The Gay Side Of Life!

Βλεπωντας το παραπανω αποσπασμα, καταλαβα οτι υπαρχουν 2 λογιων ανθρωποι σε ολους τους τομεις της ζωης....αυτοι που συμβιβαζονται και αυτοι που αγωνιζονται....
Στο βιντεο η Μαρινα δεν θελει να συμβιβαστει σε μια ζωη γεματη φτωχεια και μιζερια, θελει να χαρει τα νιατα της, να μη σκυψει το κεφαλι....Στο τελος της ταινιας, βεβαια, το πληρωνει με την ιδια της τη ζωη.

Ετσι νιωθω και γω οταν βλεπω γυρω μου νεους ανθρωπους να κρυβονται, να σκυβουν το κεφαλι, να αποδεχονται να τους κοροιδευουν μπροστα στα μουτρα τους, να υποδυονται τους στρεητ, νομιζοντας οτι κοροιδευουν καποιον ενω στην πραγματικοτητα, κοροιδευουν τον εαυτο τους!Η ζωη τους με τρομαζει....Με τρομαζει που εσκυψαν τοσο νωρις το κεφαλι τους....

Και ναι, εγω δεν μπορω να το δεχτω....βραζει το αιμα μου, δεν θελω να καμπουριασω και να μιζεριασω....Ισως ειμαι υπερβολικος, ισως καποιες φορες πρεπει να κανεις πισω.... εγω δεν μπορω ομως....δεν αφηνω σε κανεναν το δικαιωμα να με μειωσει λογω του οτι ειμαι γκει, να με κανει να πω ψεματα μονο κ μονο για να δικαιολογηθω....Και οχι μονο στην Αθηνα, στο χωριο στους συγγενεις σε φιλους, ολους ολους...Απο τη πρωτη μερα στη καινουργια σχολη δεν προσποιηθηκα σε κανενα οτι ειμαι στρεητ.....οταν το θεμα παει στα ερωτικα, κανω κατευθειαν κατανοητο οτι ειμαι γκει....τα αγορια ερχονται σε αμηχανια, αλλα το ξεπερνουν....δεν φοβαμαι ακομη και ξυλο να παιξω αν χρειαστει.....γιατι εγω δν θελω να βαλτωσω....δεν θελω να μιζεριασω.....


Εσεις?

Καντε το κοπο κ δειτε το παραπανω βιντεο...
Εχω παραγγειλει το βιβλιο στο οποιο ειναι βασισμενο το παραπανω προγραμμα.Θα το εφαρμοσω κ γω στη σχολη μου....

Δεν νομιζω οτι χρειαζετια να πω κατι αλλο, απλα καντε το κοπο κ δειτε το βιντεο!

Την εφηβεια μονο οι γεροι και οι βλακες την εξωραιζουν. Ολοι οι υπολοιποι ξερουμε οτι η εφηβεια ειναι σαν την ανοιξη: η πιο σκληρη μας εποχη.Η εφηβεια ειναι ο 1ος Παγκοσμιος Πολεμος της ζωης μας. Στα πεδια των μαχων της σκοτωνουμε το παιδι που υπηρξαμε, τους φιλους του,. τους γονεις του, τις ισορροπιες του. Καποιοι αδυνατουν να επιζησουν. Πως να θαψεις τοσους νεκρους? Πως να συνηθισεις τοσες καινουργιες ξενες και κακοηχες λεξεις?Επαγγελματικη αποκατασταση, κοινωνικος προσδιορισμος, ενταξη....Πως να παρουμε ξαφνικα proficiency στα αλαμπουρνεζικα των γονιων μας?Τι θα πει μαμα, νεα ταξη πραγματων?
Καποιοι εχουν το χαρισμα φυσικα. Προσαρμογη ονομαζεται και -οπως ολα σχεδον- ειανι ενα νομισμα με 2 οψεις. Καποιοι γεννηθηκαν ετοιμοι, κομμενοι και ραμμενοι για μεγαλα, με την κρουστα αθικτη και εκ γενετης στη θεση της.
Καποιοι ομως, οι πιο πολλοι, κολυμπαμε στα θολα νερα του μεσου ορου: ουτε πρωταθλητες της προσαρμογης ουτε ισοβια φυλακισμενοι του παιδιου που υπηρξαμε. Μερικες φορες και τα δυο. Με τα τρελαμενα πανω μας και τα θλιβερα κατω μας.Εμεις αναδυομαστε -οσοι επιζησουμε τοσο οικειων θανατων- καινουργιοι ανθρωποι απο το πεδιο της μαχης της εφηβειας μας, πιο σκληροι, κομματακι πιο αχαροι, με κουρεμενο αγαρμπα το χνουδι του νεοσσου. Τελικα προσαρμοσμενοι. (Ψιλο) ετοιμοι για το καλυτερο και το χειροτερο. Ομως ουτε οι καλυτεροι ουτε οι χειροτεροι!

