125. Ιστορία από τα παλιά.... (2ο μέρος)

Δεύτερο και τελευταίο. Δεν έχω άλλο, κι αυτό είναι πετσοκομμένο αντίγραφο ενός πιο ολοκληρωμένου κεφαλαίου. Αλλά μετά την απαίτηση ενός (!!!) αναγνώστη να διαβάσει και τα υπόλοιπα, πως μπορούσα να τον απογοητεύσω. Ορίστε λοιπόν τα απομεινάρια ενός ανεκπλήρωτου project.

124. Ιστορία από τα παλιά... (1o μέρος)

Όχι τα πολύ παλιά, από το 2012 για να ακριβολογώ. Ήταν μια περίοδος που είχα ανακαλύψει το Sims 3 σαν παιχνίδι και είχα επιχειρήσει να γράψω μια ιστορία χρησιμοποιώντας παράλληλα εικόνες παρμένες από το παιχνίδι. Η ιδέα ήταν να το ανεβάσω σε ένα blog, αλλά μετά το 3ο ή 4ο κεφάλαιο, βαρέθηκα και η ιστορία έμεινε στη μέση. Νόμιζα ότι την είχα σβήσει, αλλά προχτές, βρήκα σε ένα dvd με διάφορα αρχεία, το 1ο κεφάλαιο. Το ανεβάζω εδώ, όχι ότι θα συνεχιστεί, αλλά στέκει σαν αυτόνομη σύντομη ιστοριούλα. Όποιος θέλει, το διαβάζει!

Δε βαζουν μια οδοντοβουρτσα σε ενα ποιημα.....μερος 3ο!

Ολο το βραδυ παλευαμε λοιπον.Τα χαραματα ομως μου ζητησε να φυγω - ηταν αδυνατον, λεει, να κοιμηθει με αλλο ατομο διπλα του, και καναπε δεν ειχε. Επεσα να πεθανω απ'την προσβολη. Μου ζητησε συγγνωμη βεβαια, αλλα τι να την κανει ο πεθαμενος τη συγγνωμη? Εφυγα με τα μουτρα στο χωμα. Την αλλη μερα αναγκαστηκα να ρωτησω τον Χρηστο για το ποιον του. Εμεινε ο αλλος, δεν περιμενε να εχω μπλεξει με τον Αδωνη, προφανως νομιζε πως αλλα ηταν τα γουστα του. Δυστυχως δεν ηξερε και πολλα ή δεν ηθελε να μου πει. Μια βδομαδα εβγαιναν, με πληροφορησε, τιποτα το ιδιαιτερο, αλλα ο τυπος ηταν κομματι ανισορροπος. Στην αρχη τον παρενοχλουσε, μεχρι στο κινητο του Βασιλη(του γκομενου του Χρηστου), επαιρνε και το'κλεινε. Και βεβαια με συμβουλεωε να κρατηθω μακρια. Το ειπε γιατι ενοχληθηκε - δεν ηθελε καθολου να μπερδευονται στα ποδια τoυ - το ειπε απο φιλια, ιδεα δεν εχω, δεν βγαζεις ευκολα ακρη με τον Χρηστο. Ουτε μ'εμενα ομως βγαζεις ακρη. Οσο εκεινος μου ελεγε να κρατηθω μακρια, τοσο φαγωνομουνα να τον ριξω. Οπως καταλαβαινετε, και ξαναβγηκα μαζι του, και στο σπιτι του ξαναπηγα, και ταξι ξαναεψαχνα στα μαυρα μεσανυχτα για να μην τον στριμωξω στο κρεβατι του και τελος παντως ολα τα'κανα.

Ο θεος τα δεχοταν ευχαρίστως, αλλα, πως να το πω, καπως αφηρημενα, οπως δεχεσαι το σοκολατακι που σου προσφερουν χωρις να νιωθεις καμια πελωρια λαχταρα για γλυκο, απλως αφου στο δινουν το παιρνεις. Δεν ειχα παραπονο παντως, οσο τον εβλεπα δεν ειχα παραπονο. Το ζητημα ηταν πως μου εριχνε κατι εξαφανισεις ξεγυρισμενες. Μερες τον εψαχνα.Ουτε τηλεφωνα σηκωνε, ουτε σπιτι του πηγαινε, ατμος γινοταν και χανοταν...Δυο χρονια τραβιομασταν ετσι, δεκα κιλα εχασα, ολους τους φιλους μου εχασα, τη γαληνη μου εχασα.Αγωνας η καθε μερα και τιποτ'αλλο. Ενα ψαξιμο. Που ειναι, πως να τον ξετρυπωσω, πως να τον γυρισω πισω, πως να τον κρατησω να μην μου ξαναφυγει. Γινεται ζωη ετσι? Δε γινεται!

