Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

103. 1ος μήνας στρατού...

        Ήμουν αρκετά "ψαρωμένος" τον 1ο μήνα της θητείας μου. Το διευκρινίζω, διότι δεν είναι σίγουρα για όλους το ίδιο. Άλλοι ξεκινούν ήδη προετοιμασμένοι, χαλαροί και ήρεμοι. Άλλοι μπαίνουν στο στρατό, έτοιμοι για χαβαλέ και εμπειρίες. Άλλοι είναι ψαρωμένοι, σαν κι εμένα. Με τον όρο "ψαρωμένος", δεν εννοώ φοβισμένος. Δεν κρυβόμουν σε μια γωνία και έκλαιγα για την τύχη μου, ούτε καθόμουν αμίλητος, με μάτια έτοιμα να δακρύσουν. Απλώς το 1ο μήνα, ήμουν αρκετά επιφυλακτικός ως προς τα άτομα στα οποία θα ανοιγόμουν, φρόντιζα να παρατηρώ γύρω μου, προσπαθώντας να κατανοήσω τους κώδικες του στρατού και να προσαρμοστώ σε αυτούς. Θα παραθέσω μερικά πράγματα, έτσι όπως αυτά τα βίωσα στο ΚΕΥΠ Λαμίας.

  • Το ΚΕΥΠ, αν και έχει τη φήμη του χαλαρού, και βυσματικού κέντρου, λόγω του μικρού μεγέθους του, διατηρεί μια αίσθηση πειθαρχίας. Δεν μπορείς να κάνεις ό,τι γουστάρεις, και δεν υπάρχουν πάρα πολλοί χώροι να κρυφτείς και να αράξεις. Κάναμε αναφορές, 2-3 φορές την ημέρα, συνήθως πριν από το φαγητό και μια αναφορά τάγματος γύρω στις 8.30-9  το πρωί. Θυμάμαι έντονα τον υπολοχαγό που ήταν διοικητής του λόχου που ανήκα, κάθε πρωί να φωνάζει πως πλέον είμαστε στρατιώτες και όχι πολίτες και πρέπει να φερόμαστε όπως αρμόζει στην ιδιότητά μας. 
  • Οι στρατιωτικοί, λόγω της θέσης τους,  θα σου αναπτύξουν ό,τι μπούρδα μπορεί να έχουν ως κοσμοθεωρία, και λόγω του ότι εσύ δεν μπορείς να προβάλλεις αντίλογο, εκλαμβάνουν την σιωπή σου, ως απόλυτη συνταύτιση με τις θέσεις τους. 
  • Οι τουρκικές τουαλέτες, θέλουν λίγο χρόνο για να τις συνηθίσεις, αλλά σιγά σιγά θα σου γίνει δεύτερη φύση. Οι ντουζιέρες, είναι ξεχωριστές, δεν υπάρχει φόβος να σε δει κάποιος γυμνό αν δεν το θέλεις. Το αρνητικό είναι, ότι το ζεστό ποτέ δεν επαρκεί με αποτέλεσμα, να κάνεις πάντα ντους σε χλιαρό ή κρύο. Το Σεπτέμβρη του 2013, που μπήκα εγώ βέβαια, είχε ζέστη, οπότε αυτό δεν ήταν απαραίτητα τρομερό πρόβλημα. Θα πάρεις όμως το μάτι της ζωής σου, γιατί αρκετοί αρέσκονται να βγαίνουν από το ντους με ένα μποξεράκι το πολύ, με αποτέλεσμα να προσπαθείς με το ζόρι να συγκρατήσεις τα σάλια σου.
  • Και μέσα στο θάλαμο που κοιμάσαι, θα πάρεις πολύ μάτι. Εγώ προσωπικά  κοιμόμουν στο κάτω κρεβάτι, και στα αριστερά μου, κοιμόταν ένα 20χρονο μανάρι, που άνετα θα τον έκανες και μοντέλο.Δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο βασανιστικό είναι να σηκώνεσαι το πρωί και να έχεις τον θεό απέναντί σου, να φορά μόνο βρακί ή μποξεράκι, το οποίο είναι "τέντα" από τις πρωϊνές "ορέξεις". 
  • Από τη 2η εβδομάδα, χρεωθήκαμε όπλα, τα οποία έπρεπε να κλειδώνουμε και να φροντίζουμε. Εξοικειωθήκαμε σιγά σιγά με την λογική των υπηρεσιών, ειδικά του θαλαμοφύλακα. Κάθε πρωί , και απόγευμα είχε εκπαίδευση, κάποιες φορές κουραστική, κάποιες όχι, πάντοτε όμως βαρετή, και ο καυτός ήλιος δεν βοηθούσε. 
  • Οι στρατιωτικοί δεν είναι καθόλου καλοί εκπαιδευτικοί, ούτε τους ενδιαφέρει να γίνουν, και είναι τρομερά αστείο να αντιμετωπίζουν με περισσή σοβαροφάνεια την σπουδαιότητα ενός Επ' ώμου αρμ, ή του χαιρετισμού ενός ανωτέρου. 
