Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2019

155. Βρίσκοντας την πλατφόρμα σου...

Ένα από τα πράγματα που αρχίζω και συνειδητοποιώ ολοένα και περισσότερο όσο μεγαλώνω είναι η αξία της δημιουργίας του δικού σου προσωπικού γηπέδου, της δικής σου πλατφόρμας. Τι εννοώ με την λέξη πλατφόρμα. Αναφέρομαι στην δημιουργία του δικού σου χώρου, όχι αποκλειστικά με την υλική έννοια αλλά και την πνευματική, του δικού σου πεδίου όπου κυριαρχείς απόλυτα. Αυτός ο "χώρος", αυτό το γήπεδο, είναι η αντανάκλαση του εγώ σου. Είναι το σύνολο των πραγμάτων που σε αντιπροσωπεύουν και σε διαμορφώνουν, των θετικών πραγμάτων που σε κάνουν να νιώθεις ισχυρός και σου επιτρέπουν να έχεις νίκες και επιτυχίες.

Ξέρω ότι είναι περίεργη έννοια και ίσως να μη γίνομαι πολυ κατανοητός. Μεγαλώνοντας άρχισα να καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι να παίζεις στο δικό σου γήπεδο με τους δικούς σου όρους. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να αξιολογήσεις πρώτα με ειλικρίνεια τον εαυτό σου και να αποτιμήσεις τα δυνατα και τα αδύνατα σημεία σου. Μόνο τότε θα έχεις επιτυχία στη ζωή σου.


Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018

154. Straight γυναίκες : Friend or foe?

     



  "Είσαι gay; Τέλεια!!!! Λατρεύω τους γκέι!!! Θα γίνεις ο νέος μου κολλητός!!!!".

Έχω ακούσει την φράση αυτή,σε διάφορες παραλλαγές της, αρκετές φορές, ειδικότερα έπειτα από τη δική μου αποκάλυψη πως είμαι γκέι σε μια γυναίκα. Από τότε που η mainstream κουλτούρα παρουσίασε μέσω της ταινίας "My Best Friend's Wedding" τον άκακο και ασέξουαλ κολλητό φίλο της Τζούλια Ρόμπερτς, που είναι πρόθυμος να παρατήσει τη προσωπική του ζωή ώστε να τρέξει και να ασχοληθεί με τη ζωή και τα ηλίθια σχέδια της φίλης του, φαίνεται πως ένα μεγάλο ποσοστό των στρέητ γυναικών αποφάσισε να βλέπει τους γκέι σαν ένα αξεσουάρ που πρέπει πάση θυσία να το αποκτήσει... Το στερεότυπο αυτού του γκέι - τσαντάκι, εδραιώθηκε τέλεια μέσα από τον Stanford, του Sex And The City


Σάββατο, 7 Ιουλίου 2018

153. “Θα άφηνες κάποιον να σου πάρει πίπα για 20 ευρώ;”







Η ερώτηση αυτή κρεμόταν στα χείλη μου καθώς τον είχα μπροστά μου, αραχτό, σέξυ, να μου λέει για τις καύλες που δεν μπορεί να ικανοποιήσει καθώς είναι μακριά από την κοπέλα του. Κρατήθηκα. Δεν είναι ώρα να γίνω ρεζίλι τώρα, σε συνάδελφο, όσα και αν έχουμε συζητήσει και έχουμε ανοιχτεί.

Ας τα πάρω από την αρχή. Είναι συνάδελφος στη δουλειά, σε άλλη ειδικότητα. 35αρης, στρέητ, με αυτή τη φυσική υπεροψία του ωραίου που ξέρει πως είναι ωραίος. Συζητάμε για την ομοφυλοφιλία, συγκεκριμένα για το γεγονός πως είμαι gay.

- “Είσαι ο πρώτος gay που γνωρίζω από κοντά. Να σε ρωτήσω κάτι;

Ωχ λέω από μέσα μου. Να δεις που θα κάνει την κλασική ερώτηση.... Και την κάνει...

Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

152. Μπαίνοντας ξανά μέσα στην ντουλάπα....

        


  Τους τελευταίους δύο μήνες εργάζομαι ως δάσκαλος σε μια επαρχιακή πόλη, κοντά στην Αθήνα. Για όσους δεν έχουν σχέση με τα παιδαγωγικά και το χώρο της εκπαίδευσης γενικότερα, πρέπει να πω πως οι δάσκαλοι και γενικότερα οι εκπαιδευτικοί, έχουμε μετατραπεί σε σύγχρονους "νομάδες", αλλάζοντας κάθε χρόνο τόπο εργασίας, όπου καλούμαστε να εργαστούμε για 8 με 9 μήνες στην καλύτερη περίπτωση. Για μένα η φετινή χρονιά αποτελεί η αφετηρία από (όπως φαντάζομαι) μιας σειράς μετακινήσεων και τοποθετήσεων μέχρι κάποια στιγμή να μπορέσω να "μονιμοποιηθώ" σε κάποιο μέρος ή απλά να αλλάξω επαγγελματική σταδιοδρομία, όντας κουρασμένος από την έλλειψη μιας μορφής σταθερότητας στη ζωή μου.
 

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

151. Τι μου έμαθαν οι Kardashians για τη δυσφορία φύλου.

     

        Τους τελευταίους 2 μήνες, ξεκίνησα να βλέπω το ριάλιτυ Keeping Up with the Kardashians. Αρχικά ήθελα να δω για ποιο λόγο γίνεται τόσο χαμός με αυτή την οικογένεια και αν οι αρνητικές κριτικές που δέχεται, είναι δικαιολογημένες. Πρέπει να ομολογήσω ότι αν και υπάρχουν στοιχεία που δεν μου αρέσουν, η σειρά είναι καλή. Και μπορεί να σου διδάξει πράγματα. Ξέρω πως ακούγεται υπερβολικό να υποστηρίζω πως ένα ριάλιτυ μπορεί να σου διδάξει κάτι που δε μπορείς να μάθεις καλύτερα από κάπου αλλού, αλλά στη δική μου περίπτωση τουλάχιστον, έτσι συνέβη....

   

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

150. Μετρώντας αντίστροφα...




Όταν ήμουν παιδί, μου άρεσε να μετράω αντίστροφα από το δέκα και να φαντάζομαι πως όταν φτάσω στο μηδέν, θα γινόνταν μια πολύ μεγάλη έκρηξη, ίσως κάποιος μετεωρίτης ή διαστημόπλοιο που θα έπεφτε στη Γη ή κάποια άλλη μεγάλη καταστροφή.

Όταν τίποτα δε συνέβαινε, ένιωθα ανακούφιση μα και μια μικρή απογοήτευση.

Η πρώτη φορά που σε είδα, ήταν για μένα το δέκα.

Όταν μου χαμογέλασες, είχα φτάσει στο εννιά και ένιωσα πως κάτι ζωντάνεψε μέσα μου που καιρό τώρα είχα ξεχάσει.

Στο οχτώ, τα χείλη σου άγγιξαν τα δικά μου και στο εφτά, ένιωσα τη ζεστή σου ανάσα στο αυτί μου και τα χέρια σου παντού πάνω μου.

Μου είπες πως με αγαπάς στο έξι και στο πέντε είχαμε το πρώτο μας αληθινό καυγά.

Στο τέσσερα είχαμε τον δεύτερο και στο τρία, τον τρίτο.

Στο δύο μου είπες ότι δε μπορείς να συνεχίσεις έτσι και όταν έφτασα στο ένα μου  ζήτησες να μείνω.

Και έμεινα. Και ένιωσα ανακουφισμένος, τόσο ανακουφισμένος...αλλά και λίγο απογοητευμένος.

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

149. Ελπίδα...



                                             



      Μια μέρα μπαίνεις μέσα σ' ένα καφέ και εκεί είναι αυτός. Είναι τόσο απλό. Τόσο εύκολο. Μετά απ' αυτό και για πάντα, περνάς τη ζωή σου, μπαίνοντας σε καφετέριες, ελπίζοντας ότι ως δια μαγείας θα εμφανιστεί πάλι μπροστά σου. Όπως έκανε τη πρώτη φορά. Ή ότι θα υπάρχει κάποιος άλλος, σαν αυτόν, καθισμένος, με το κεφάλι του χωμένο σ' ένα βιβλίο. Θα γύριζε να σε κοιτάξει, και όλα θα ξεκινούσαν ξανά.