Αυτό ήταν η εφηβεία μας. Τοτε γιατι λυσσαξαμε ολοι μαζι της? Γιατι τοσα τραγουδια, τοσες ταινιες, τοσο μελανι και φιλμ ξοδεμενο? Τι μας παιδευει ακομα ελογου της τοσα χρονια μετα? Καιρο αναρωτιομουν για αυτο το θεμα και απαντηση δνε εβρισκα.Χθες το βραδυ ομως ημουν τυχερος: η απαντηση εφτασε σε μενα μονη της, μισοκρυμμενη σενα χωνακι βανιλια(γραμμενο το καλοκαιρι). Ενα χωνακι παγωτο τοσο δραστικο, οσο και η μαντλεν του Προυστ βουτηγμενη στο τσαι.

Ηταν εντεκα παρα δεκα, ημουν εξω απο το θερινο σινεμα της περιοχης μου κι ετοιμαζομουν για την προβολη μιας ταινιας δρασης. Ξερετε, απο εκεινα τα φιλμ <<πολλη δραση για το τιποτα>> που σου επιτρεπουν να συγκεντρωθεις στην κοκα κολα σου και στο φεγγαρι. Ξαφνικα ενιωσα μια πελωρια λαχταρα για παγωτο χωνακι. Βανιλια ομως και τιποτα αλλο - εξηγημενα πραγματα. Τρεχω στο διπλανο παγωτατζιδικο, παιρνω το χωνακι μου ξεχειλισμενο απο τρεις υπεροχες μπαλες βανιλια και επιστρεφω στο σκοταδι της προβολης που ειχε αρχισει. Καθομαι. Βαζω το χωνακι ανυποψιαστος στο στομα. Και τοτε ακριβως εγινε. Ειδα με κλειστα ματια τη γλωσσα μου να μακραινει, να γινεται ενας δρομος. Ενας δρομος που ξεκινουσε απο το χωνακι και εφτανε ως την αυλη του σχολειου μου στην επαρχια, ωρα οχτω, Ιουνιος, μαζί με τον κολλητο μου παρακολουθουμε τον ωραιο του σχολειου.<<Κοιταζει?>>ρωτουσα με αγωνια.<Κοιταζει>> με καθυσηχαζε.<<<Καρφωμενος ειναι>>. Κι εγω χαμηλωσα τα ματια και εφερα το χωνακι μου στο στομα. Ενα χωνακι βανιλια. Τρεις μπαλες. Ενα χωνακι πυρομαχικο στον πρωτο ερωτα της ζωης μου. Ενα χωνακι φορμα παραλλαγης- να μη βλεπει ο αντιπαλος τι κανουμε. Ενα χωνακι που ποτε δεν ελιωσε κι ετσι βγηκε αιφνης ενα βραδι ανεπαφο μεσα στον καυσωνα της ενηλικης ζωης μου για να με οδηγησει ξανα στη χωρα της πρωτης φορας. Στη χωρα οπου τιποτα δεν ειχε ξαναγινει και ολα ηταν πιθανο να συμβουν. Οπ[ου οι γευσεις ηταν χρωματιστες και οι εικονες πεντανοστιμες και τα παρτι υπεροχα. Πισω στην εφηβεια μου!
Κανενα παγωτο δεν μπορεσε να συγκριθει μ'εκεινο στα χρονια που ακολουθησαν. Καμμμια Εβγα και καμμια Δωδωνη. Φουκαραδες εισαγωγεις που πατε να αναμετρηθειτε με μια αναμνηση! Κανενα παρτι δεν εφτασε ουτε στο μικρο του δαχτυλακι εκεινου απ'οπου εφυγα ξυπολυτος στις 3 το βραδυ ενω οι γονεις μου ειχαν πει 12 το πολυ.Καμμια βολτα δεν θα συγκριθει με εκεινες που εκανα με τον κολλητο μου, σχεδιαζοντας την ζωη μας στην Αθηνα.Κανενα αρωμα δεν θα συγκριθει με την μυρωδια του αγοριου που σου αρεσε, μετα την προπονηση ποδοσφαιρου!
Εκεινο το βραδυ πληρωσα το εισιτηριο αλλα την ταινια δεν την ειδα. Καταλαβα ομως γιατι η βιομηχανια διασκεδασης στηριξε επι τοσο πολυ τοσο μεγαλο κομματι του προυπολογισμου της σε αναφορες στην εφηβεια μας. Ειναι γιατι οι αισθησεις μας εχουν αμβλυνθει σιγα σιγα, αλλα ενα κομματι μας επιμενει να θελει. Ειναι γιατι η χωρα της πρωτης φορας καθε μερα και περισσοτερο φευγει μακρια μας τωρα που πηραμε υπηκοοτητα στη χωρα του deja vu. ΕΙναι γιατι τα παγωτα βανιλια εχουν χασει τις θαυματουργες ιδιοτητες και δεν ανοιγουν ξαφνικα μπροστα στη γλωσσα σου το μονοπατι που σε γυριζει πισω.
Εκτος αν ειναι καλοκαιρι, νυχτα, το εργο ειναι βλακεια κι εσυ πας γυρευοντας....

Ολο το βραδυ παλευαμε λοιπον.Τα χαραματα ομως μου ζητησε να φυγω - ηταν αδυνατον, λεει, να κοιμηθει με αλλο ατομο διπλα του, και καναπε δεν ειχε. Επεσα να πεθανω απ'την προσβολη. Μου ζητησε συγγνωμη βεβαια, αλλα τι να την κανει ο πεθαμενος τη συγγνωμη? Εφυγα με τα μουτρα στο χωμα. Την αλλη μερα αναγκαστηκα να ρωτησω τον Χρηστο για το ποιον του. Εμεινε ο αλλος, δεν περιμενε να εχω μπλεξει με τον Αδωνη, προφανως νομιζε πως αλλα ηταν τα γουστα του. Δυστυχως δεν ηξερε και πολλα ή δεν ηθελε να μου πει. Μια βδομαδα εβγαιναν, με πληροφορησε, τιποτα το ιδιαιτερο, αλλα ο τυπος ηταν κομματι ανισορροπος. Στην αρχη τον παρενοχλουσε, μεχρι στο κινητο του Βασιλη(του γκομενου του Χρηστου), επαιρνε και το'κλεινε. Και βεβαια με συμβουλεωε να κρατηθω μακρια. Το ειπε γιατι ενοχληθηκε - δεν ηθελε καθολου να μπερδευονται στα ποδια τoυ - το ειπε απο φιλια, ιδεα δεν εχω, δεν βγαζεις ευκολα ακρη με τον Χρηστο. Ουτε μ'εμενα ομως βγαζεις ακρη. Οσο εκεινος μου ελεγε να κρατηθω μακρια, τοσο φαγωνομουνα να τον ριξω. Οπως καταλαβαινετε, και ξαναβγηκα μαζι του, και στο σπιτι του ξαναπηγα, και ταξι ξαναεψαχνα στα μαυρα μεσανυχτα για να μην τον στριμωξω στο κρεβατι του και τελος παντως ολα τα'κανα.

Ο θεος τα δεχοταν ευχαρίστως, αλλα, πως να το πω, καπως αφηρημενα, οπως δεχεσαι το σοκολατακι που σου προσφερουν χωρις να νιωθεις καμια πελωρια λαχταρα για γλυκο, απλως αφου στο δινουν το παιρνεις. Δεν ειχα παραπονο παντως, οσο τον εβλεπα δεν ειχα παραπονο. Το ζητημα ηταν πως μου εριχνε κατι εξαφανισεις ξεγυρισμενες. Μερες τον εψαχνα.Ουτε τηλεφωνα σηκωνε, ουτε σπιτι του πηγαινε, ατμος γινοταν και χανοταν...Δυο χρονια τραβιομασταν ετσι, δεκα κιλα εχασα, ολους τους φιλους μου εχασα, τη γαληνη μου εχασα.Αγωνας η καθε μερα και τιποτ'αλλο. Ενα ψαξιμο. Που ειναι, πως να τον ξετρυπωσω, πως να τον γυρισω πισω, πως να τον κρατησω να μην μου ξαναφυγει. Γινεται ζωη ετσι? Δε γινεται!

Οποτε ενα βραδυ, αποφασισα να διεκδικησω οτι μου ανηκει. Καθισα και του απαριθμησα ολα οσα ηθελα, ολα οσα πιστευα οτι μου ανηκουν.Του ζητησα να ζησουμε σε ενα σπιτι,
μαζι σαν ζευγαρι οπως μας αξιζει.Γελασε υποτιμητικα. Προφανως και αλλη εικονα ειχε στο μυαλο του για τη σχεση μας απο τη δικη μου.Ανοιξε την πορτα και εφυγε.Ετσι χωρις να τον νοιαζει για τα οσα εδωσα,για τα οσα θυσιασα για κεινον.Απλα εφυγε.Α πριν να ξεχασω με συμβουλεψε να σταματησω την κλαψα και να βρω καποιον αλλο να βασανιζω!

Κανεις δεν τον ξαναειδε απο την παρεα, αφαντος κανονικα. Ξανακουσα για αυτον ενα μηνα και δεκατρεις μερες μετα, ωρα δωδεκαμισι το βραδυ, πανω ακριβως που κοντευα να αποβαλλω τη μαυριλα του χωρισμου. Με πηραν απο το νοσοκομειο <<Ο Ευαγγελισμος>> γιατι βρηκαν το ονομα μου πρωτο στη λιστα του κινητου του -Αλεξοπουλος. Ειχε ενα τροχαιο ατυχημα με τη μηχανη στη παραλιακη, λεει, επεσε σε τοιχο, μεταφερθηκε σε αφασια στην εντατικη, υπηρχε κινδυνος να μεινει παραλυτος.Προς στιγμην εφυγε το αιμα απο το σωμα μου. Ειχα ευχηθει με τοση δυναμη να πεθανει σαν σκυλι στ'αμπελι που νομιζσα οτι εγω εφταιγα, εξαιτιας μου τον τιμωρουσε ο Θεος.Ε, μετα σιγα σιγα συνηλθα. Πηγα στο νοσοκομειο πρωτος, πριν ειδοποιησω οποιοδηποτε δικο του.Ηθελα να δω τη κατασταση, να δω τι θα κανω. Οσο κι αν ημουν προετοιμασμενος για τα χειροτερα, αυτο που ειδα μου εκοψε την μιλια. Ο θεος μου καθολου με θεο δεν εμοιαζε πια. Ενα κουβαρακι σαρκα ηταν, κουρελιασμενο και ματωμενο, που κειτοταν αψυχο στα ασπρα σεντονια της εντατικης - μολις μια ανασα απο τον θανατο. Πιο ζωντανα εμοιαζαν τα μηχανηματα γυρω του. Δεν ηξερα τι να κανω. Καθομουν και τον κοιτουσα σαν χαζος. Νομιζω πως προσπαθουσα να καταλαβω τι εμεινε απο αυτον, τι αναγνωριζα απ'τον αντρα που ειχα ερωτευτει σαν τρελος.Τα ματια μου τρεχανε σαν βρυσες και ουτε που τα σκουπιζα. Οχι απο λυπη για το καταντημα της αγαπης μου, ουτε απο τρομο μπροστα στις ανεξελεγκτες βουλες του Κυριου. Εκλαιγα απλουστατα απο ανακουφιση.Ο αντρας αυτος ειχε καταστρεψει την ισορροπια μου, τη ζωη μου ολη, το χρονο μου, τις σχεσεις μου, ηταν ξαπλωμενος εκει μπροστα μου πιο ανισχυρος πια κι απο μωρο, πιο αχρηστος και απο ασφαιρο οπλο. Ο θεος ηταν πια στο ελεος ενος θνητου - στο δικο μου ελεος.Αποφασισα σε δεκατα του δευτερολεπτου να τον αναλαβω εγω, αν καταφερνε να επιζησει. Θα τον επερνα με το λατρεμενο αναπηρικο καροτσακι του.Τωρα θα ηταν αδυνατον να με διωξει τις νυχτες, τωρα θα με παρακαλουσε να μεινω κοντα του - ποιος θα τον σηκωνε να παει τουαλετα? ποιος θα τον εσωνε αν γινοταν σεισμος? Δε θα με ρωτουσε ξανα ποτε με ποιον τραβιεται ο Χρηστος. Δε θα ηταν ικανος να ντυνεται στην πενα και να εξαφανιζεται για μερες. Απο δω κ μπρος θα τον εντυνα εγω! Κι ολη αυτη η αγωνια που εφαγε τα σπλαχνα μου 2 ατελειωτα χρονια, αυτο το αχ, στο κεφαλι του ολο πια!

Αυτος θα μυριζει τωρα στα κρυφα σαν κυνηγοσκυλο, αυτος θα μενει αυπνος απο τις μυρωδιες ξενων αντρικων σωματων. Αυτος θα ζητα πλεον κι εγω θα δινω οσο θελω με το σταγονομετρο, σαν προσφορο - ΑΝ δινω...


Γυρισα τα ματια στον ουρανο και κλαιγοντας ειπα στην προισταμενη της εντατικης: "Αδελφη, υπαρχει Θεος!!!"Αυτη με ακουμπησε ενθαρρυντικα στο μπρατσο. "Και βεβαια υπαρχει", μου ψιθυρισε, "εμεις εδω εχουμε δει τοσα θαυματα....">>


Ελπιζω να σας αρεσε, αν και λιγο ψυχοπλακωτικο!!!

Ετικέτες Short Story

O Aδωνης ενεκρινε την κινηση με ενα χαμογελακι.Την εκτιμησε. Θα ειχε βαρεθει κι αυτος τοσα χρονια να δισταζει, να μην ξερει σε ποιο απο τους δεκαδες ωραιους που συνωστιζοταν στα ποδια του για να δωσει το μηλο. Καπου στα βαθη της ψυχης του θα γυρευε μια αποφασιστικη αδελφη ψυχη, να αρπαξει μονη της τον απαγορευμενο καρπο και να τον βγαλει απο το αδιεξοδο. Μη σας τα πολυλογω, ολο το βραδυ δεν ξεκολλησα απο διπλα του.Πιναμε και μιλουσαμε, μιλουσαμε και πιναμε. Μεχρι να την κανουν σιγα σιγα ολοι για τα σπιτια τους, ειχαμε γινει ντιρλα. Στο τελος φυγαδευσα τον Γιωργο και με το θαρρος του οινοπνευματος τον αρπαξα απο τον γιακα τον εσυρα ως λαφυρο στην κρεββατοκαμαρα 3 οροφους παρακατω. Την αλλη μερα το πρωι ξυπνησα γυμνος με εναν αντρα γυμνο στο πλαι. Κατι με ετρωγε ομως.

Δε θυμομουν τι ακριβως εγινε. Το καναμε ή οχι? Εχουμε ενα καποιο παρελθον ή ειμαστε ακομη στο αλφα βητα? Με την αμφιβολια να με τρωει πηγα κι εφτιαξα δυο καφεδες και τους εφερε στο κρεβατι μαζι με καναπεδακια που ειχαν μεινει απο χθες. Ο θεος ξυπνησε κι αυτος και χωρις πολλα πολλα το'ριξε στη μασα. Πολυ το εκτιμησε το μπρεκφαστ. Το καταλαβα γιατι αρχισε τα χαμογελα και τις ερωτησεις : Αν μενω μονος μου, αν δουλευω, ποσω χρονω ειμαι, τι σπουδαζω κτλ Η αληθεια ειναι οτι του τα ειχα ξαναπει το βραδυ αλλα μαλλον τα ειχε ξεχασει...Οποτε του τα ξαναειπα απο την αρχη. Δεν ειπα πολλα γιατι το εκοψα το ατομο οτι βαριοταν ευκολα.Ηξερα κιολας οτι οι ανθρωποι θελουν να μιλανε περισσοτερο για τον εαυτο τους.Οποτε του εδωσα και γω να καταλαβει οτι θα του χαρισω και τα 2 μου αυτια, αν μου κατσει, ας μεινω κουφος βρε αδερφε, χαλαλι! Ε λοιπον, ειτε το πιστευετε ειτε οχι, το μονο πραγμα που μου κοινοποιησε ο θεος ηταν οτι ηξερε τον Χρηστο, τεως παιδικο του φιλο, και νυν δικος μου συμφοιτητης.Στην αρχη καπως αδιαφορα, του στυλ δεν-τρεχει-και-τιποτα. Μετα αρχισε να με ψαρευει ανοιχτα. Ηθελε να μαθει αν τον ειχαμε καλεσει χτες, ποσο τον ξεραμε, πως πηγαινε η σχεση του με τον γκομενο του τον Βασιλη, αν τον κερατωνε και λοιπα και λοιπα. Πωρωμενο το ατομο εν ολιγοις. Ε, τελικα το θελουν οι αντρες το φτυσιμο, δικιο εχει ο Χρηστος.Και οι ταχα μου σκληροι ακομη χειροτερα, οσο τους φτυνεις τοσο κολλανε!

