Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

151. Τι μου έμαθαν οι Kardashians για τη δυσφορία φύλου.

     

        Τους τελευταίους 2 μήνες, ξεκίνησα να βλέπω το ριάλιτυ Keeping Up with the Kardashians. Αρχικά ήθελα να δω για ποιο λόγο γίνεται τόσο χαμός με αυτή την οικογένεια και αν οι αρνητικές κριτικές που δέχεται, είναι δικαιολογημένες. Πρέπει να ομολογήσω ότι αν και υπάρχουν στοιχεία που δεν μου αρέσουν, η σειρά είναι καλή. Και μπορεί να σου διδάξει πράγματα. Ξέρω πως ακούγεται υπερβολικό να υποστηρίζω πως ένα ριάλιτυ μπορεί να σου διδάξει κάτι που δε μπορείς να μάθεις καλύτερα από κάπου αλλού, αλλά στη δική μου περίπτωση τουλάχιστον, έτσι συνέβη....

   


      Κατ' αρχήν, είναι μια αληθινή οικογένεια. Ναι, σύμφωνοι έχουν απείρως περισσότερα χρήματα από τους περισσότερους και ζούνε σε απίστευτη πολυτέλεια και τα προβλήματα τους ίσως να φαίνονται ασήμαντα σε κάποιον που είναι άνεργος ή δεν έχει να φάει, ωστόσο οι δυναμικές που αναπτύσοσνται ανάμεσα στα μέλη, δεν διαφέρουν σημαντικά από τις δυναμικές που αναπτύσσονται σε μια οποιαδήποτε (δεμένη) οικογένεια.
     
       Αυτό που δεν περίμενα ποτέ, είναι το πόσο ενημερωτικό και eye-opening θα ήταν για μένα, η παρακολούθηση της 10ης σεζόν της σειράς, κατά την οποία ο Bruce Jenner, ο σύζυγος της Kris Jenner και πατριος των κοριτσιών (και βιολογικός πατέρας της Kendall και της Kylie), θα ανακοίνωνε στην οικογένεια του την επιθυμία του να κάνει αλλαγή/διόρθωση φύλου. Δεν αποτέλεσε έκπληξη το γεγονός πως το αποφάσισε καθώς είχα διαβάσει και γω άρθρα για την Caitlyn Jenner, αλλά είναι πολύ διαφορετική η εμπειρία όταν έχεις παρακολουθήσει τη διαδρομή της σειράς και την πορεία που ακολούθησε κατά την ανακοίνωση της απόφασης του στην οικογένεια του.

       Ο τρόπος που το κάλυψε η σειρά ήταν εξαιρετικά ανθρώπινος και πραγματικά σου έδινε μια καλή εικόνα για τις διεργασίες και τις ζυμώσεις που συντελούνται σε μια οικογενειακή μονάδα, σε ένα τέτοιο γεγονός. Ίσως ακούγεται αστείο ή θλιβερό που έπρεπε να το δω μέσα από ένα ριάλιτυ αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει ή αποδεχτεί μέχρι τότε την ρευστότητα που μπορεί να έχει η έμφυλη ταυτότητα ενός ανθρώπου. Νόμιζα ότι η επιθυμία για την αλλαγή προς το άλλο φύλο, είναι κάτι που το νιώθει κανείς με σιγουριά μέσα του και απλά είναι θέμα χρόνου μέχρι να το κάνει. Νόμιζα ότι, το να είσαι διεμφυλικός, είναι μια στέρεη ταμπέλα όπως το να είσαι gay, πράγμα για το οποίο δεν είμαι πλέον σίγουρος.

      Άρχισα να αναρωτιέμαι για τον εαυτό μου. Για παράδειγμα, πάντα είχα ανεπτυγμένη θηλυκή πλευρά. Όταν ήμουν μικρός, 5-6 χρονών, είχε τύχει κάποιες φορές να φορέσω τακούνια της μητέρας μου και να περπατήσω μέσα στο δωμάτιο όταν λείπανε. Αλλά και αργότερα, πολλές φορές ταυτιζόμουν με το γυναικείο φύλο. Όταν σαν παιδιά, παίζαμε παιχνίδια ρόλων, τις περισσότερες φορές επέλεγα τον γυναικείο ρόλο. Ή θυμάμαι χαρακτηριστικά να κάνω μία κίνηση με τα χέρια μου, περνώντας τα δάχτυλα μου πίσω από τα αυτιά μου, όπως έκαναν τα κορίτσια που έστρωναν τα μαλλιά τους.

       Μεγαλώνοντας, ανακάλυψα την γκέι ταυτότητα και την υιοθέτησα. Ομολογώ ότι μετά από το σημείο αυτό, που συνέπεσε και με την είσοδο μου στην εφηβεία, άρχισε να μειώνεται η ταύτιση μου με το γυναικείο φύλο και έτσι απέδωσα την πρότερη ταύτιση μου στην άγνοια που είχα για το τι σημαίνει να είσαι gay. Δεν αποκλείεται να είναι έτσι.

        Έκανα και μια έρευνα πάνω στο θέμα των έμφυλων ταυοττήτων στα πλαίσια του μεταπτυχιακού μου και τα τελευταία ευρήματα δείχνουν πως πολλά γκέι παιδιά εκδηλώνουν συμπεριφορές που μπορεί να παρερμηνευθούν ως διαταραχή της ταυτότητας του φύλου τους. Παράλληλα, η πλειοψηφία των παιδιών που εκδηλώνει τέτοιες συμπεριφορές, δεν προχωρεί σε διόρθωση φύλου αλλά υιοθετεί τη ταυτότητα του ομοφυλόφιλου.

