Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

125. Ιστορία από τα παλιά.... (2ο μέρος)


Δεύτερο και τελευταίο. Δεν έχω άλλο, κι αυτό είναι πετσοκομμένο αντίγραφο ενός πιο ολοκληρωμένου κεφαλαίου. Αλλά μετά την απαίτηση ενός (!!!) αναγνώστη να διαβάσει και τα υπόλοιπα, πως μπορούσα να τον απογοητεύσω. Ορίστε λοιπόν τα απομεινάρια ενός ανεκπλήρωτου project.


Σάββατο, 2 Μαΐου 2015

124. Ιστορία από τα παλιά... (1o μέρος)

Όχι τα πολύ παλιά, από το 2012 για να ακριβολογώ. Ήταν μια περίοδος που είχα ανακαλύψει το Sims 3 σαν παιχνίδι και είχα επιχειρήσει να γράψω μια ιστορία χρησιμοποιώντας παράλληλα εικόνες παρμένες από το παιχνίδι. Η ιδέα ήταν να το ανεβάσω σε ένα blog, αλλά μετά το 3ο ή 4ο κεφάλαιο, βαρέθηκα και η ιστορία έμεινε στη μέση. Νόμιζα ότι την είχα σβήσει, αλλά προχτές, βρήκα σε ένα dvd με διάφορα αρχεία, το 1ο κεφάλαιο. Το ανεβάζω εδώ, όχι ότι θα συνεχιστεί, αλλά στέκει σαν αυτόνομη σύντομη ιστοριούλα. Όποιος θέλει, το διαβάζει!


Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

123. Η αγαπημένη μου gay ταινία...



.... είναι το Prayers for Bobby.


Μια κατα βάση αληθινή ιστορία των τελευταίων 25 χρόνων, αυτή η ιστορία αφορά τους gay και τις λεσβίες που η κοινωνία απορρίπτει στο όνομα της θρησκείας. Ο Bobby Griffiths, εξόριστος από την κοινότητα και την οικογένεια του, μα πρώτα απ' όλα από την ίδια του τη μητέρα, φεύγει και προσπαθεί να ζήσει τη ζωή του ως ομοφυλόφιλος, επιχειρώντας να δώσει περισσότερη αγάπη από το μίσος και την απόρριψη που εισέπραξε. Αυτό όμως είναι πολύ δύσκολο. Το μίσος είναι δηλητήριο και το αντίδοτο δεν υπάρχει, τουλάχιστον όχι κάτι που να εφαρμόζει σε όλους. Είναι δύσκολο πραγματικά....

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2015

122. Μεγαλώνοντας μόνοι...

             Μια μέρα, πρέπει να ήμουν 13-14, χάζευα τις βιντεοκασσέτες σε ένα μικρό βίντεοκλαμπ που κρατούσε μια γιαγιούλα. Αυτό που πρέπει να ξέρετε για τη κωμόπολη που μεγάλωσα, είναι πως είχε 2 βίντεοκλαμπ. Το ένα, το καινούριο, το είχε ένα νέο παιδί, κοντά στα 30. Ήταν μοντέρνο, είχε dvd και όχι βιντεοκασσέτες και χώρο με ερωτικές ταινίες στο υπόγειο. Είχε όμως και πολύ κόσμο, πολύ φως και υποψιασμένο καταστηματάρχη. Το παλιό, αυτό που κρατούσε η γιαγιά, είχε μείνει απαράλλαχτο από τη δεκαετία του 90. Το 2002-2003 που εγώ ήμουν 13, οι βιντεοκασσέτες πλέον δεν είχανε αξία για τους περισσότερους και έτσι το μαγαζί, όπως όλα τα πράγματα που αρνούνται να εξελιχθούν και να ακολουθήσουν τις εξελίξεις, ερήμωσε. Η γιαγιούλα σιγά σιγά έβαλε και μερικά ασημικά, εικόνες της Παναγίας και διάφορα άλλα είδη για το σπίτι ώστε να τραβάει κόσμο. Είχε όμως και ένα πελάτη ακόμη που ενδιαφερόταν για τις βιντεοκασσέτες. Εμένα.

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

121. Ιστορικά σχέσεων και μυθομανείς...

     


Λοιπόν το θέμα μου ήρθε στο μυαλό ως εξής. Καθόμασταν ωραία και καλά με έναν 23χρονο gay φίλο μου σπίτι μου και μου έλεγε για την καινούρια σχέση του που μετράει ήδη 2 εβδομάδες.
Ναι, στον γκέι κόσμο δύο εβδομάδες ονομάζονται σχέση. Τον ρώτησα αν είναι ερωτευμένος με το αγόρι του. 
-Εντάξει, δεν με ελκύει και υπερβολικά, είναι και μπότομ αλλά τι να κάνω...
- Είναι μπότομ? Και πως τα βρίσκεται? Απ' όσο ξέρω και συ μπότομ είσαι..."
- Ε μωρέ μαζί του δεν με πειράζει σιγά σιγά θα το βρούμε. 
- Οκ ναι, συμφωνώ αλλά είπες και ότι δεν σε ελκύει πολύ.
- Η αλήθεια είναι πως δεν είναι πολύ ο τύπος μου αλλά θέλω να το κρατήσω για δύο τρεις μήνες.
- Γιατί ? Αν δεν σου αρέσει εννοώ.
- Γιατί ρε συ, θέλω να έχω στο ιστορικό μου μια ερωτική σχέση, να λέω ότι κράτησε τουλάχιστον τρεις μήνες...

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

120. To Bullying απέκτησε πρόσωπο...




Δεν είναι ότι έχω να προσθέσω κάτι καινούριο στην διαλεκτική που έχει αναπτυχθεί γύρω από την ιστορία του Βαγγέλη Γιακουμάκη. Όλοι λίγο πολύ  συμπονέσαμε, ταυτιστήκαμε, ειδικά εμείς οι γκέι που έχουμε στατιστικά υποστεί πολύ περισσότερο bullyng από το μέσο έφηβο.   Για μένα δυστυχώς η υπόθεση του Βαγγέλη και η συζήτηση που ξεκίνησε γύρω από το bullying στα κανάλια και στο διαδίκτυο, μου θύμισε πόσο δρόμο έχουμε να διανύσουμε ώστε να το αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά σε κάθε του μορφή...        

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

119. Η δύναμη της ομορφιάς.

Λοιπόν, έχω ένα παράπονο. Πάρα πολλοί bloggers, που είχαν γράψει υπέροχα κείμενα, από το 2007-2010 και έπειτα, σταματήσανε να γράφουνε. Και όχι μόνο σταματήσανε(εξάλλου λογικό είναι να βαρεθείς κάποια στιγμή ή να κουραστείς), αλλά σβήσανε και τα blog τους. Γιατί βρε παιδιά? Εγώ προσωπικά πολλές φορές διάβασα πράγματα που με βοηθήσανε στη ζωή μου, μου ανοίξανε ένα "παράθυρο" σε μια καινούρια ιδέα και αρκετές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου, να μνημονεύει κείμενα από άλλα blogs.



Ένα από αυτά τα blogs ήταν το Gay And The City του Phoebus. Ο Phoebus δεν είχε γράψει πάρα πολλά ποστ, όμως τα περισσότερα από αυτά ήταν καλογραμμένα και προσεκτικά επιλεγμένα. Είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που μοιράζονται συνήθως τα αγαπημένα μου blogs. Περιέχουν κείμενα ολοκληρωμένα, δομημένα σωστά και με μια θεματική συνήθως. Δεν προτιμώ τα blog που κάνουν ποστ μια δυο σειρές, ή ένα βίντεο χωρίς κείμενο κτλ. Είναι μια παραξενιά που δεν έχω ξεπεράσει.