Οποτε ενα βραδυ, αποφασισα να διεκδικησω οτι μου ανηκει. Καθισα και του απαριθμησα ολα οσα ηθελα, ολα οσα πιστευα οτι μου ανηκουν.Του ζητησα να ζησουμε σε ενα σπιτι,
μαζι σαν ζευγαρι οπως μας αξιζει.Γελασε υποτιμητικα. Προφανως και αλλη εικονα ειχε στο μυαλο του για τη σχεση μας απο τη δικη μου.Ανοιξε την πορτα και εφυγε.Ετσι χωρις να τον νοιαζει για τα οσα εδωσα,για τα οσα θυσιασα για κεινον.Απλα εφυγε.Α πριν να ξεχασω με συμβουλεψε να σταματησω την κλαψα και να βρω καποιον αλλο να βασανιζω!

Κανεις δεν τον ξαναειδε απο την παρεα, αφαντος κανονικα. Ξανακουσα για αυτον ενα μηνα και δεκατρεις μερες μετα, ωρα δωδεκαμισι το βραδυ, πανω ακριβως που κοντευα να αποβαλλω τη μαυριλα του χωρισμου. Με πηραν απο το νοσοκομειο <<Ο Ευαγγελισμος>> γιατι βρηκαν το ονομα μου πρωτο στη λιστα του κινητου του -Αλεξοπουλος. Ειχε ενα τροχαιο ατυχημα με τη μηχανη στη παραλιακη, λεει, επεσε σε τοιχο, μεταφερθηκε σε αφασια στην εντατικη, υπηρχε κινδυνος να μεινει παραλυτος.Προς στιγμην εφυγε το αιμα απο το σωμα μου. Ειχα ευχηθει με τοση δυναμη να πεθανει σαν σκυλι στ'αμπελι που νομιζσα οτι εγω εφταιγα, εξαιτιας μου τον τιμωρουσε ο Θεος.Ε, μετα σιγα σιγα συνηλθα. Πηγα στο νοσοκομειο πρωτος, πριν ειδοποιησω οποιοδηποτε δικο του.Ηθελα να δω τη κατασταση, να δω τι θα κανω. Οσο κι αν ημουν προετοιμασμενος για τα χειροτερα, αυτο που ειδα μου εκοψε την μιλια. Ο θεος μου καθολου με θεο δεν εμοιαζε πια. Ενα κουβαρακι σαρκα ηταν, κουρελιασμενο και ματωμενο, που κειτοταν αψυχο στα ασπρα σεντονια της εντατικης - μολις μια ανασα απο τον θανατο. Πιο ζωντανα εμοιαζαν τα μηχανηματα γυρω του. Δεν ηξερα τι να κανω. Καθομουν και τον κοιτουσα σαν χαζος. Νομιζω πως προσπαθουσα να καταλαβω τι εμεινε απο αυτον, τι αναγνωριζα απ'τον αντρα που ειχα ερωτευτει σαν τρελος.Τα ματια μου τρεχανε σαν βρυσες και ουτε που τα σκουπιζα. Οχι απο λυπη για το καταντημα της αγαπης μου, ουτε απο τρομο μπροστα στις ανεξελεγκτες βουλες του Κυριου. Εκλαιγα απλουστατα απο ανακουφιση.Ο αντρας αυτος ειχε καταστρεψει την ισορροπια μου, τη ζωη μου ολη, το χρονο μου, τις σχεσεις μου, ηταν ξαπλωμενος εκει μπροστα μου πιο ανισχυρος πια κι απο μωρο, πιο αχρηστος και απο ασφαιρο οπλο. Ο θεος ηταν πια στο ελεος ενος θνητου - στο δικο μου ελεος.Αποφασισα σε δεκατα του δευτερολεπτου να τον αναλαβω εγω, αν καταφερνε να επιζησει. Θα τον επερνα με το λατρεμενο αναπηρικο καροτσακι του.Τωρα θα ηταν αδυνατον να με διωξει τις νυχτες, τωρα θα με παρακαλουσε να μεινω κοντα του - ποιος θα τον σηκωνε να παει τουαλετα? ποιος θα τον εσωνε αν γινοταν σεισμος? Δε θα με ρωτουσε ξανα ποτε με ποιον τραβιεται ο Χρηστος. Δε θα ηταν ικανος να ντυνεται στην πενα και να εξαφανιζεται για μερες. Απο δω κ μπρος θα τον εντυνα εγω! Κι ολη αυτη η αγωνια που εφαγε τα σπλαχνα μου 2 ατελειωτα χρονια, αυτο το αχ, στο κεφαλι του ολο πια!

Αυτος θα μυριζει τωρα στα κρυφα σαν κυνηγοσκυλο, αυτος θα μενει αυπνος απο τις μυρωδιες ξενων αντρικων σωματων. Αυτος θα ζητα πλεον κι εγω θα δινω οσο θελω με το σταγονομετρο, σαν προσφορο - ΑΝ δινω...


Γυρισα τα ματια στον ουρανο και κλαιγοντας ειπα στην προισταμενη της εντατικης: "Αδελφη, υπαρχει Θεος!!!"Αυτη με ακουμπησε ενθαρρυντικα στο μπρατσο. "Και βεβαια υπαρχει", μου ψιθυρισε, "εμεις εδω εχουμε δει τοσα θαυματα....">>


Ελπιζω να σας αρεσε, αν και λιγο ψυχοπλακωτικο!!!