      Αυτές οι σκέψεις δεν με έχουν απασχολήσει μοναχά για μένα. Παρατηρώντας πολλούς gay, να συμπεριφέρονται θηλυπρεπώς, πρέπει να ομολογήσω ότι πολλές φορές έχω σκεφτεί πως θα θέλανε κατά βάθος να είναι γυναίκες. Αφήνουν μακριά μαλλιά, βάφονται, ταυτίζονται με γυναίκες ηθοποιούς/τραγουδίστριες κτλ. ακόμη ακόμη, μιλάνε για τον εαυτό τους ή με φίλους τους στο θηλυκό πρόσωπο. Όποτε όμως προσπάθησα να ανοίξω μια τέτοια συζήτηση και ρώτησα αν υπάρχει ενδεχόμενο να ταυτίζονται με το γυναικείο φίλο, το απέρριψαν κατηγορηματικά.

      Είναι ένα θέμα πολύ μπερδεμένο και δεν είμαι ο κατάλληλος να το απαντήσω ούτε για τον εαυτό μου και σίγουρα ούτε για άλλους. Υπάρχουν πολλά που δεν μπορώ να καταλάβω. Για παράδειγμα, θεωρούσα πως ένας δείκτης πιθανής διαταραχής της έμφυλης ταυτότητας, είναι η θηλυπρέπεια που επιδεικνύει ένας gay. Ωστόσο, αν πάρω το παράδειγμα του Bruce Jenner, κάτι τέτοιο δε φαίνεται να ισχύει.

        Έχω πει και στο παρελθόν πως είμαι αποκλειστικά παθητικός. Για μένα ο ρόλος στο σεξ είναι πολύ σημαντικός. ΝΙώθω πως καθορίζει πολλά κομμάτια της ψυχολογίας μου και τελείως εμπειρικά έχω δει ότι ένας gay (αποκλειστικά τοπ) είναι κάτι αρκετά διαφορετικό από ένα γκέι παθητικό. Ένα από τα μεγαλύτερα παράπονα μου για τηνν γκέι ζωή, είναι πως όχι μόνο είναι δύσκολο να βρεις ένα γκέι που να σου αρέσει και να του αρέσεις, αλλά πρέπει να δεις αν είστε συμβατοί και σε αυτό το κομμάτι. Αν και πολλοί δηλώνουν βερς, πολλές φορές (πάλι εμπειρικά στατιστικά) έχω νιώσει ότι αρκετόι γκέι δηλώνουν βερς από ανάγκη ενώσ την πραγματικότητα θα προτιμούσαν να είναι μπότομ.

       Σκέφτομαι λοιπόν, αν μπορούσα, με ένα μαγικό τρόπο, να είμαι γυναίκα. Χωρίς εγχειρήσεις, χωρίς τη διαδικασία της ανακοίνωσης στην οικογένεια και το κοινωνικό περιβάλλον, χωρίς πολύπλοκες διαδικασίες, έτσι απλά, να ήμουν γυναίκα, υπάρχει ένα κομμάτι μου που ίσως και να το ήθελε. Αλλά δεν μπορώ να είμαι σίγουρος αν θα το ήθελα επειδή πραγματικά θα ήθελα να έχω γυναικείο σώμα ή επειδή θα μου εξασφάλιζε τη σιγουριά πως οι άνδρες που θα με ήθελαν, θα ήταν ενεργητικοί. Δε μπορώ να γράψω μια απάντηση όχι γιατί ντρέπομαι ή φοβάμαι, απλά δεν ξέρω πραγματικά. Δεν ντύνομαι γυναίκα, δε βάφομαι και μου αρέσει να έχω αρρενωπά χαρακτηριστικά. Αλλά από την άλλη, αν μπορούσε να γίνει χωρίς κόστος μια τέτοια μεταμόρφωση, δε νιώθω ότι θα θρηνούσα σημαντικά την χαμένη αντρική μου ταυτότητα.

       Δεν ξέρω πόσοι μπορεί από σας μπορεί να έχετε αναρωτηθεί για το φύλο σας. Είμαι σίγουρος πάντως ότι αρκετοί έχουν νιώσει παρόμοια πράγματα όπως αυτά που αναλύω παραπάνω. Αυτό που ίσως έχω αρχίσει να αντιλαμβάνομαι είναι πως η ταυτότητα φύλου, δεν είναι κάτι στέρεο, κάτι απτό. Δεν είναι κάτι που κάποιος έχει μέσα του. Ακόμη και η απόφαση να αλλάξεις φύλο, δεν πηγάζει απαραίτητα από κάτι αναπόφευκτο που φέρουμε μέσα μας. Είναι απλά αυτό, μια απόφαση. Κάποιος, μπορεί να επιλέξει να ζήσει τη ζωή του απλά ως γκέι και κάποιος άλλος να επιλέξει να κάνει την μετάβαση. Αλλά τα συναισθήματα τους, η στάση τους απέναντι στο φύλο τους, να είναι ίδια και το μόνο που να κάνει τη διαφορά, να είναι η απόφαση.

      Αυτά τα ερωτήματα πολύ πιθανόν να μην μπορούν να απαντηθούν ποτέ με ακρίβεια, αλλά θεωρώ εποικοδομητικό να αναστοχαζόμαστε πάνω σε αυτά, γνωρίζοντας ίσως έτσι, λίγο καλύτερα, τον εαυτό μας....

Δεν υπάρχουν σχόλια: