτικές απογοητεύσεις. Είναι έξυπνη κοπέλα, όμορφη και δυναμική και γι' αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση το γεγονός, πως όταν μου σύστησε το τελευταίο της αγόρι, δεν είχε καταλάβει πως είναι gay, 100%....

147. Φωνές από το παρελθόν....

Ομολογώ πως δεν έχω και πολύ διάθεση να γράψω κάτι καινούριο αν και έχουν συμβεί ψιλοπραγματάκια. Λίγο οι εξεταστικές στα δύο μεταπτυχιακά που παρακολουθώ, λίγο η βαριά ατμόσφαιρα της οικονομικής κρίσης που με κάνει κάθε μέρα να ονειρεύομαι πως θα την κάνω από δω, συντελούν στο να μην έχω διάθεση για καινούρια ποστ. Θα γράψω υποθέτω κάτι, σύντομα αλλά προς το παρόν θέλω να μοιραστώ ένα αρχείο που ανακάλυψα ξεχασμένο σε ένα παλιο dvd. Το αρχείο είναι ένα podcast που είχαμε κάνει εγώ και η Sparrow μια συμφοιτήτρια μου και λεσβία από το Πολυτεχνείο η οποία είχε ήδη ένα blog και με παρώθησε να κάνω και γω ένα.

Εκείνη την εποχή, μόλις τέλειωνε η πρώτη μας φοιτητική χρονιά και είχαμε την ιδέα να ξεκινήσουμε μια σειρά από podcast όπου θα μιλούσαμε για διάφορα που μας απασχολούσαν. Δεν ευδοκίμησε τελικά η ιδέα, ωστόσο "επέζησαν" δύο-τρία επεισόδια που βρήκα ξεχασμένα σε ένα dvd με διάφορα αρχεία. Δεν θα τα ανεβάσω όλα γιατί αφορούν θέματα που πλέον δεν έχουν κάποια αξία, ωστόσο ανεβάζω ένα μικρό κομμάτι από ένα από τα podcast στο οποίο κάναμε διεξήγαμε μια μικρή συνέντευξη ο ένας στον άλλο (εγώ στη Sparrow και εκείνη σε μένα).

Έχει κάποιο μικρό ενιδαφέρον, όποιος θέλει ας πατήσει "Play" να το ακούσει. Μου κάνει εντύπωση η ωριμότητα με την οποία μιλούσαμε και οι δύο. Όχι ότι δεν υπάρχουν ώριμοι 18χρονοι, απλά ουσιαστικά οι απόψεις που είχα τότε δεν έχουν αλλάξει σχεδόν καθόλου. Τώρα αυτό, δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει. Ή ότι είχα δίκιο ή ότι απλά δεν εξελίχθηκα καθόλου μέσα στα χρόνια.

Ήταν ευχάριστη έκπληξη το υλικό και μακάρι να είχα και κάτι βίντεο που είχα βγάλει τότε με μια mini dv κάμερα, που τελικά τα έχασα. Κρίμα. Οπότε ας ανεβάσω αυτό, ιστορία του blog είναι άλλωστε. Φωνές από το παρελθόν λοιπόν.... απολαύστε (I guess....)!

146. Βελούδινη οργή : Κολλημένοι στη ντροπή, ο ανελέητος κύκλος.

     

           Σε αυτό το κεφάλαιο, ο συγγραφέας επισημαίνει το γεγονός ό,τι τα στάδια 1 και 2 της ντροπής (έχουν αναλυθεί σε προηογύμενα ποστ), είναι πολύ δύσκολο να ξεπεραστούν. Πολλοί από μας, παραμένουμε κολλημένοι στα στάδια αυτά εφόρου ζωής, μη βλέποντας εναλλακτική. Η εσωτερική ντροπή που νιώθουμε, μας κάνει εύθραστους όχι μόνο στην κριτική των άλλων, αλλά και στη δική μας ανθρώπινη φύση. Αρνούμαστε να δεχτούμε πως κάνουμε λάθη, να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεων μας. Πολλές φορές είμαστε απάνθρωπα τελειομανείς και απαιτητικοί από τον ίδιο μας τον εαυτό. Ως αποτέλεσμα, δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας, παγιδευόμαστε σε αυτά, αρρωσταίνουμε αλλά αρνούμαστε να αναζητήσουμε θεραπεία...

145. Είμαι άρρωστος...