Δε βαζουν μια οδοντοβουρτσα σε ενα ποιημα.....μερος 2ο!

O Aδωνης ενεκρινε την κινηση με ενα χαμογελακι.Την εκτιμησε. Θα ειχε βαρεθει κι αυτος τοσα χρονια να δισταζει, να μην ξερει σε ποιο απο τους δεκαδες ωραιους που συνωστιζοταν στα ποδια του για να δωσει το μηλο. Καπου στα βαθη της ψυχης του θα γυρευε μια αποφασιστικη αδελφη ψυχη, να αρπαξει μονη της τον απαγορευμενο καρπο και να τον βγαλει απο το αδιεξοδο. Μη σας τα πολυλογω, ολο το βραδυ δεν ξεκολλησα απο διπλα του.Πιναμε και μιλουσαμε, μιλουσαμε και πιναμε. Μεχρι να την κανουν σιγα σιγα ολοι για τα σπιτια τους, ειχαμε γινει ντιρλα. Στο τελος φυγαδευσα τον Γιωργο και με το θαρρος του οινοπνευματος τον αρπαξα απο τον γιακα τον εσυρα ως λαφυρο στην κρεββατοκαμαρα 3 οροφους παρακατω. Την αλλη μερα το πρωι ξυπνησα γυμνος με εναν αντρα γυμνο στο πλαι. Κατι με ετρωγε ομως.

Δε θυμομουν τι ακριβως εγινε. Το καναμε ή οχι? Εχουμε ενα καποιο παρελθον ή ειμαστε ακομη στο αλφα βητα? Με την αμφιβολια να με τρωει πηγα κι εφτιαξα δυο καφεδες και τους εφερε στο κρεβατι μαζι με καναπεδακια που ειχαν μεινει απο χθες. Ο θεος ξυπνησε κι αυτος και χωρις πολλα πολλα το'ριξε στη μασα. Πολυ το εκτιμησε το μπρεκφαστ. Το καταλαβα γιατι αρχισε τα χαμογελα και τις ερωτησεις : Αν μενω μονος μου, αν δουλευω, ποσω χρονω ειμαι, τι σπουδαζω κτλ Η αληθεια ειναι οτι του τα ειχα ξαναπει το βραδυ αλλα μαλλον τα ειχε ξεχασει...Οποτε του τα ξαναειπα απο την αρχη. Δεν ειπα πολλα γιατι το εκοψα το ατομο οτι βαριοταν ευκολα.Ηξερα κιολας οτι οι ανθρωποι θελουν να μιλανε περισσοτερο για τον εαυτο τους.Οποτε του εδωσα και γω να καταλαβει οτι θα του χαρισω και τα 2 μου αυτια, αν μου κατσει, ας μεινω κουφος βρε αδερφε, χαλαλι! Ε λοιπον, ειτε το πιστευετε ειτε οχι, το μονο πραγμα που μου κοινοποιησε ο θεος ηταν οτι ηξερε τον Χρηστο, τεως παιδικο του φιλο, και νυν δικος μου συμφοιτητης.Στην αρχη καπως αδιαφορα, του στυλ δεν-τρεχει-και-τιποτα. Μετα αρχισε να με ψαρευει ανοιχτα. Ηθελε να μαθει αν τον ειχαμε καλεσει χτες, ποσο τον ξεραμε, πως πηγαινε η σχεση του με τον γκομενο του τον Βασιλη, αν τον κερατωνε και λοιπα και λοιπα. Πωρωμενο το ατομο εν ολιγοις. Ε, τελικα το θελουν οι αντρες το φτυσιμο, δικιο εχει ο Χρηστος.Και οι ταχα μου σκληροι ακομη χειροτερα, οσο τους φτυνεις τοσο κολλανε!

Προφανως ο θεος ηταν ενα απο τα πολυπληθη θυματα του Χρηστο, που χτυπουσε οποιον του γυαλιζε και στο τελος εφευγε παντα παρεα με τον Βασιλακη του.Το φυσουσαν και δεν κρυωνε οι τυποι.Σκυλιαζαν μεχρι να συνειδητοποιησουν τι εγινε, τι τους βρηκε. Οπως λεει η γιαγια μου ομως, πισω εχει η αχλαδα την ουρα. Μπορει να μου κουβαληθηκε για τον Χρηστο, στο δικο μου κρεβατι κατεληξε ομως. Τελος παντων, τα ειπαμε, ντυθηκε, πηρε το τηλεφωνο μου - δηλαδη του το εδωσα - κι εφυγε.Απελπιστηκα εγω.Ημουν σιγουρος οτι δεν θα παρει.Ουδεις αντρας που ενδιαφερθηκα πηρε ποτε.Ο μονος τροπος να παρει εμενα αντρας ειναι να μη μ'ενδιεφερε. Ειχα τις μαυρες μου.Στη σχολη ουτε να παρακολουθησω μαθημα μπορουσα - ακομη και ο Χρηστος που καναμε κολλητη παρεα απειλουσε να με παρατησει απο φιλο. Σε τρεις μερες ομως εγινε το θαυμα και ανεστηθη ο Λαζαρος - εγω! Ο θεος Αδωνης με πηρε τηλεφωνο και μαλιστα μου ζητησε κατευθειαν να βγουμε χωρις τζιριτζαντζουλα. Εκανα τις μασκες μου και τα αφρολουτρα μου και πηγα στο μοιραιο ραντεβου, σπιτι του.Ολο το βραδυ παλευαμε(καναμε σεξ ντε!!!!)...


Το be continued που λενε, στο τριτο και τελευταιο μερος!Πιστευω οτι το φιναλε δεν θα το περιμενετε!

Δε βαζουν μια οδοντοβουρτσα σε ενα ποιημα....μερος 1ο!

Note:Η ιστορια αφιερωμενη στον 1ο μου ερωτα που τον ειδα μετα απο πολυ καιρο.Νομιζα οτι σε ειχα ξεπερασει τελειως αλλα μολις σε ειδα πιο ομορφο απο ποτε κατι αναπηδησε μεσα μου.Ισως τον 1ο ερωτα δεν τον ξεπερναμε ποτε τελειως.Ισως...

Mε λενε Παρι και θα σας πω την ιστορια μου με τον Αδωνη - δυστυχως δεν αστειευομαι αυτα ειναι τα ονοματα μας. Ακομη χειροτερα δεν ειμαι κανας ωραιος κι ουτε μου δωσανε κανενα μηλο, μονος μου πηγα και το αρπαξα.Αλλα καλυτερα να αρχισω απο την αρχη.

Τον πρωτοσυναντησα στο παρτι που καναμε με τo γιωργο τον κολλητο μου για να πολεμησουμε στηθος με στηθος την γκαντεμια που μας κυνηγουσε ολο τον χειμωνα.ηταν ιουλιος του 1998.Η ταρατσα του γιωργου ηταν γεματη με λευτκοντυμενους φεγγαροπληκτους - white party υποτιθεται απ'αυτα που εγκαινιαζουν την καλοκαιρινη σεζον στη μυκονο, αν και ζουσαμε στο περιστερι.Οι προσδοκιες μας πηγαιναν ανεκαθεν ενα βημα πιο μπροστα απο τις δυναντοτητες μας.Το ξεκαθαρισαμε ομως κι ολοι το σεβαστηκαν ,σιδερωσανε τ'ασπρα τους πουκαμισα, δανειστηκαν λινα σαλβαρια, εκοψαν το λαιμο τους τελος παντων αλλα ολοι στα λευκα ηρθαν.

Εκτος απο εκεινον φυσικα.Ο αδωνης, το παλικαρι, ο ανταρτης, εσκασε μυτη σχεδον ακαλεστος στις δωδεκα ακριβως δυο ωρες μετα την ωρα προσελευσης των πολλων, τη στιγμη που στα πλατο στριφογυρνουσε το "total eclipse of the heart",οι ωραιοι ειχαν αρπαξει τους ωραιους και μελωνανε στην πιστα, ενω τα μπακουρια ηταν αραγμενα στα πεζουλια και κοιτουσαν αφειρημενα το επεκεινα σε στυλ δεν-ειμαι-στα-αζητητα-απλως-κατι-σκεφτομαι... ηταν ντυμενος στα μαυρα απο τοιχο σε τοιχο.Χωρια μαλλι και το μαυρο ματι.Ετσι οπως σταθηκε στη μεση της πορτας της ταρατσας, φωτισμενος απο πισω μες στα μαυρα σκοταδια, ελαμπε σαν θεοτητα, δεν υπερβαλλω(που υπερβαλλω δηλαδη....).Εμεινα να τον κοιταζω αποσβωλομενος!

"Ξεχνα το", μου σφυριξε ο γιωργος περνωντας απο μπροστα μου με ενα δισκο γεματο καναπεδακια αγγουρι, αυγο , μαγιονεζα."Δεν ειναι για τα δοντια σου".Με πηρε το παραπονο.Φουντωσα.Γιατι, ρε γαμωτο, ν'ακουω αυτες τις δυο λεξεις απο δεκαπεντε χρονω παιδακι οταν σηκωνω τα ματια μου σε κανενα εμφανισημο?Γιατι να το ξεχασω?Και τι να θυμηθω δηλαδη?Τα αζητητα ?Τα αποβρασματα? Τα τελευταια καλουπια του Θεου?Μονο σε αυτους ειχα εγω δικαιωμα να ελπιζω? Ε λοιπον δε θελει πολυ ο ανθρωπος για να αλλοφρονησει. ακουγοντας αυτη τη φραση για εκατοστη εβδομηκοστη φορα επιτελους μουλαρωσα."Αυτον θελω, αυτον θα παρω", σφυριξα στ'αυτι του γιωργου τοσο δυνατα που πονεσε το τυμπανο του. Μετα πηγα ντουγρου καταπανω του, διασχιζοντας τα μελλοντικα ζευγαρακια που μοστραριζαν τα μαυρισματα τους στην πιστα. "ποιος εισαι εσυ", του ειπα, " και γιατι ηρθες χωρις να σε καλεσω?"ουτε που το ειχα σχεδιασει τι θα του πω, απο μονο του πεταχτηκε απο το στομα μου σαν βατραχακι.οταν με ακουσα να το λεω, ειναι αληθεια πως ψιλοτρομαξα, καπως γαιδουρινο ακουγοταν, αξεστο. Παει ο ωραιος, βρε μαλακισμενο, ειπα στον εαυτο μου, δε σου εχω πει να σκεφτεσαι πριν το ανοιξειις το ρημαδι?"



Ελα ομως που εσφαλα. ο ωραιος τσινησε μεν, ιντριγκαριστηκε δε. στραφηκε με κοιταξε καλα καλα και μετα χαμογελασε. "Θες να φυγω?" με ρωτησε και τον εβλεπες τον ατιμο οτι ηταν σιγουρος εκατο τα εκατο πως δεν ηθελα να παει πουθενα. με τετοια βροχη αυτοπεποιηθησης, τα παρατησα και εγω. Δεν κοιταξα να κρατησω τα προσχηματα. Τι προκοπη ειδα με τα προσχηματα τοσα χρονια αλλωστε? "εδω να μεινεις!", του ειπα. " Τι να σου φερω?"Βοτκα λεμονι ηθελε και τσακιστηκα να του το φτιαξω κατω στην κουζινα οπου ειχαμε φυλαγμενα τα καθαρα ποτα - πανω σερβιραμε τις μπομπες. Οταν του το ανεβασα, ο θεος που τον ελεγαν αδωνη ηταν αραχτος στο πεζουλι περιστοιχισμενος με τεσσερις -αν μετρησα καλα μες στο σκοταδι- συναμενους κουναμενους που χασκογελουσαν σαν ζωα. Αποφασισα να λυσω την πολιορκια με δυναμικο τροπο. << "Κοριτσια", μας επιτρεπετε λιγο, κατι εχουμε να πουμε", ειπα κι απ'τη μουρη μου καταλαβαν οτι αν δεν διαλυθουν ησυχως και γρηγορα, δεν προκειται να ξαναπροσκληθουν σε παρτι δικο μου στον αιωνα τον απαντα>>.

Συνεχιζεται....

They shoot S1ngle people ,don't they?

