Επιλογος....

Σε 99 ποστ μεχρι τωρα εχω γραψει ο,τι με απασχολησε, ο,τι θεωρησα οτι ισως αποτελεσει και κομματι καποιου αναγνωστη καπου καποτε,
και ανακαλυψα διαφορες εκφανσεις της προσωπικοτητας μου αλλα και της ζωης μου.

Ξεκινησα το blog για να καταγραψω το ταξιδι ενος 18 χρονου στα πρωτα του βηματα στην ανεξαρτησια. Το ονομασα The Gay Side Of Life. Τελικα καταλαβα οτι εκτος απο το περιτυλιγμα η Gay ζωη δεν εχει σχεδον καμμια διαφορα απο αυτη των στρεητ. Ολοι μας τις ιδιες αδυναμιες, παθη, ανησυχιες, στενοχωριες, χαρες, ονειρα κτλ μοιραζομαστε.

Παρα πολλα αλλαξαν σε σχεση με 2 χρονια πριν. Μπορω να πω με χαρα οτι αν συναντουσα τον εαυτο μου 2 χρονια πριν δεν θα τον αναγνωριζα. ΜΟυ αρεσει αυτο. Μου αρεσουν οι αλλαγες, μου αρεσουν οι εξελιξεις. Δεν τις φοβαμαι. Και αλλωστε κατα τη διαρκεια των 2 χρονων ταξιδιου ζωης, πηρα σημαντικες αποφασεις, τολμησα, εξερευνησα...

Και βεβαιως το ταξιδι δεν τελειωνει εδω. Πως θα μπορουσε αλλωστε? Τελειωνει μονο οταν πεθαινουμε.

Τελειωνει εδω λοιπον η καταγραφη του ταξιδιου μου αλλα παιρνω μαζι μου πολλα πραγματα. Τους αλλους bloggers που γνωρισα μεσα απο σχολια που αφηναν και τα πραγματικα καταπληκτικα μπλογκς που διατηρουν. Θυμαμαι οταν ημουν στην επαρχια ποσο με βοηθουσε ψυχολογικα να διαβαζω 10percent.gr, good as you , revqueer, Gay and the City κτλ κτλ .
Και εχω την τυχη να γνωριζω οτι αρκετοι ανθρωποι βρηκαν κατι που τους εξεφρασε μεσα στο μπλογκ μου, κατι που ισως τους εκανε να σκεφτουν, να ταυτιστουν, να νιωσουν οτι δεν ειναι μονοι εκει εξω. Και χαιρομαι πολυ γι'αυτο.
Και γι'αυτο πανω απ'ολα κρατω τα διαφορα e-mail που ελαβα ειδικα τον τελευταιο χρονο, απο μαθητες Λυκειου στην επαρχια, φοιτητες που ενιωθαν να εχουν χασει το δρομο τους, ακομη και δυο μητερες που υποψιαζονταν οτι το παιδι τους ειναι γκει.
Νιωθω οτι εχω αναλυσει αρκετα θεματα, δεν εχω πλεον την αναγκη να το κανω. Αλλωστε μπορω με σιγουρια να πω οτι ειμαι σε μια απο τις καλυτερες φασεις της ζωης μου. Βεβαια θα ξαναρθουν δυσκολοι καιροι, ροδα ειναι και γυριζει . Αλλα νιωθω πανετοιμος να αντιμετωπισω τα παντα!
Πανω απο ολα και πρωτα απ'ολα να περναμε καλα, οπου και να'μαστε, οπως και να'μαστε....Αλλωστε η ζωή είναι μικρη!

Έρως ανίκατε μάχαν....

Στο πλαισιο της αφορητης δημοσιας φλυαριας περι οικονομικης κρισεως, εντατικων μετρων αναπτυξης κτλ κτλ οι διαφοροι "μελλοντολογοι" στα καναλια εφημεριδες κτλ μας προμηνυουν οτι θα ερθουν τα πανω κατω...

Θα ηθελα ομως μεσα απο τουτο το ποστ να σας καθησυχασω: αυτο που θα παραμεινει ιδιο και απαραλαχτο στη ζωη μας ειναι το αγριο παραμυθιασμα μας με τον ερωτα. Αυτο, αδερφια, δεν αλλαζει με τιποτα, μην ανησυχειτε. Καθε φορα που θα χρεωκοπουμε, θα διαλυουμε το σπιτι μας, θα χανουμε τη δουλεια ή τους παιδικους μας φιλους και γενικα καθε φορα που η ζωη μας θα παιρνει την κατω βολτα, εμεις θα διαβαζουμε τα ζωδια στις εφημεριδες για να δουμε ποτε η Αφροδιτη θα φεξει τη στρατα του ιδανικου αγαπημενου(αγαπημενης), που θα εισβαλει στη ζωη μας και θα της αλλαξει τα φωτα στο φως. Καθε φορα που θα συνανταμε εναν( ή μια) διαθεσιμο εκ συμπτωσεως να κατοικησει προσωρινως τη ζωη μας, θα βαζουμε μπροστα το ανοητο , αλλα απολυτα ακαταμαχητο μηχανισμο της ερωτικης φαντασιωσης που συνοψιζεται στα εξης απλα βηματα:

Βημα πρωτον: Σταμπαρουμε το θυμα. Η επιλογη του ποτε δεν ειναι τυχαια παρα το γεγονος οτι η συναντηση μας φαινεται απολυτως τυχαια, για να μην πω μοιραια . Το θυμα σημειωτετον, μας εχει σταμπαρει συγχρονως - ως γνωστον, δεν υπαρχει αθωο θυμα. Τα προσοντα του μπορει να μην ειναι ορατα για τον εξω κοσμο αλλα για μας λαμπουν σαν το βορειο σελας. Ενας προσεκτικος(ενταξει και κυνικος) παρατηρητης θα ελεγε οτι τα προσοντα του θυματος ανταποκρινονται πληρως στις νευρωσεις μας. Αν εισαι Βισση, Καρβελα ονειρευεσαι. Αν εισαι φυσει γραμματεας, θα ερωτευτεις τον φυσει διευθυντει(προσοχη οχι θεσει, φυσει).Αν εισαι φυσει χασαπης, το προβατο θα φουντωνει τα αισθηματα σου, ποτε ο λυκος, που δεν τρωγεται με τιποτα. Βεβαια η αληθινη φυση μας συνηθως ειναι πιο πολυπλοκη και λιγοτερη εμφανης στα μη εξασκημενα ματια. Γι'αυτο βλεπεις ενιοτε και σαδιστες να τρελαινονται με κυριες που χειριζονται μαστιγια και τρελαινεσαι και εσυ. Ξυσε ομως λιγο την επιφανεια και θα βρεις απο κατω δυο συμπληρωματικες νευρωσεις να χαιδευονται.

Βημα δευτερον και κυριοτερον: Φορτωνεις πανω στο(καθολου ανυποψιαστο) θυμα ολες σου τις φαντασιωσεις, ελπιδες, τα τι-θα-ηθελα-να-ειμαι-αν-δεν-ημουν-ο,τι-ειμαι, ολα οσα ζητησες ποτε να σου φερει ο Αη Βασιλης και ποτε δεν εφερε ο σιχαμενος γερο-κουφος. Αυτα εις την νιοστην, πασπαλισμενη με το σεξουαλικοτατο κοκκινο της Κοκκινοσκουφιτσας και το αγνοτατο λευκο των προθεσεων της Χιονατης. Ολες οι αραχνιασμενες και ματαιωμενες προσδοκιες που κουβαλαμε σκυφτοι καθε μερα φορτωνονται μεμιας στην καμπουρα του θυματος αλλα -ω του απιστευτου θαυματος!- εκεινο καθολου δεν βαρυγκομα. Η εξηγηση ειναι απλη: εχει μολις ξεφορτωθει το δικο του αβασταχτο βαρος ματαιωμενων ελπιδων στη δικη μας καμπουρα. Ειναι δε γνωστο οτι τα ξενα βασανα ειναι ελαφρυτερα, οι ξενες ελπιδες πιο βασιμες και οι ξενες καταστροφες πιο αναστρεψιμες απο τις δικες μας.

Αυτο το σταδιο ειναι πραγματικα απαιχτο. Οι ενδορφινες που παραγει ο ανθρωπινος εγκεφαλος σ'αυτη τη φαση, ισοδυναμουν με δεκα κιλα σοκολατες αμυγδαλου ΙΟΝ, τρια συνεχη μερονυχτα στο γυμναστηριο, συν την παρακολουθηση του Τσαμπιονς λιγκ ή της Eurovision(διαλεχτε και παρτε), οπου νικαμε εναντιων των βαρβαρων. Ξυπνας το πρωι και σου φαινεται οτι ο κοσμος ολος ειναι στη θεση του, και εσυ χαμογελας(σαν ηλιθιος αλλα τι εγινε?) στο κεντρο του. Δειχνεις επιεικεια για ολα.

Η φιλη σου δεν ειναι χαζη, ειναι καλη. Ο καπετανιος με το τσιμπουκι δεν ειναι κιτς, ειναι (very) cheap art. Ο αδερφος δεν ειναι nerd, περναει εφηβεια και ζοριζεται το πουλακι μου. Για να συνοψισω η φραση-κλειδι της φασης ειναι: "Kελαηδηστε, ωραια μου πουλακια, κελαηδηστε". Το γεγονος οτι ολοι ζησαμε ή ζουμε ή θα ζησουμε μια περιοδο τετοιας αβασταχτης ευφοριας στη ζωη μας, για να τη νοσταλγουμε στη συνεχεια αφιονισμενα για χρονια ατελειωτα, εχει οδηγησει ολη τη βιομηχανια της αναψυχης(μουσικη, κινηματογραφο, τηλεοραση, λογοτεχνια) να τη βαλει στο στοχαστρο και να τη ξεζουμισει. Καθε τραγουδι που σεβεται τον εαυτο του περιεχει τη λεξει ερωτας. Οι ταινιες που μοσχοπουλανε στο κοσμο ειναι ερωτικες κομεντι, οπου ο αληθινος ερωτας παντα θριαμβευει.

Οι ταινιες, τα τραγουδια, τα μυθιστορηματα ειναι φισκαρισμενα απο αισθησιακες και μοιραιες συναντησεις αδερφων ψυχων που διατυμπανιζουν τη μοναδικη και ανεπαναληπτη ευτυχια τους. Οι μουσικοι, οι ποιητες, οι μυθιστοριογραφοι και οι σεναριογραφοι, βλεπετε, εμαθαν επωδυνα το μαθημα τους:χωρις αισθημα, το πραμα σπανια πουλαει....

Το ζητημα ομως εχει συνεπειες πολυ σκοτεινοτερες και πολυπλοκοτερες απο την εκμεταλλευση, που στο κατω κατω ειναι και φυσικη. Ολα ειναι υπο εκμετταλευσιν, γιατι να μεινει απ'εξω ο ερωτας? Αυτο το σημειο θελω να το προσεξετε περισσοτερο: Διοτι αυτη ακριβως η ακραια μυθοποιητικη χρηση του απο τα media, δηλαδη αυτη η ακαταπαυστη διαφημιση της πρωτης φασης του, θα μπορουσαμε να πουμε οτι ειναι και ο λογος που ολοι τον τοποθετησαμε θελοντας και μη στο επικεντρο των φαντασιωσεων μας, των επιθυμιων, των στοχων ολοκληρης της εφηβο-ενηλικης ζωης μας. Θα μου πειτε κακο ειναι αυτο? Κι αν ο τρελος ερωτας δεν κραταει κι αν η προσγειωση ειναι αναποφευκτη, εχουμε δικαιωμα στο ονειρο βρε αδερφε! Τα πραγματα ομως ποτε δεν ειναι τοσο απλα. Με το να γιγαντωνουμε τοσο αυθαιρετα τη σημασια του στη ζωη μας, περιθωριοποιουμε αναγκαστικα την σημασια αλλων παραγοντων και υποβαθμιζουμε αλλες αξιες οπως η φιλια, η κοινωνικη αλληλεγγυη, η αυτοβελτιωση, η δημιουργικοτητα. Μια φιλια δεν μπορει να εισβαλει με αστεροσκονη στη ζωη μας, μπορει ομως χωρις καμμια αμφιβολια να την κανει γλυκυτερη, να μας παρηγορησει σε σκοτεινους καιρους, να μας συντροφεψει τους χειμωνες, να μας στηριξει οταν παθουμε ηλεκτροπληξια απο τα χριστουγεννιατικα φωτακια του ερωτα. Μια φιλια ειναι σαν την τριανταφυλλια του μικρου πριγκηπα: αν την ποτισεις θα κρατησει για παντα. Η κοινωνικη αλληλεγγυη κανει τη ζωη μας ανθρωπινη περισσοτερο απο καθε ρομαντζο. Ολα αυτα ομως εξαφανιζονται κατω απο το βαρος του πολυδιαφημισμενου ερωτα, παρα το γεγονος οτι ολοι ξερουμε πως δεν προκειται, που να χτυπιομαστε, να κρατησει πανω απο 1 χρονο(και πολυ σας βαζω). Δεν θελω να παρεξηγηθω...και γω θυμα της γοητειας του ειμαι. Και στο δικο μου το μυαλο το screen saver ειναι μια εικονα: να κατηφοριζω την Ναυαρινου χοροπηδωντας γιατι σε λιγα δευτερολεπτα θα τον συναντησω...Προσπαθω ομως(χωρις εξασφαλισμενη επιτυχια, εννοειται) να κραταω υπο ελεγχο τις προσδοκιες μου, για να μην πεσουν πανω στους ωμους του καλου μου και τον συντριψουν. Δεν μπορει να μου κανει ενεση αυτοεκτιμησης, αν εγω την αραξω στον καναπε του αυτοοικτιρμου και δεν κουναω το δαχτυλακι μου για να πετυχω οσα ευχηθηκα. Δεν φταιει αυτος αν δεν κουτρουβαλαω κατηφοριζοντας τη Ναυαρινου επειδη θα τον δω. Ο χρονος φταιει που τα μπαναλιζαρει ολα. ΕΙναι και η ανθρωπινη φυση. Τα καλα τα θεωρει αυτονοητα, για τα κακα μονο αγανακτει και βριζει. Βαζετε στοιχημα οτι και ο τυχερος του τζοκερ στην Καρπαθο(5.000.000 ευρω) θα νιωθει γεννημενος πλουσιος σε εξι μηνες?

Αντε να το χωνεψουμε ομως αυτο οταν μας βομβαρδιζουν με ρομαντσα απο το πρωι ως το βραδυ. Ετσι, μολις οι ορμονες που ξεφαντωναν πιασουν και παλι τους κανονικους τους ρυθμους, η κατασταση, το νορμαλ δηλαδη, αιφνης, μας φαινεται γκριζο και πληκτικο και αφορητο. Τοτε αναποδογυριζονται ολα. Οσα ελπισαμε απο τον καλο μας γινονται οπλο και στρεφονται εναντιον του. Αυτος φταιει που η ζωη μας δεν μας αρεσει, αυτος ευθυνεται που η δουλεια μας ειναι αχαρη και οι φιλοι μας φευγατοι, το προγραμμα στην τηλεοραση βαρετο, ο τραπεζικος μας λογαριασμος ανυπαρκτος. Στο τελος φθανουμε να τον μισουμε υποσυνειδητα που δεν κατορθωσε να μας μεταμορφωσει μονιμως απο σταχτοπουτες(βατραχους) σε πριγκηπισσες(πριγκηπες). Και ξαναρχιζουμε τον φαυλο κυλο: ονειρευομαστε τη μερα που θα μπει στη ζωη μας ο αλλος, ο <<πραγματικος>> ερωτας και θα φερει τα πανω κατω.

Συμπερασμα: Πραγματικος ερωτας δεν υπαρχει, αφου ολοι ειναι πραγματικοι με τον τροπο τους. Κανενας παντως δεν μπορει να αλλαξει τη ζωη μας για παντα. Μονο εμεις μπορουμε να αλλαξουμε τη ζωη μας και οχι για παντα, καθοτι συντομα θα βαριομασταν. Αρα απολαυστε την πρωτη φαση οσο κραταει, περαστε ευτυχεις και εν ισορροπια στη δευτερη και θυμυθειτε αυτο που ελεγαν οι γιαγιαδες μας: "Κανενα θαυμα δεν κρατα πανω απο τρεις μερες". Χρησιμοτατο μπορει να αποδειχθει και αυτο που ελεγαν οι παππουδες μας: <<Για τ'ονομα του Θεου, μη βαζετε ολα τα παΐδακια στον ιδιο φουρνο!>>.

Οδηγηση και ανεκπληρωτοι ερωτες!

Φετος το φθινοπωρο ξεκινησα να μαθαινω οδηγηση.Ερχομουν σαββατοκυριακα επαρχια και με πηγαινε ο πατερας μου και μου μαθαινε να οδηγω....Ξερω αργησα να μαθω να οδηγω, ισως επειδη φοβομουν δεν με "ειχα" ικανο να καταφερω να οδηγω... Τελικα ποτε μην λες ποτε... Εχω αγαπησει την οδηγησει οσο λιγα πραγματα στη ζωη μου. Σε λιγο καιρο θα παρω το διπλωμα . Ηδη οδηγω πολυ καλα εχω οδηγησει μεγαλες αποστασεις(150 χμ και πανω)! Σκεφτομουνα σημερα, τι αγαπω τοσο πολυ στην οδηγηση. Εχω καταληξει οτι μου αρεσει η ανεξαρτησια που μου δινει οτι μπορω να παρω το αμαξι και να χαθω μακρια απ'ολους και απ'ολα.