  • Αν και θα ανταλλάξεις πληροφορίες με τα συμφάνταρα για την ζωή σας έξω από το στρατό, σιγά σιγά θα παρατηρήσεις ότι οι κουβέντες θα περιστρέφονται όλο και συχνότερα γύρω από τα τεκταινόμενα του στρατού.
  •  Το κουτσομπολιό κατέχει περίοπτη θέση στο στρατό, και  οι "ράδιο αρβύλα" πληροφορίες, δίνουν και παίρνουν. 
  • Στο 1ο μήνα ειδικά, θα σας κακοφανεί πάρα πολύ, το γεγονός πως παρόλο που είστε μορφωμένοι , με πτυχία, εμπειρίες και κατακτήσεις στο ενεργητικό σας, μπορεί κάθε Λοχίας, να σου το παίξει ανώτερος , και να σε υποτιμήσει μπροστά στα μούτρα σου χωρίς κανένα λόγο. 
  • Δεν ξέρω τι έπαιζε παλαιότερα, αλλά πλέον η έννοια του βύσματος, όχι μόνο είναι αποδεκτή μέσα στο στρατό, αλλά πολλοί καυχιούνται συνεχώς για το πόσο μεγάλο είναι ..... το βύσμα τους....(και συνήθως αυτοί έχουν το μικρότερο).
  • Στο τέλος της 1ης εβδομάδας, γίνεται επισκεπτήριο. Αν και λίγες οι μέρες που θα είστε μέσα στο στρατό, επειδή θα έχετε αναγκαστεί να προσαρμοστείτε σε ένα παντελώς νέο περιβάλλον, μάλλον θα σας φανούν αιώνας. Δεν το περίμενα, αλλά πραγματικά χάρηκα απίστευτα όταν ήρθε η οικογένειά μου, να με δει έστω και για 2 ώρες. Αφήστε που μου έφεραν και το smartphone και η θητεία ευκόλυνε απίστευτα από κεί και έπειτα. Για να τελειώνουμε πάντως και με το θέμα του κινητού, αν και επίσημα απαγορεύεται, όλοι κάνουν τα στραβά μάτια. Εγώ σας συμβουλεύω να το πάρετε από την αρχή μαζί σας, απλά βάλτε το σε μια τσέπη πάνω σας, δεν πρόκειται να σας ψάξουν. 
  • Στο 1ο μήνα θα ρίξετε και την 1η σας βολή. Θα εκπαιδευτείτε ελάχιστα, θα ρίξετε με κάκιστης ποιότητας όπλα, το πιο πιθανό είναι να πετύχετε 2-3 φορές, το πολύ, το στόχο σας, και αυτό είναι. Ο στρατός θεωρεί πλέον πως "έχετε κάνει βολή", οπότε είστε ικανοί να κρατήσετε όπλο για σκοπιές και περίπολα. 
  • Τις τελευταίες 2 εβδομάδες, κάναμε συνέχεια βήμα. Κάτι που ήταν τρομερά κουραστικό και βαρετό, ένιωσα λες και ήμουν ξανά γυμνάσιο, που και τότε βαριόμουν αφόρητα τις πρόβες για την παρέλαση και ας χάναμε μάθημα. Το πιο σπαστικό είναι, ότι τρελαίνονται τόσο πολύ , στο να είναι όλοι συγχρονισμένοι στο βήμα, λες και μας προσέχει κανείς. Πιστέψτε με, οι περισσότεροι "επίσημοι" που θα παραστούν τη μέρα της ορκομωσίας, παίζει να βαριούνται περισσότερο και από τους φαντάρους, και δεν ασχολούνται καθόλου μαζί τους. Εκτός από τη μάνα σας και καμμιά γκόμενα/ος, κανείς άλλος δεν πρόκειται να σας προσέξει. 
Ο 1ος μήνας κατ' εμέ, αν και από πολλούς μνημονεύεται ως ο πιο ευχάριστος, είναι ο πιο δύσκολος. Πρέπει να προσαρμοστείς σε τελειώς διαφορετικές συνθήκες από αυτές που έχεις συνηθίσει, να ανεχτείς πράγματα, συμπεριφορές και καταστάσεις, που σαν πολίτης, δεν υπήρχε περίπτωση να το κάνεις, και να συναναστραφείς άτομα που δεν σου ταιριάζουν. Το θετικό είναι ότι επειδή μαθαίνεις πολλά καινούργια πράγματα, και βιώνεις πρωτόγνωρες καταστάσεις, οι μέρες θα κυλήσουν αρκετά γρήγορα. Μόλις ορκιστείς, παιρνεις 4-5 μέρες άδεια ορκομωσίας. Η χαρά μας ήταν τόσο μεγάλη θυμάμαι που συμπεριφερόμασταν λες και απολυόμασταν. Μόλις επιστρέψαμε, μάθαμε τις μεταθέσεις. Άλλοι τις ήξεραν ήδη, και άλλοι όχι. Ήταν αρκετά συγκινητικό, να χαιρετάς άτομα με τα οποία πέρασες ένα ολόκληρο μήνα, και να δίνετε υποσχέσεις πως δεν "χανόσαστε", υποσχέσεις που είναι γραφτό να μην κρατήσουν....