Προφανως ο θεος ηταν ενα απο τα πολυπληθη θυματα του Χρηστο, που χτυπουσε οποιον του γυαλιζε και στο τελος εφευγε παντα παρεα με τον Βασιλακη του.Το φυσουσαν και δεν κρυωνε οι τυποι.Σκυλιαζαν μεχρι να συνειδητοποιησουν τι εγινε, τι τους βρηκε. Οπως λεει η γιαγια μου ομως, πισω εχει η αχλαδα την ουρα. Μπορει να μου κουβαληθηκε για τον Χρηστο, στο δικο μου κρεβατι κατεληξε ομως. Τελος παντων, τα ειπαμε, ντυθηκε, πηρε το τηλεφωνο μου - δηλαδη του το εδωσα - κι εφυγε.Απελπιστηκα εγω.Ημουν σιγουρος οτι δεν θα παρει.Ουδεις αντρας που ενδιαφερθηκα πηρε ποτε.Ο μονος τροπος να παρει εμενα αντρας ειναι να μη μ'ενδιεφερε. Ειχα τις μαυρες μου.Στη σχολη ουτε να παρακολουθησω μαθημα μπορουσα - ακομη και ο Χρηστος που καναμε κολλητη παρεα απειλουσε να με παρατησει απο φιλο. Σε τρεις μερες ομως εγινε το θαυμα και ανεστηθη ο Λαζαρος - εγω! Ο θεος Αδωνης με πηρε τηλεφωνο και μαλιστα μου ζητησε κατευθειαν να βγουμε χωρις τζιριτζαντζουλα. Εκανα τις μασκες μου και τα αφρολουτρα μου και πηγα στο μοιραιο ραντεβου, σπιτι του.Ολο το βραδυ παλευαμε(καναμε σεξ ντε!!!!)...


Το be continued που λενε, στο τριτο και τελευταιο μερος!Πιστευω οτι το φιναλε δεν θα το περιμενετε!

Ετικέτες Short Story

Note:Η ιστορια αφιερωμενη στον 1ο μου ερωτα που τον ειδα μετα απο πολυ καιρο.Νομιζα οτι σε ειχα ξεπερασει τελειως αλλα μολις σε ειδα πιο ομορφο απο ποτε κατι αναπηδησε μεσα μου.Ισως τον 1ο ερωτα δεν τον ξεπερναμε ποτε τελειως.Ισως...

Mε λενε Παρι και θα σας πω την ιστορια μου με τον Αδωνη - δυστυχως δεν αστειευομαι αυτα ειναι τα ονοματα μας. Ακομη χειροτερα δεν ειμαι κανας ωραιος κι ουτε μου δωσανε κανενα μηλο, μονος μου πηγα και το αρπαξα.Αλλα καλυτερα να αρχισω απο την αρχη.

Τον πρωτοσυναντησα στο παρτι που καναμε με τo γιωργο τον κολλητο μου για να πολεμησουμε στηθος με στηθος την γκαντεμια που μας κυνηγουσε ολο τον χειμωνα.ηταν ιουλιος του 1998.Η ταρατσα του γιωργου ηταν γεματη με λευτκοντυμενους φεγγαροπληκτους - white party υποτιθεται απ'αυτα που εγκαινιαζουν την καλοκαιρινη σεζον στη μυκονο, αν και ζουσαμε στο περιστερι.Οι προσδοκιες μας πηγαιναν ανεκαθεν ενα βημα πιο μπροστα απο τις δυναντοτητες μας.Το ξεκαθαρισαμε ομως κι ολοι το σεβαστηκαν ,σιδερωσανε τ'ασπρα τους πουκαμισα, δανειστηκαν λινα σαλβαρια, εκοψαν το λαιμο τους τελος παντων αλλα ολοι στα λευκα ηρθαν.

Εκτος απο εκεινον φυσικα.Ο αδωνης, το παλικαρι, ο ανταρτης, εσκασε μυτη σχεδον ακαλεστος στις δωδεκα ακριβως δυο ωρες μετα την ωρα προσελευσης των πολλων, τη στιγμη που στα πλατο στριφογυρνουσε το "total eclipse of the heart",οι ωραιοι ειχαν αρπαξει τους ωραιους και μελωνανε στην πιστα, ενω τα μπακουρια ηταν αραγμενα στα πεζουλια και κοιτουσαν αφειρημενα το επεκεινα σε στυλ δεν-ειμαι-στα-αζητητα-απλως-κατι-σκεφτομαι... ηταν ντυμενος στα μαυρα απο τοιχο σε τοιχο.Χωρια μαλλι και το μαυρο ματι.Ετσι οπως σταθηκε στη μεση της πορτας της ταρατσας, φωτισμενος απο πισω μες στα μαυρα σκοταδια, ελαμπε σαν θεοτητα, δεν υπερβαλλω(που υπερβαλλω δηλαδη....).Εμεινα να τον κοιταζω αποσβωλομενος!

"Ξεχνα το", μου σφυριξε ο γιωργος περνωντας απο μπροστα μου με ενα δισκο γεματο καναπεδακια αγγουρι, αυγο , μαγιονεζα."Δεν ειναι για τα δοντια σου".Με πηρε το παραπονο.Φουντωσα.Γιατι, ρε γαμωτο, ν'ακουω αυτες τις δυο λεξεις απο δεκαπεντε χρονω παιδακι οταν σηκωνω τα ματια μου σε κανενα εμφανισημο?Γιατι να το ξεχασω?Και τι να θυμηθω δηλαδη?Τα αζητητα ?Τα αποβρασματα? Τα τελευταια καλουπια του Θεου?Μονο σε αυτους ειχα εγω δικαιωμα να ελπιζω? Ε λοιπον δε θελει πολυ ο ανθρωπος για να αλλοφρονησει. ακουγοντας αυτη τη φραση για εκατοστη εβδομηκοστη φορα επιτελους μουλαρωσα."Αυτον θελω, αυτον θα παρω", σφυριξα στ'αυτι του γιωργου τοσο δυνατα που πονεσε το τυμπανο του. Μετα πηγα ντουγρου καταπανω του, διασχιζοντας τα μελλοντικα ζευγαρακια που μοστραριζαν τα μαυρισματα τους στην πιστα. "ποιος εισαι εσυ", του ειπα, " και γιατι ηρθες χωρις να σε καλεσω?"ουτε που το ειχα σχεδιασει τι θα του πω, απο μονο του πεταχτηκε απο το στομα μου σαν βατραχακι.οταν με ακουσα να το λεω, ειναι αληθεια πως ψιλοτρομαξα, καπως γαιδουρινο ακουγοταν, αξεστο. Παει ο ωραιος, βρε μαλακισμενο, ειπα στον εαυτο μου, δε σου εχω πει να σκεφτεσαι πριν το ανοιξειις το ρημαδι?"



Ελα ομως που εσφαλα. ο ωραιος τσινησε μεν, ιντριγκαριστηκε δε. στραφηκε με κοιταξε καλα καλα και μετα χαμογελασε. "Θες να φυγω?" με ρωτησε και τον εβλεπες τον ατιμο οτι ηταν σιγουρος εκατο τα εκατο πως δεν ηθελα να παει πουθενα. με τετοια βροχη αυτοπεποιηθησης, τα παρατησα και εγω. Δεν κοιταξα να κρατησω τα προσχηματα. Τι προκοπη ειδα με τα προσχηματα τοσα χρονια αλλωστε? "εδω να μεινεις!", του ειπα. " Τι να σου φερω?"Βοτκα λεμονι ηθελε και τσακιστηκα να του το φτιαξω κατω στην κουζινα οπου ειχαμε φυλαγμενα τα καθαρα ποτα - πανω σερβιραμε τις μπομπες. Οταν του το ανεβασα, ο θεος που τον ελεγαν αδωνη ηταν αραχτος στο πεζουλι περιστοιχισμενος με τεσσερις -αν μετρησα καλα μες στο σκοταδι- συναμενους κουναμενους που χασκογελουσαν σαν ζωα. Αποφασισα να λυσω την πολιορκια με δυναμικο τροπο. << "Κοριτσια", μας επιτρεπετε λιγο, κατι εχουμε να πουμε", ειπα κι απ'τη μουρη μου καταλαβαν οτι αν δεν διαλυθουν ησυχως και γρηγορα, δεν προκειται να ξαναπροσκληθουν σε παρτι δικο μου στον αιωνα τον απαντα>>.

Συνεχιζεται....

Ετικέτες Short Story

Σημερα ενιωσα απιστευτα περηφανος για τον εαυτο μου.Ειναι κατι τετοιες στιγμες που με κανουν να συνειδητοποιω οτι στη ζωη δεν πρεπει να μενουμε απραγοι αλλα να βοηθαμε και μεις στη βελτιωση της.