Παντα μου αρεσε να ειμαι ανεξαρτητος....Απο το καλοκαιρι και μετα, εκανα πολλα βηματα στο να γινω ανεξαρτητος και ακομη ειμαι στη μεση της διαδικασιας αυτης. Προσπαθω να γινω αυταρκης και γι'αυτο συντομα θα δουλεψω κιολας.Εχω καταφερει σε μεγαλο βαθμο να εκτιμησω τον εαυτο μου ωστε να μην εξαρτωμαι απο φιλους ή γκομενους... Και οχι λογω φοβου πιθανης εγκαταλειψης απο αυτους, απλα γιατι οσο παρατηρω το τι "λειτουργει" στον κοσμο γυρω μου τοσο καταλαβαινω οτι οιι ανθρωποι που θαυμαζω ζουν καλα σε καθε κατασταση, διοτι εχουν τον εαυτο τους, τον αγαπουν και τους αρκει...Ολοι οι γυρω τους προσθετουν εμπειριες στη ζωη τους, αλλα δεν ειναι η ζωη τους. Και αυτο ειναι κατι που το ζηλευω.


Ειμαι εδω και μερες επαρχια, για καποια μαθηματα οδηγησης, και συχνα πυκνα παιρνω το αμαξι και κανω βολτες. Πηγαινω συχνα παραλια γιατι μου αρεσει ειδικα στη δυση του ηλιου. Σημερα ειδα ενα αγορι που αποτελεσε τον ανεκπληρωτο ερωτα μου στο Γυμνασιο, 5 χρονια μεγαλυτερος μου, εξαιρετικα ομορφος(ελα τωρα ο ανεκπληρωτος ερωτας μας, παντα ειναι θεος ειδικα στην εφηβεια). Τον ειδα με μια κοπελα να μιλανε, γελανε κτλ . Αυτος ξερει οτι τον γουσταρα αλλα ως στρεητ δεν μπορεσε να ανταποκριθει. ΓΙα μια στιγμη εμεινε ακινητος κοιταζοντας τους. Για λιγο εγινα, 14 χρονων, φουλ ερωτευμενος μαζι του, και η καρδια μου βουλιαξε. Ηρθα γρηγορα ομως στην πραγματικοτητα. Δεν ειμαι 14, δεν ειμαι στο Γυμνασιο, δεν ειμαι πλεον ερωτευμενος μαζι του, αν και ειναι απιστευτα ομορφος, και μπορει να κανει ο,τι θελει. Εβαλα μπρος και εφυγα.


Απο το καθρευτη τον ειδα να κοιταζει να απομακρυνομαι. Χαμογελασα και επιταχυνα....
" Αν η εικονα ειναι η μοιρα της ερωμενης, τοτε το σφαλμα του εραστη να αγαπηθει απ'αυτην δεν εξαγοραζεται με τιποτα!"

Apology Not Accepted

Τι ειναι καλυτερο να κανεις οταν ενα ατομο που σημαινει πολλα για σενα σου κανει κατι ασχημο? Το διαγραφεις και προχωρας παρακατω? Ή το συγχωρεις επανηλλειμενως μεχρι να γινουν ολα οπως "πριν"? Αν με ρωτουσες ενα χρονο πριν θα σου ελεγα οτι η συγχωρεση ειναι το πιο δυσκολο και το πιο σωστο πραγμα που μπορεις να πραξεις σε τετοιες περιπτωσεις.

Μηπως ομως και το να συγχωρουμε επανηλλειμενως ενα ατομο που συνεχιζει να μας κανει το ιδιο κακο, στην πραγματικοτητα δεν ειναι πραξη θαρρους και δυναμης αλλα αδυναμιας? Αδυναμιας να μεινεις μονος, αδυναμιας να διεκδικησεις το δικιο σου? Εχω αρχισει να κλινω προς αυτη την αποψη. Φετος εχω αλλαξει πολυ. Οταν καποιος κανει κατι ασχημο ειτε φιλος ειτε ο,τιδηποτε τοτε κανω μια προσπαθεια να καταλαβω απο που προερχεται η ενεργεια του αλλα δεν δινω πολλες ευκαιριες. Αν μου ξανακανεις μαλακια δευτερη φορα, απλα σε διαγραφω απο τη ζωη μου. Τον τελευταιο χρονο διεγραψα αρκετα ατομα απο τη ζωη μου. Ατομα που παλαιοτερα θα ελεγα αποκλειεται να τα διαγραψω....Πως μπορεις αλλωστε να διαγραψεις τοσο ευκολα μια μεγαλη φιλια, ή ενα μεγαλο ερωτα? Και ομως ολα γινονται, ειδικα αν εχεις εμπιστοσυνη στον εαυτο σου. Πλεον ενα και μονο κριτηριο ξεχωριζει τους ανθρωπους που κρατω στη ζωη μου απο αυτους που διαγραφω....Και αυτο ειναι το αν νιωθω οτι οι ανθρωποι αυτοι μου προσθετουν ψυχολογικο βαρος στην καθημερινοηττα μου ή περναω καλα μαζι τους.

Φετος ελαφρυνα τη ζωη μου πολυ απο τετοια "βαρη". Προσπερασα το φοβο μου στο να μεινω μονος και εμπιστευτηκα τον εαυτο μου.. Το περιεργο(?) ειναι οτι μολις το εκανα αυτο, ανοιξαν οι πορτες για πολλα καινουργια ατομα και φιλιες και νιωθω πολυ χαρουμενος για αυτο.