Άναψε ένα τσιγάρο,ρούφηξε μια τζούρα και άφησε το καπνό να θολώσει το μυαλό του.Κοίταξε τους 2 φίλους του και τα αγόρια τους...Συζητούσαν δυνατά γύρω απο το τραπέζι.Φαίνοταν ενθουσιασμένοι.Και γιατί να μην ήταν άλλωστε.Επιτέλους είχε εγκριθει ο νομος περι υιοθεσιας παιδιων απο γκει ζευγαρια στην Ελλαδα.Τεσσερα μολις χρονια μετα την θεσμικη κατοχυρωση των γκει γαμων,η ισοτητα φανταζε πιο κοντα απο ποτέ.Η κοινωνια βεβαια ηθελε ακομη τον χρονο της,αλλα που θα πηγαινε θα αλλαζε και αυτη.
Δεν συμμετειχε στις συζητησεις τους σχεδον ποτε πλεον.Και γιατι να το κανει .Ο ιδιος ουτε καν σταθερο γκομενο δεν ειχε.Δεν εβρισκε αυτον τον ενα ,τον πριγκηπα του παραμυθιου,που θα τον οδηγουσε στην ευτυχια.Το μυαλο του “ετρεξε”στο παρελθον.Θυμηθηκε τοτε,πριν 15 ολοκληρα χρονια οταν πρωτοπατησε το ποδι του στην Αθηνα.Ενα τρομαγμενο επαρχιωτοπουλο.Στη σχολη γνωρισε τον Νικο ,τον 1ο κολλητο του.Σχεδον αμεσως δεσανε και πολυ γρηγορα ομολογησαν τις σεξουαλικες τους προτιμησεις.Προσπαθησαν να τα βρουνε στο ερωτικο αλλα δεν τους βγηκε οποτε παρεμειναν φιλοι.Δεν πατησαν σχεδον καθολου στο 1ο ετος της σχολης.Ηταν απασχολημενοι με το να γνωρισουν την γκει ζωη.Σε μια απο τις εξορμησεις τους γνωρισαν τον Νοτη.Ο Νικος του ζητησε φωτια ,και γρηγορα οι 2 τους κατεληξαν στο κρεβατι.Αλλα ουτε και σε αυτους υπηρξε τρομερη ερωτικη χημεια.Αλλα διαπιστωσαν οτι ως φιλοι ταιριαζαν αψογα...Ετσι δεσανε.Τρια συνομηλικα αγορια διαφορετικα μεταξυ τους που δενανε ομως τοσο αρμονικα.
Εγιναν αχωριστοι.Ποσες φορες ηταν ο ενας εκει για τον αλλο.Ολα μαζι τα εκαναν.Μαζι στις εξορμησεις,μαζι στις αποκαλυψεις στους γονεις και στους συμφοιτητες.Μαζι στις διακοπες καθως και στον γκει ακτιβισμο.Ηταν απο τα πιο ενεργα μελη της κοινοτητας.Οταν κατοχυρωθηκε πλεον απολυτα ο γκει γαμος στην Ελλαδα ηταν μια στιγμη οροσημο για αυτους οχι μονο ως γκει αλλα και ως παρεα.Μαζι ειχαν στηριξει τον αγωνα για τα δικαιωματα με σημαντικη συνεισφορα σε αυτον.Ειχαν θυσιασει πολλα οποτε αυτο σημαινε κατι παραπανω.Συλλογιστηκε τις αμετρητες ερωτικες απογοητευσεις τους,και τη ζεστασια που ενιωθαν οταν βρισκονταν και οι 3 τους.Ενιωθαν ανικητοι και αχωριστοι.Μεχρι που...
Ο Νοτης ηταν ο εξαλλος της παρεας.Καθε βραδυ και με διαφορετικο γκομενο.Ειχε τρομερη αυτοπεποιηθηση και γιατι οχι αλλωστε?Ηταν ομορφος και το γνωριζε.Ειχε τη καταπληκτικη ικανοτητα να ειναι καλος σε ολα χωρις εμφανη κοπο και προσπαθεια.Δεν χρωστουσε ποτε μαθηματα και καθε βραδυ ξενυχτουσε στο γκαζι.Δυο φορες ειχε μαλωσει με τον Νοτη.Και οι 2 φορες οφειλοταν στη συνηθεια του Νοτη να κοιμαται με τους πρωην των φιλων του.Τον ειχε συγχωρεσει ομως γιατι ηταν καλος φιλος και αληθινο στηριγμα εκει που χρειαζοταν .Σαν χθες του φαινεται που ο Νοτης τους γνωρισε τον Γιαννη..ασχετα αν εχουν περασει 5 χρονια.Αυτος και ο Νικος εμειναν αφωνοι.Δεν τους ειχε γνωρισει ποτε γκομενο πριν.Ηξεραν οτι ηταν κατι σημαντικο.Και ηταν.Παρατηρησε με ποση λατρεια κοιτουσε ο Γιαννης τον Νοτη.Φαινοταν πραγματικα ευτυχισμενοι....
Ο Νικος ηταν το ακριβως αντιθετο του Νοτη.Ρομαντικος ,ευαισθητος συνεσταλμενος.Εψαχνε παντα τον εκλεκτο της καρδιας του .Τον ενα και μοναδικο ,αυτον στον οποιο θα εδινε και θα επενδυε τα παντα.Χαμογελασε ....σκεφτηκε ποσες φορες ειχε πιαστει κοροιδο.Αλλα το καλο με το Νικο ηταν οτι δεν απογοητευοταν ποτε.Ηλπιζε οτι καποια μερα θα βρει αυτον που ψαχνει.Η γνωριμια του Νικου με τον Βασιλη εγινε σε ενα καραβι που ταξιδευε απο Κρητη για Αθηνα.Η Κρητη ηταν η πατριδα του Νικου.Ειχε παει να δει τους γονεις του και επεστρεφε στην Αθηνα.Το καραβι ηταν γεματο οποτε ο Νικος βρηκε ενα αδειο διαδρομο και καθισε πανω στην βαλιτσα του.Μετα απο λιγο ηρθε και ο Βασιλης που εψαχνε επισης ενα χωρο να κοιμηθει.Η μια κουβεντα εφερε την αλλη ,και για τις επομενες 8 με 9 ωρες συζητουσαν ασταματητα.Ε μετα απο αυτο ολα πηραν το δρομο τους.Τεσσερα χρονια τωρα δεν εχουν χωρισει ουτε λεπτο....
Τεσσερα χρονια....σκεφτηκε.Η μεγαλυτερη σχεση του ηταν 8 μηνες.Εδω και 2 χρονια δεν ειχε κανει σχεση....Αρκουνταν στα πηδηματα της μιας βραδιας....
“Εεεε που ταξιδευεις εσυ?”,τον ρωτησε γελωντας ο Νοτης.
“Πουθενα μωρε κατι σκεφτομουν..”αποκριθηκε.
“Βλεπεις αυτη τη καρέκλα?”,του φωναξε ο Βασιλης δειχνοντας μια εκτη αδεια καρεκλα στο τραπεζι.”Την εχουμε για το χζικο σου αγορι .Αντε πολυ καιρο εμεινες μονος.Τι περιμενεις?Αν πατησεις τα 40 σκουραινουν τα πραγματα...”
Γελασε συγκαταβατικα.”Κι αν δεν βρω ποτε καποιον για μενα,η δεν θελω να βρω???¨,τους ρωτησε.
“Ε ολο και καποιον θα βρεις,δεν μπορει.Ριξε και συ λιγο τις απαιτησεις σου και κατι θα γινει!!”,αποκριθηκε ο Νικος.
“Οσο για το αν δεν θελεις να βρεις,ας τα κουφια..Ολοι θελουν καποιον διπλα τους...Ειδικα τωρα που μπορεις να κατοχυρωσεις τη σχεση σου και να χεις παιδια γιατι να θελεις να μεινεις μονο σου?”,συμπληρωσε ο Γιαννης.
Τους κοιταξε χαμογελωντας.Αποκριθηκε οτι ειναι κουρασμενος και επρεπε να φυγει.Χαιρετηθηκανε και εγκατελειψε την παρεα τους.Βγαινοντας απο το σπιτι,τον χτυπησε το τσουχτερο κρυο του Γεναρη..Καθως περπατουσε στους ερημους δρομους της Αθηνας ,διαπιστωσε οτι δεν γνωριζε πλεον τον Νικο και τον Νοτη που αγαπησε.Ηταν διαφορετικα ατομα.Ειχαν κανει οικογενειες,σε ,λιγο καιρο θα αποκτουσαν παιδια.Δεν ταιριαζε μαζι τους.Αν και εκαναν συγκινητικες προσπαθειες να τον ενταξουν στις ζωες τους,γινοταν πλεον εμφανες,οτι ουτε εκεινοι τον ηθελαν πραγματικα.Απλα εμεναν προσκολλημενοι στο απολιθωμα μιας δυνατης φιλιας...
Θυμηθηκε και τον εαυτο του.Ο ιδιος ηταν ο εξισσοροπηστης των προσωπικοτητων του Νικου και του Νοτη.Ουτε υπερβολικα ονειροπολος αλλα ουτε και αδιστακτος κυνικος.Ονειρευοταν μια παντοτινη σχεση αλλα απολαμβανε και τις εφημερες που του παρουσιαζοταν.Τα τελευταια χρονια ομως κατι τον εμποδιζε απο το να κρατησει μια σταθερη σχεση...Δεν ελλειπαν οι ευκαιριες.Τουναντιων ειχε πολλες και ενδιαφερουσες προτασεις.

Και τοτε το συνειδητοποιησε...Ισως απλα καποιοι ανθρωποι δεν ειναι για σχεσεις.Ισως ειναι καλυτερο για αυτους να τρεχουν ελευθεροι ,με διαφορετικοι ταχυτητα απο τους αλλους...Διεσχισε τον δρομο,σχεδον χοροπηδωντας.Ενιωθε τοσο αναλαφρος.Αποψε θα πηγαινε Γκαζι.Αν και πλεον οι ηλικιες σπανια ξεπερνουσαν τα 27-28,αφου μεχρι τοτε ειχαν παντρευτει,δεν τον πειραζεΝαι μπορει να εμενε μονος του,μπορει να μην εβρισκε ποτε το αλλο του μισο.Αλλα δεν μπορει να νιωσει ασχημα γιαυτο...Μπορει να μην ειχε συντροφο ,να μην εκανε σχεδια για παιδια,βαφτισεις κτλ αλλα εκεινο το βραδυ εκανε το καλυτερο σεξ της ζωης του....

Οτι λαμπει .....

Πριν 2 χρονια ο Τασος και ο Αλεξης ηταν ζευγαρι...Και οχι ενα απλό ζευγαρι .Ηταν ο φθονος ολης της γκει κοινοτητας της Αθηνας.Ο Τασος ηταν η ενσαρκωση της αντρικης ομορφιας.Ψηλος,γεροδεμενος(οχι φουσκωτος)με ομορφο αρρενωπο προσωπο.Ηταν μολις 34 και ειχε ηδη δικο του σπιτι 180 τ.μ παρακαλω ,τελειο αμαξι και γενικα οτι μπορουσε να του προσδωσει την εννοια του πολυ πετυχημενου στα 34.
Ο Αλεξης παλι ηταν 26 χρονων ,αυτο που λεμε twink ,αλλα στο πολυ ομορφο.Ειχε τελειωσει την σχολη του και τωρα εκανε το μεταπτυχιακο του.Περνουσε το χρονο του με φιλους ,βγαινοντας για καφε,σινεμα ,γυμναστηριο αλλα και ορειβατωντας μιας και ηταν το αγαπημενο του χομπι.Εκει γνωρισε και τον Τασο.Η ελξη ηταν ακαταμαχητη και απο τις 2 πλευρες .Δεν αργησαν να βγουν για καφε.Ηταν απιστευτο!Αλληλοσυμπληρωναν ο ενας τον αλλο!Ειχαν τοσα κοινα και κουβεντιαζαν για ωρες.Συντομα εκαναν ερωτα.Ερωτα οχι σεξ διοτι δεν χωρουσαν τετοιες "εννοιες" στη σχεση τους.Η σχεση τους ηταν αγνη και γεματη αγαπη.
Ολοι ευχονταν να βρουν μια τετοια σχεση ,και κρυφα τους ζηλευαν πολυ.Ζηλευαν το ποσο αγαπημενοι εδειχναν οταν ο Αλεξης πειραζε τον Τασο ,δαγκωνωντας του απαλα την ακρη του αυτιου του ,με τον Τασο να κανει δηθεν τον ενοχλημενο,μα οχι για πολυ καθως παντα εσκυβε και του εδινε ενα τρυφερο φιλι.Τα λεφτα του Τασου τους εδωσαν την ευκαιρια να αφησουν για παντα πισω τους τα σκοτεινα κλαμπ ,και ο κυκλος τους πλεον αποτελουταν απο πολυ εκλεκτους ανθρωπους.Κατεβαιναν στο γκαζι 1-2 φορες τον χρονο σαν εκπαιδευτικη εκδρομη.Ξερανε οτι τους φθονουσαν και το απολαμβαναν.Αν και εχασαν πολλες φιλιες ετσι ,δεν τους πειραζε ειχαν ο ενας τον αλλο.


Ο Αλεξης καταπιε αλλο ενα χαπακι."Δεν γινεται,αυτα τουλαχιστον πρεπει να λειτουργησουν.Δεν γινεται.."σκεφτηκε απο μεσα του.Η αληθεια ειναι οτι ειχε παρει 6 ολοκληρα κιλα ,και ο Τασος του ειχε τονισει χωρις περιστροφες οτι αν δεν τα εχανε ,θα χωριζαν..Αν και ειχε καποιες ζαλαδες τελευταια,παρενεργειες των χαπιων,δεν φαινοταν να τον προβληματιζουν.Αρκει να ηταν ικανοποιημενος μαζι του ο Τασος...


Ο Τασος οδηγουσε στην πηγμενη απο κινηση Βασ.Σοφιας.Πατησε βιαστικα 2 πληκτρα στο κινητο του και το εφερε στο αυτι του .
"Ελα ,εισαι ετοιμος?",ρωτησε τον Αλεξη..
"Σε 10 λεπτα ..."αποκριθηκε..
"Τι κανεις γαμω την παναγια σου τοσες ωρες?",ουτε γκομενα να ειχα."Λοιπον να εισαι ετοιμος γιατι σε 5' ειμαι εκει.Αλλιως θα ακουσεις κανα γαμωσταυριδι....
Καθως κλεισανε τα κινητα,ο Τασος ελεγξε για μηνυματα εχοντας το νου του στην κινηση.
"Ελα γαμια μου ,το χθεσινο ηταν τελειο.Ποτε θα επαναληφθει?",Καθως το διαβαζε ενα χαμογελο σχηματιστηκε στα χειλη του.
"Συντομα ,μωρο μου ,συντομα.Θα σε δω αυριο στο γνωστο μερος.Θα σου γαμησω ο,τι εχεις και δεν εχεις!".Πατησε αποστολη ,βριζοντας παραλληλα εναν οδηγο μηχανης που περνουσε με ταχυτητα αναμεσα τους.


Ο Αλεξης ηταν σχεδον ετοιμος οταν ακουσε την ειδοποιση εισερχομενου μηνυματος.Αρχισε να διαβαζει το μηνυμα:
"Συντομα ,μωρο μου ,συντομα.Θα σε δω αυριο στο γνωστο μερος.Θα σου γαμησω ο,τι εχεις και δεν εχεις!"
Το κινητο του γλιστρησε απο τα χερια.Καιρο τωρα υποπτευοταν τι συνεβαινε αλλα δεν ηθελε να το αναφερει γιατι φοβοταν οτι θα χωριζανε.Το κινητο ξαναχτυπησε .Ο Τασος του εκανε αναπαντητη να κατεβει.Καθως κατεβαινε με το ασανσερ,κοιταξε τον εαυτο του στον καθρεφτη.Με κοπο ενα χαμογελο σχηματιστηκε στα χειλη του.

Εκεινο το βραδυ για ακομη μια φορα ολοι ζηλεψαν αυτο το ταιριαστο ζευγαρι,και ευχηθηκαν κρυφα να βρουν κατι παρομοιο.Οι ιδιοι δεν επαψαν να φιλιουνται και να αγκαλιαζονται κανοντας τους παντες να αναρωτιουνται γιατι η ζωη να ειναι τοσο απλωχερη με καποιους..Το ιδιο βραδυ ο Αλεξης δεν κοιμηθηκε καθολου.Καυτα δακρυα κυλουσαν στα μαγουλα του.Ο Τασος δεν καταλαβε τιποτα.

Αυτο ειναι το κριμα με τις σχεσεις.Καποιες φορες φαινονται ομορφοτερες απ'έξω.Και το περιεχομενο τους μπορει να ειναι διαφορετικο απ'ότι φαινεται...

Υ.Γ.:Το ποστ αυτο αφιερωνεται στην αγαπημενη μου αδερφη Μενια,που γιορταζει σημερα.Τα δωρα αφηστε τα στην ρεσεψιον!