          Έχω πλέον καταλήξει πως είμαι επιρρεπής στους εθισμούς. Έχω περάσει από πολλούς. Εθισμό σε σχέση, εθισμό σε φίλους, εθισμό σε υπολογιστή, εθισμό στο φαγητό, εθισμό σε τηλεοπτικές σειρές κ.α. Το '15 δεν ήταν καλή χρονιά για μένα. Ούτε το 14 αλλά το 15 ήταν χειρότερο. Στο τέλος του και στις αρχές του '16, άρχισαν τα πράγματα να παίρνουν μια ανηφόρα και πίστεψα πως τα δύσκολα τα είχα αφήσει πίσω μου. Αμ δε...

144. Are you happy now?

Αποφάσισα να έρθω για το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας, στο πατρικό μου. Κάνοντας βόλτα το σκυλί με τη μητέρα μου,  μου ανέφερε πως η κόρη μιας φίλης της, έκανε απόπειρα αυτοκτονίας και νοσηλεύτηκε για 15 μέρες. Η απόπειρα ήταν αποτέλεσμα ενός χρόνου συνεχούς κατάθλιψης. Είχε χάσει τη δουλειά της και είχε χωρίσει από μια μεγάλη της σχέση. Είναι 32 χρονών πλέον. Θυμάμαι παλαιότερα πως είχα σκεφτεί για εκείνη, ότι έχει την τέλεια ζωή. Ωραίος γκόμενος, καλή δουλειά, ήταν όμορφη, γλυκειά και καλή. Δεν την ήξερα πολύ αλλά θεωρούσα πως δεν υπήρχε λόγος να παραπονεθεί για κάτι.

143. Βελούδινη Οργή : Αντισταθμίζοντας την ντροπή.

        Σύμφωνα με τον συγγραφέα, το 2ο στάδιο της ζωής ενός gay, στην πορεία του προς την "αυθεντικότητα" αφορά την προσπάθεια και ανάγκη που έχει ο ομοφυλόφιλος άντρας, να υπερκαλύψει την ντροπή που νιώθει για το γεγονός πως είναι gay.

       Ο ένας δρόμος, που περιγράφεται στο 1ο στάδιο, αφορά το κρυφτό του gay άνδρα με την κοινωνία. Είτε μη αποδεχόμενος τον εαυτό του, είτε ενεργώντας πάντα στο σκοτάδι, στα κρυφά. Ο δρόμος αυτός, αν και μπορεί να παρέχει κάποιου είδους ηρεμία και ευτυχία, σπάνια είναι ευχάριστος γιατί πολλές φορές αναγκάζεσαι να κάνεις συμβιβασμούς και υποχωρήσεις που σε καταπιέζουν ως προσωπικότητα.

Ο άλλος δρόμος ....

142. Ο βιαστής του Schrödinger.

Καταλαβαίνω ότι όντως αρκετές γυναίκες έχουν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Καταλαβαίνω, ότι το να σε πλησιάζει κάποιος και να αρχίσει να τρίβεται πάνω σου, είναι πάρα πολύ άσχημο. Και πως είναι εύκολο να αρχίσεις να γενικεύεις επικίνδυνα. Το καταλαβαίνω, γιατί έχω υποστεί παρενόχληση, από ταξιτζή, τους πρώτους μήνες φοιτητικής ζωής στην Αθήνα. Και μπορώ να πω πως για αρκετό καιρό, δεν εμπιστευόμουν καθόλου τα ταξί. Είναι όμως σωστό να μετατρέπουμε ένα τυχαίο συμβάν σε κανόνα που καθορίζει τη συμπεριφορά μας, απέναντι στους άλλους?

141. Ο αδερφός μου, η νύφη μου και...ο πούστης γιος.

 

     Δεν θυμάμαι αν έχω ξαναγράψει κάτι για τον αδερφό μου, αλλά να που ήρθε η ώρα να γράψω. Λοιπόν έχω ένα μεγαλύτερο αδερφό κατά τρία χρόνια. Και εκτός από κοινούς δεσμούς αίματος, δεν είχαμε τίποτα άλλο κοινό. Εκείνος ασχολούταν με τα αθλήματα, εγώ με τα βιβλία. Εκείνος έβλεπε ποδόσφαιρο, εγώ μάγισσες και sailor moon. Εκείνος πήδαγε γκομενάκια, εγώ.... τεσπά ας μην ξεφύγουμε. Ήταν ο επόμενος που έμαθε για μένα μετά την αδερφή μου. Όταν ήμουν 17 χρονών. Δεν το πήρε υπερβολικά άσχημα, απλώς στην αρχή απογοητεύτηκε. Δεν είναι ότι δεν μιλούσαμε ή απομακρυνθήκαμε αλλά στην αρχή του ήταν δύσκολο να το συνηθίσει. Αλλά επειδή εγώ δεν τα παρατάω εύκολα σε τέτοια θέματα ούτε μου αρκούσε μια σιωπηρή αποδοχή, συνέχιζα να αναφέρω ανά τακτά χρονικά διαστήματα το ζήτημα, μέχρι που σιγά σιγά, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο, έφτασε 10 χρόνια μετά, να είναι ένθερμος υποστηρικτής των δικαιωμάτων των gay, να μιλάει και στους φίλους του για αυτά και γενικότερα να μην σηκώνει μύγα στο σπαθί του για το θέμα. Μέχρι που στη ζωή του μπήκε αυτή....