Και η συγχωρεση? Δν εχει θεση στη ζωη μας? Φυσικα και εχει. Αλλα για μενα το να συγχωρεσεις συνεπαγεται οτι ξεχνας αυτο που σου εκαναν και αυτο δεν ειναι παντα ευκολο. Αν η σχεση μας με εναν ανθρωπο ειναι μια ηρεμη λιμνη τοτε οι καυγαδες, τσακωμοι, προδοσιες κτλ ειναι σαν να πετας μια πετρα στη λιμνη αυτη. Στην αρχη θα κανει κυμματακια και θα ταραχτει η επιφανεια της λιμνης. Μετα απο λιγο ομως ολα θα ηρεμησουν και θα φαινονται οπως πριν...Η πετρα ομως θα παραμενει στο βυθο.Ετσι ειναι και με μια σχεση ειτε φιλικη ειτε ερωτικη. Στην επιφανεια ολα μπορει να φαινονται ιδια αλλα στην πραγματικοτητα ισως η αλλαγη ειναι ανεπανορθωτη.

Μια κυρια πηγη δυστυχιας που παρατηρω και σε μενα και στους γυρω μου ειναι τα "τοξικα" ατομα. Τα ατομα αυτα σου απομυζουν την ενεργεια, δημιουργουν μια αρνητικοτητα στη ζωη σου, και η σχεση σου μαζι τους κρυβει περισσοτερα μειονεκτηματα παρα οφελη. Ο καθε ενας μας μπορει να εχει γνωρισει καποιο τετοιο "τοξικο" ατομο ή να εχει υπαρξει και ο ιδιος για καπποιον αλλο τοξικος... Αλλωστε ολοι μας με καποιους ανθρωπους μπορει να ειμαστε οι καλυτεροι εαυτοι μας και με αλλους οι χειροτεροι. Ειναι αυτες οι περιεργες δυναμικες που αναπτυσσονται μεταξυ δυο ή περισσοτερων ατομων που δεν εξηγουνται ευκολα.

Τι θελω να πω τελικα με αυτο το κειμενο? Ισως τιποτα συγκεκριμενο. Αλλωστε δεν γραφω βιβλιο με κανονες για τη ζωη. Το παρον ποστ το εμπνευστηκα μετα απο καποια συγγνωμη που δεχτηκα το τελευταιο καιρο απο ατομα που μου εκαναν μεγαλο κακο στο παρελθον και θελανε να ξαναμπουνε στη ζωη μου. Αλλα βρηκανε την πορτα κλειστη και νιωθω καλα με τον εαυτο μου γιατι παλαιοτερα ειχα τις πορτες παντοτε ανοιχτες... Τωρα ξερω και το πιστευω οτι για μια πορτα που κλεινει μια αλλη(ή και περισσοτερες) ανοιγουν ειδικα αν το θελεις και δεν μεινεις με σταυρωμενα τα χερια!

Ερωτήσεις...

Ουφ η πρωτη εβδομαδα εξεταστικης τελειωσε, ετρεχα σαν τρελος, αλλα μου αρεσε γιατι περασε πολυ γρηγορα ο χρονος. Ευτυχως η ζωη παει απο το καλο στο καλυτερο τον τελευταιο καιρο και πολυ χαιρομαι για αυτο. Αντε να δουμε. Στο μεταξυ στη σχολη ειναι ενα παιδι που το πειραζουν 2 μαλακες και καλα "cool" τυποι. Σημερα καθως περιμεναμε τα θεματα τους ειδα να του πετανε χαρτακια? Σκεφτηκα να επεμβω αλλα ημουν μακρια αλλα και παλι δεν ξερω αν επρεπε να το κανω. Καπου διαβασα οτι οταν ενα ατομο απορριπτεται απο το κοινωνικο συνολο, δεν πρεπει να παλεψεις εσυ για αυτο, μπορεις να του δωσεις τη φιλια σου αλλα μεχρι εκει, πρεπει να το αφησεις να παλεψει μονο του για την αξιοπρεπεια του. Απλα ρε γμτ μου τη σπανε οι τραμπουκοι και οκ να υπαρχουν στο Λυκειο το δεχομαι αλλα στο Πανεπιστημιο? Το αστειο ειναι οτι τη μια του πετανε χαρτακια και την αλλη τον χτυπανε στην πλατη λεγοντας του "Τι κανεις ρε φιλαρα" και αυτος γελαει προσποιουμενος οτι ειναι φιλαρακια...Τεσπα θα δουμε...


Εχω μηδενικη εμπνευση τον τελευταιο καιρο και γι'αυτο γραφω σπανια... Α της 8 Φεβρουαριου κλεινω 2 χρονια blogging..Ουου! Ποτε δεν καταφερα να κρατησω ημερολογιο ή κατι αλλο, τοσο καιρο. Αυτο το blog ξεκινησε με ερωτησεις και συνεχισε με ερωτησεις. Ερωτησεις ενος γκει 18χρονου και μετα 19χρονου και τωρα 20χρονου εφηβου που προσπαθει να καταλαβει τη ζωη ειτε ειναι η στρεητ της πλευρα ειτε η γκει .... Το παρακατω κειμενο περιεχει διαφορες ερωτησεις που σιγουρα τις εχουμε αναρωτηθει ολοι μας...