Πηγα σε ενα μαθημα επιλογης σημερα, Παιδαγωγικης Ψυχολογιας, με κυριο αξονα τα δυσλεκτικα ατομα και πως μπορουμε να τα βοηθησουμε.Το μαθημα ειχε ξεκινησει ηδη αλλα ευτυχως υπηρχαν θεσεις και καθισαμε.Χαρηκα οταν ειδα ποσα πολλα παιδια ενδιαφερονταν για ενα τετοιο μαθημα.Η χαρα μου δυστυχως δεν κρατησε πολυ.Στα 5 πρωτα λεπτα ομιλιας της καθηγητριας-ψυχολογου συνειδητοποιησα οτι η γυναικα μονο εκπαιδευτικος δεν ηταν.Οταν αναφεροταν στα δυσλεκτικα ατομα χρησιμοποιουσε το χαρακτηρισμο "Καθυστερημενα".Παγωσα.Την πρωτη φορα που το ακουσα, σκεφτηκα οτι κατα λαθος θα της ξεφυγε.Αλλα το ειπε παρα πολλες φορες ωστε να σιγουρευτω οτι απλα ηταν κακη εκπαιδευτικος.

Με εκπληξη μου παρατηρησα οτι κανενας συμφοιτητης μου δεν αντεδρασε.Μια απο τις υποσχεσεις που εχω δωσει στον εαυτο μου ειναι να αντιδρω χωρις φοβο σε ο,τιδηποτε θεωρω οτι ειναι λαθος ειδικα σε θεματα ρατσισμου, αμαθειας κτλ Οποτε σηκωσα το χερι μου και περιμενα να μου δωσει το λογο.Εδειχνε να με αγνοει οποτε το σηκωσα ακομη πιο ψηλα.Μην μπορωντας να κανει αλλιως μου εδωσε το λογο οποτε και τη ρωτησα αν θεωρει οτι η χρηση της λεξης "καθυστερημενα" αρμοζει σε μια καθηγητρια ψυχολογιας στο παιδαγωγικο.Εδειξε να παρεξηγειται. Ξεροκαταπιε και συνεχισε το λογο της. Δυστυχως δεν σταματησε να χαρακτηριζει ετσι τα ατομα με ειδικες αναγκες. Οποτε αυτη τη φορα τη διεκοψα αποτομα και της ειπα οτι με προσβαλει η συμπεριφορα της.

Ευτυχως και οι αλλοι συμφοιτητες μου πηραν θαρρος και της ζητησαμε ολοι να σταματησει. Προς τιμην της ζητησε συγγνωμη και συνεχισε το μαθημα, ευτυχως χωρις να χρησιμοποιησει τη λεξη αυτη.

Αυτη μου η εμπειρια μου επιβεβαιωσε την πεποιθηση οτι οι περισσοτερες κοινωνικες δομες πηγαζουν.Οταν αυτη η καθηγητρια με την τοση μεγαλη ευθυνη στα χερια της δειχνει με τη σταση της σε μελοντικους δασκαλους οτι ειναι ενταξει να χρησιμοποιουμε λεξεις που ειναι προσβλητικες προς ομαδες ατομων, δημιουργει ενα κυμα συμπεριφορας που θα περασει σε πολλες γενιες.

Οι λεξεις εχουν δυναμη, και οταν χαρακτηριζεις καποιο δυσλεκτικο παιδι ως καθυστερημενο, επηρρεαζεις την συμπεριφορα σου απεναντι του και τελικα και την ιδια την προσωπικοτητα και αξιοπρεπεια του παιδιου.Ελπιζω η συγκεκριμενη καθηγητρια να διορθωθηκε.Και ειναι ενα μαθημα για ολους μας.Ποσες φορες ακουτε αλλους να βριζουν, κοροιδευουν τους ομοφυλοφιλους και "λουφαζετε" σε μια γωνια χασκογελωντας μην εχοντας το θαρρος να αντιδρασετε?Χρησιμοποιω β' πληθυντικο διοτι συνειδητα αντιδρω οποιον και αν εχω απεναντι μου.

Μπορει να αλλαξει η κοινωνια.Αν δεν μπορουσε τοτε θα ηταν ολα ιδια με 100 χρονια πριν.Αλλα για να αλλαξει η κοινωνια πρεπει να αντιδρουμε καθημερινα και οχι μονο σε πορειες και διαδηλωσεις...