140. Γιατί δεν διάλεξες εμένα?

             Το ποστ αυτό γράφεται με πάρα πολύ πόνο καρδιάς. Πραγματικά, σπάνιες φορές έχω νιώσει τόσο πόνο. Τα χέρια μου τρέμουν και η καρδιά μου πάει να σπάσει. Θα προσπαθήσω να βγάζει νόημα το ποστ, αν και δεν το εγγυώμαι. Μόλις πριν λίγο, ανακάλυψα ότι ίσως ο μεγαλύτερος έρωτας  μου, τα έχει με κάποιον άλλο. Δεν με ενοχλεί τόσο αυτό. Αν και όταν τελειώσαμε, έλεγε ότι τελικά του αρέσουν τα κορίτσια και ότι με μένα ήταν απλά κάτι διαφορετικό, τελικά τώρα είδα στο Facebook του, πως τα 'χει με κάποιον άλλο. Και όχι μόνο τα 'χει. Αλλά είναι και ψιλο-out, βάζουν μαζί φωτογραφίες κτλ. Και το ερώτημα που με πεθαίνει είναι, γιατί όχι εγώ?

139. Η αγάπη απελευθερώνει...

Γιατί μας είναι τόσο δύσκολο, να εγκαταλείψουμε πράγματα, συνήθειες ή ανθρώπους, που δεν μας κάνουν καλό?

Όλοι έχουμε βρεθεί σε παρόμοια θέση. Γνωρίζουμε πως κάτι δεν μας κάνει καλό, ότι πλέον περισσότερο μας βλάπτει παρά μας ωφελεί, ωστόσο δεν λέμε να το αφήσουμε. Όχι μόνο δεν το αφήνουμε, αλλά πολλές φορές γραπωνόμαστε. Γραπωνόμαστε σε καταστάσεις που στο τέλος θα μας αφήσουν σε χειρότερη μοίρα από πριν – είναι τουλάχιστον γελοίο.

138. Δεν αγαπάς τους "gay".....

Λοιπόν ας το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή. Δεν αγαπάς τους "gay(zzzzz)" και ούτε εγώ τους αγαπώ. Πραγματικά, πρέπει να σταματήσεις να το λες αυτό, αυτή τη στιγμή. Ναι σε σένα αναφέρομαι στρέητ φίλη αναγνώστρια. Αν υπάρχεις. Και σε σένα gay φίλε αναγνώστη, έχεις το ελεύθερο να αστράψεις μια σφαλιάρα σε όποια ή όποιον, ξεστομίσει μια τέτοια ή παρόμοια φράση.

137. Δεν έχει να κάνει με σένα....

....και πρέπει να το θυμίζω συνέχεια στον εαυτό μου... Εξηγούμαι. Σίγουρα ο καθένας μας αποτελεί μια ξεχωριστή και εγωκεντρική ύπαρξη. Ξεχωριστή γιατί κανείς δεν μπορεί να έχει ακριβώς τα ίδια βιώματα με μας και εγωκεντρική λόγω της κατασκευής μας. Ο εγκέφαλος μας βρίσκεται μέσα στο δικό μας κεφάλι. Βλέπει μέσα από τα δικά μας μάτια, νιώθει τα δικά μας συναισθήματα κτλ. Είναι φυσιολογικό και επόμενο, να ερμηνεύουμε το κόσμο και τα γεγονότα που μας συμβαίνουν σύμφωνα με τις δικές μας παραστάσεις. Όμως....

136. Καφεμαντείες, προβλέψεις και ο ...... Χορταρέας! - An update

 Πέρασε ένας χρόνος από τότε που επισκέφθηκα με τη θεία μου, τη καφετέρια του Χορταρέα και μου "διάβασαν" το μέλλον μου. Περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να διαβάσεις εδώ. Είχα υποσχεθεί πως θα κάνω μια ενημέρωση για την επαλήθευση ή μη των προβλέψεων. Είναι νομίζω αυτονόητο πως ό,τι γράφω, αποτελεί την δική μου εμπειρία, χωρίς καμμία διάθεση δυσφήμισης κτλ. Τα αποτελέσματα λοιπόν είναι......

*Drum Roll*     *Drum Roll*     *Drum Roll*    *Drum Roll*    *Drum Roll*    *Drum Roll*