Δυσκολο ετσι?
Σχεδον αδυνατο?
Η μηπως.....ειλικρινα αδυνατο?
Πως ζει κανεις αν ειναι διαφορετικος?
Τι νοημα εχει να ζεις διαφορετικος?
Μπορεις να ζησεις με αλλον τροπο και να διατηρεις την ευφυια σου ή εστω τα λογικα σου?
Κι αν αυτο δεν γινεται, τοτε γιατι δουλευω τον εαυτο μου?
Γιατι ψαχνομαι?Γιατι αναζητω?
Και γω τι κανω σε αυτη τη αναζητηση?
Δηλαδη, αυτο που κανω ειναι να αλλαζω το ενα βασανο μ'ενα αλλο και να μην εχω ουτε
καν την παρηγορια οτι το μοιραζομαι με τους υπολοιπους?
Τι ειναι η ψυχοθεραπεια?Μια τεραστια φαμπρικα αποτυχιων για "εκλεκτους"?
Κατι σαν μια σεκτα σαδιστων που επινοοουν εξεζητημενες μεθοδους βασανιστηριων, εκλεπτυσμενες και προσωποποιημενες?
Να αληθευει οτι ειναι καλυτερα να υποφερεις πολο απο την πραγματικοτητα παρα να απολαμβανεις την αγνοια ενος μυθικου συμπαντος?
Σε τι μπορει να χρησιμευσει η πληρης συνειδητοποιηση της μοναξιας σου και η υπαρξιακη δεσμευση με τον εαυτο σου?
Σε τι υπερεχεις, παρακαλω, σε τι υπερεχεις συνηθιζοντας να μην περιμενεις ποτε τιποτα απο κανεναν?
Αν ο υπαρκτος κοσμος ειναι για τα σκουπιδια, αν τα αληθινα ατομα ειναι τελειως σκατα, αν οι αυθεντικες καταστασεις της ζωης μας ειναι αφορητες, ειναι αραγε υγιες να πασαλειβεσαι με κοπρανα και να κολυμπας μεσα στα αποβλητα της ανθρωποτητας?
Μηπως καλα κανουν οι θρησκειες και προσφερουν παρηγορια για εκει για οσα δεν μπορεις να αποκτησεις εδω?
Μηπως εχουν δικιο, επισης, οταν αναθετουν ολη τη δουλεια σε ενα παντοδυναμο θεο που θα μας φερθει καλα αν ειμαστε κι εμεις καλα παιδια?
Δεν ειναι πολυ πιο ευκολο να γινω καλο παιδι απο το να ειμαι ο εαυτος μου?
Μηπως, αραγε, ειναι πολυ πιο χρησιμο και απλο να δεχτω τις εννοειες του καλου και του κακου οπως ολος ο κοσμος?
Μηπως εχουν δικιο οι μαγοι, οι θεραπευτες, οι αστρολογοι, οι κομπογιαννιτες που θελουν να μας γιατρεψουν με τη μαγεια της πιστης?
Μηπως εχουν δικιο οσοι πονταρουν στις απεριοριστες δυνατοτητες του νου μας προκειμενου να ελεγξουμε καθε εξωτερικη κατασταση ή πραξη?
Μηπως ειναι σωστο οτι, στην πραγματικοτητα, δεν υπαρχει τιποτα εξω απο εμενα, και η ζωη μου ειναι απλως ενας μικρος εφιαλτης απο αντικειμενα, ανθρωπους και γεγονοτα επινοημενα απο τη δημιουργηκοτητα της φαντασιας μου?
Ποιος μπορει να πιστεψει οτι αυτο που συμβαινει ειναι η μοναδικη δυνατοτητα?
Κι αν ειναι ετσι, ποιο το πλεονεκτημα να γνωριζεις περισσοτερα σχετικα με αυτη τη δυνατοτητα?
Τι υποχρεωση εχει ο αλλος να με καταλαβει?
Τι υποχρεωση εχει να με αποδεχτει?
Τι υποχρεωσει εχει να με ακουσει?
Τι υποχρεωσει εχει να με εγκρινει?
Τι υποχρεωσει εχει να μη μου λεει ψεματα?
Τι υποχρεωσει εχει να με παιρνει υποψιν του?
Τι υποχρεωσει εχει να με αγαπαει οπως εγω θα ηθελα?
Τι υποχρεωσει εχει να με αγαπαει οσο εγω θα ηθελα?
Τι υποχρεωσει εχει ο οποιοσδηποτε αλλος να με αγαπαει?
Τι υποχρεωσει εχει να με σεβεται?
Τι υποχρεωσει εχει ο αλλος να αντιλαμβανεται οτι υπαρχω?
Κι αν κανενας δεν αντιλαμβανεται οτι υπαρχω, τοτε γιατι υπαρχω?
Κι αν η υπαρξη μου δεν εχει κανενα νοημα, πως να μη θυσιασω ο,τιδηποτε, ναι, ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ, προκειμενου να κρατησω κοντα μου καποιο νοημα?
....Κι αν ο δρομος απο τη γεννηση ως το φερετρο ειναι μοναχικος, γιατι να κοροιδευομαστε κανοντας ταχα οτι μπορουμε να βρουμε συντροφια?


Υ.Γ.: Και γιατι συνηθως τετοιες ερωτησεις τις σκεφτομαι μεσα στο 608?

Κλειδωνω αυτες τις ερωτησεις σε αυτο το ποστ. Φετος ευτυχως με εχουν απασχολησει ελαχιστα...ετσι ειναι καλυτερα...

Ισως καποιες φορες η απαντηση ειναι μια αγκαλια....

Ο τριτος "τροχος".....

Ζευγαρια, αυτα που θα διαβασετε σε αυτο το ποστ ειναι οι αναστεναγμοι
που βγαζουμε καθε φορα που μας ζητατε να ειμαστε ο 3ος τροχος σε μια εξοδο.
Σαν φιλοι σας καταλαβαινουμε οτι δεν θελετε να μας φορτωσετε με την αμηχανια
που συνοδευει αυτο το ρολο, αλλα, πρεπει να συνειδητοποιησετε, οτι ειστε στην αλλη

πλευρα τωρα. Εισασταν σαν και μας, single, ψαχνοντας πλαι πλαι την αγαπη. Πλεον την

εχετε βρει και αυτο σας βγαζει απο το κοπαδι(εστω και για λιγο).

Το να ειμαστε ο "τριτος" σε μια εξοδο με ενα ζευγαρι(εσας στη προκειμενη

περιπτωση), μας κανει να αισθανομαστε λιγο μιζερα διοτι για να ειμαστε διαθεσιμοι

να βγουμε μαζι σας, σημαινει οτι δεν ειχαμε τιποτα καλυτερο να κανουμε εκεινη τη

βραδια. Κοιτα, οταν θα ξαναεχω αγορι, σιγουρα θα περασω και γω στην αλλη πλευρα και

καποιος αλλος θα μου εκφραζει τα ιδια παραπονα που εκφραζω και γω εδω, αλλα μεχρι

τοτε, θα αναλυσω την φρικτη αυτη θεση που βρισκομαστε ολοι μας ενιοτε.\

Οταν σκεφτομαι τον αριθμο 3, σκεφτομαι: μονος αριθμος....δυσαρμονια...στους 2 δεν

χωραει τριτος.

Ο κοσμος μας κοιτα περιεργα οταν βαδιζουμε πισω σας, με ενα βλεμμα λυπης
λες και ειμαστε φτωχα μοναχικα και μιζερα πλασματα βγαλμενα απο ταινια τρομου.Και

μην τολμησετε να μου πειτε οτι δεν ειναι ετσι γιατι εχω ρωτησει πολλα ατομα που

εχουν βρεθει σε αυτη τη θεση και νιωθουν ακριβως τα ιδια πραγματα.

Αυτο που ειναι σιγουρα επιβεβαιωμενο συμφωνα με τους περισσοτερους "Τριτους"

ειναι το εξης: Οταν αποκτας αγορι ειναι σαν μια νεα προσωπικοτητα σου να φθανει απο

ενα παραλληλο συμπαν. Ειανι πολυ περιεργο, φαινεται σαν να εχασες εγκεφαλικα

κυτταρα. Στο λεξιλογιο σας οι μονες λεξεις που υπαρχουν ειναι λεξεις οπως "ζουζουνι

μου", "αγαπουλα μου" "περιστερακι μου" " κολοκυθακι μου" κτλ κτλ . Ορκιζομαι οτι

καθε φορα που ακουω ζευγαρι να αναφερεται ετσι στο συντροφο του, ανατριχιαζω, χωρις

να το θελω ειλικρινα.

Εχετε παρατηρησει οτι οταν μας μιλατε για το αγορι/κοριτσι σας με τα παραπανω

ονοματα σας κοιταμε με ενα βλεμμα αποριας και ρωταμε "σε ποιον αναφερεσαι?" στο

οποιο απαντατε " ξερεις μωρε για ποιον μιλαω, για το αρκουδακι

μου"(ewwwwwwwwwwwwwwwww)

"Αααα το αρκουδακι σου".

Ακουστε με λοιπον, διοτι ΠΡΕΠΕΙ να το γνωριζετε αυτο. ΕΜΕΙΣ θελουμε να το

γνωριζετε αυτο. Ναι ξερουμε σε ποιον αναφερεστε. Αλλα για να διατηρησουμε λιγη απο

την αξιοπρεπεια μας δεν μπορουμε να αναφερθουμε στο αγορι σας ως το ζουζουνακι σας.

Ειναι τελειως μπλιαχ και μειωτικο. Δεν διαβαζεται παιδικο παραμυθι. Μιλατε σε

συνομηλικους σας που θελουν να ειναι εκει για σας.

Δευτερον, το πως καθομαστε. Υπαρχουν τεραστια προβληματα για το πως πρεπει να

καθισεις οταν εισαι ο τριτος τροχος σε ενα ζευγαρι. Εμεις, ως η μειονοτητα,

καταλαβαινουμε οτι δεν υπαρχει τελεια λυση, αλλα αυοτ δεν σημαινει οτι πρεπει και να

μας αρεσει. Δεν μας αρεσει να ειμαστε δυο θεσεις πιο περα απο σας, ειναι μοναχικα

και ντροπιαστηκα. Το θεμα ειναι, οτι αν καθισουμε κοντα σας, δεν μας θελετε στα

αληθεια εκει και επισης , το να σας βλεπω να κουρνιαζετε ο ενας στην αγκαλια του

αλλου, να ανταλλασετε σαλια και να παιζεται με τα μαλλια σας κατα τη διαρκεια μιας

διωρης ταινιας, δεν θα ελεγα οτι ειναι η ιδανικη μου μορφη διασκεδασης. Γι'αυτο

ακριβως η θεση μας ειναι πιο δυσκολη. Γιατι ειτε καθισουμε κοντα σας ειτε μακρια σας

εμεις χανουμε.
Εχω ακουσει περιπτωσεις απο "τριτους τροχους" οπου μια κατα τ'αλλα τελεια βραδια

σινεμα χαλασε διοτι ειχε βγει μαζι με ζευγαρι.

"Καθομασταν μια χαρα οι 3 μας τρωγωντας ποπ κορν, οταν ξαφνικα μπαμ!, αρχισαν να

πινουν ο ενας απο την κοκα κολα του αλλου λεγοντας "μια για σενα και μια για

μενα"(με φωνη πιο γλυκεια και απο λακτα). Αρρωστησε κυριολεκτικα το κορμι μου τοσο

πολυ απο την γλυκαδα, που αναγκαστηκα να παω στην τουαλετα για να

ηρεμησω...."ΖΕΥΓΑΡΙΑ αυτη η συμπεριφορα πρεπει να σταματησει!

Καθε σταγονα που πεφτει στο ηδη υπερχειλισμενο ποτηρι μας ωθει ακομη πιο μακρια

σας. Πλιτς, πλατς...

Πλιτς...

Οταν πρεπει να σας παρακολουθουμε να συνειδητοποιειτε οτι δεν μπορειτε να

περπατησετε αν δεν ειστε πιασμενοι χερακι χερακι...

Πλατς....

Οταν μας λετε να παμε καμμια βολτα για καμμια ωριτσα ενω εσεις φιλιεστε με το

αγορι/κοριτσι σας, αν και εσεις μας προσκαλεσατε μαζι σας.

Πλιτς again....

Βεβαια υπαρχουν και εξαιρεσεις. Καποιες φορες περνας πολυ ωραια παρεα με ενα

ζευγαρι. Οταν σου συμπεριφερομαστε στον τριτο της παρεας σαν ουσιαστικο μελος της

παρεας και οχι σαν "φαναρι" τοτε ολοι μπορει να περασουν καλα.

Αν και γραφω τα παραπανω στην πραγματικοτητα και γω τα ιδια κανω οταν ειμαι σε

σχεση. Και γι'αυτο γραφω αυτο το ποστ, για να θυμαμαι να μην κανω τα ιδια. Γιατι η

ζωη ροδα ειναι και γυριζει και τη μια στιγμη ειμαστε σε σχεση και την αλλη οχι.

Μπορουμε παντα ομως να απαιτουμε και να δειχνουμε τον απαραιτητο σεβασμο στους

αλλους αναλογα με το που βρισκουμαστε την εκαστοτε στιγμη.

Βεβαια μεχρι να μαθω να λεω οχι σε προσκλησεις ζευγαριων για εξοδο, υπαρχουν

πολλες πιθανοτητες να ειμαι εγω το αγορι που θα δειτε να καθεται αναμεσα σε ενα

ζρυγαρι το οποιο κοιταζεται στα ματια. Εγω θα ειμαι αυτος που κοιταει στο κενο,

αναρωτωμενος τι επρεπε να πω για να το αποφυγω ολο αυτο....Oh well next time....

O δρομος του Διογενη!

Χρονια πολλα καλη χρονια σε ολους, το 2010 θα ειναι καλυτερο απο το 2009 ειμαι σιγουρος.

Το 2010 για μενα μπαινει με ενα ερωτημα που συγκεκριμενα γεγονοτα με εκαναν να το αναρωτηθω. Γιατι υπαρχουν ανθρωποι που προτιμουν να θυσιασουν την αξιοπρεπεια τους προκειμενου να ανηκουν καπου? Γιατι προτιμουν να θυσιασουν τη διαφορετικοτητα τους μονο και μονο για να ειναι ενα με το πληθος?

Μπορω να καταλαβω την δυναμη που σου προσφερει ο οχλος. Το να εισαι διαφορετικος σε καθιστα αμεσα στοχο αυτου που επιβαλλει την ομοιογενεια σε μια ομαδα....

Νομιζω οτι οι περισσοτεροι ανθρωποι ενεργουν ετσι, απο φοβο, κρυβονται στο καβουκι τους. Το τελευταιο χρονο εχω γνωρισει πολλους ανθρωπους, που ενω ειναι γκει, εχουν σχεσεις, ζουν ευτυχισμενοι και συνειδητοποιημενοι με το ταιρι τους, στην υπολοιπη κοινωνια κρυβονται. Στους συμφοιτητες, στους συναδελφους,στους γονεις, ακομη και στους φιλους τους παρουσιαζουν μια στρεητ αμφιεση που τους βοηθα να περνουν απαρατηρητη.

Υπαρχουν ομως και ανθρωποι που αρνουνται να περιοριστουν στα στενα πλαισια που τους επιβαλλει η υπαρξη διπλης ζωης. Υπαρχουν ανθρωποι που δεν φοβουνται να ειναι αυτοι που ειναι, τολμουν να ξεχωριζουν και να αντιτειθεται στην λογικη του οχλου. Ενα τετοιο ατομο ειναι και ο κολλητος μου... Ποτε του δεν φοβηθηκε να ειναι ξεχωριστος ακομη και πισω στο χωριο οπου η διαφορετικοτητα τιμωρειται σκληρα.

Τη πρωτοχρονια μου χαρισαν το βιβλιο του Μπουκαι Χορχε "Να σου πω μια ιστορια". Μεσα εχει μια ιστορια που ταιριαζει σε οσους τολμουνε να ειναι διαφορετικοι...Την αφιερωνων λοιπον σε αυτους....

"Μια μερα ο Διογενης ετρωγε ενα πιατο φακες καθισμενος στο κατωφλι καποιου τυχαιου σπιτιου.
Δεν υπηρχε σ'ολη την Αθηνα πιο φτηνο φαγητο απο μια σουπα φακες.
Μ'αλλα λογια, αν ετρωγες φακες σημαινε οτι βρισκοσουν σε κατασταση απολυτης ανεχειας.
Περασε ενας απεσταλμενος του αρχοντα και του ειπε:
"Α, Διογενη! Αν μαθαινες να μην εισαι ανυποτακτος κι αν κολακευες λιγακι τον αρχοντα, δεν θα ησουν αναγκασμενος να τρως συνεχεια φακες."

Ο Διογενης σταματησε να τρωει, σηκωσε το βλεμμα και κοιταζοντας στα ματια τον πλουσιο συνομιλητη του, αποκριθηκεL
"A φουκαρα αδερφε μου. Αν μαθαινες να τρως λιγες φακες, δεν θα ησουν αναγκασμενος να υπακους και να κολακευεις τον αρχοντα..."


Αυτος ειναι ο δρομος του Διογενη. Ειναι ο δρομος του αυτοσεβασμου που λεει να υπερασπιζουμε την αξιοπρεπεια την αξιοπρεπεια μας πανω απ'όλες τις αναγκες μας για επιβεβαιωση.
Ολοι θελουμε την επιβεβαιωση των αλλων. Ομως, εαν το τιμημα ειναι να εγκαταλειψουμε τον εαυτο μας, οχι απλως ειναι πολυ μεγαλο αλλα, επιπλεον, η επιδιωξη αυτη καταληγει σε ασυναρτησια. Μοιαζουμε μ'εκεινον τον ανθρωπο που αναζητουσε το μουλαρι του σ'ολο το χωριο, ενω πηγαινε καβαλα επανω στο....μουλαρι του...

Εσεις? Υπερασπιζεστε αρκετα την αξιοπρεπεια σας?