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

102. 1η μέρα στο στρατό!

           Ίσως το έχετε ακούσει από φίλους σας, ίσως το έχετε διαβάσει σε αντίστοιχα blog, που περιγράφουν την στρατιωτική εμπειρία, ίσως το υποθέτετε από μόνοι σας, πάντως εγώ είμαι εδώ για να σας πω πως πράγματι η 1η μέρα στο στρατό είναι και η δυσκολότερη.

          Την 1η μέρα θα σας ελέγξουν φαντάροι το σάκο, θα σας ρωτήσουν αν κρύβεται πάνω σας φάρμακα ή κινητό με κάμερα(μιας και δεν επιτρέπεται να σας ψάξουν, μετά θα σας οργανώσουν με άλλους 20-25 νεοσύλλεκτους, και θα ξεκινήσει ο Γολγοθάς της πρώτης μέρας.

          Ιατρικές εξετάσεις, χαρτιά που πρέπει να συμπληρώσετε, "συνέντευξη" με το ψυχολόγο-φαντάρο, παροχή των υλικών που σας χρεώνει ο στρατός τα οποία θα κουβαλάτε μαζί σας για μερικές ώρες και έπειτα, κατάταξη στους θαλάμους.

           Έχουν ξεθωριάσει πολλές λεπτομέρειες από την 1η μέρα, κάποια όμως πράγματα τα θυμάμαι ακόμη. Όπως την συνέντευξη με το ψυχολόγο που πλέον καταλαβαίνω ότι είναι απλός φαντάρος, τότε νόμιζα όμως πως είναι επαγγελματίας. Με ρώτησε κάποια στιγμή αν έχω άγχος για το στρατό και του εξήγησα πως το μόνο που με προβληματίζει, είναι το αν θα μπορέσω να ενταχθώ σε μια ομάδα όπου υπάρχουν μόνο αγόρια, και αν θα αποδεχθούν το γεγονός πως είμαι γκέι. Πιστεύω πως περίμενε να είναι άλλη μια συνέντευξη-ρουτίνα, διότι στο άκουσμα της λέξης "γκέι", σήκωσε το κεφάλι του από τις σημειώσεις του, με περιεργάστηκε, και άρχισε να με ρωτά διάφορα πράγματα για την ομοφυλοφιλία, όπως πότε το κατάλαβα, αν είμαι γενικότερα out, αν το ξέρουν οι γονείς μου κτλ. Αφού με συνεχάρη για το θάρρος μου, με συμβούλεψε να κρατήσω χαμηλό προφίλ, μιας και στο στρατό όλα μαθαίνονται και μπορεί να έχω πρόβλημα από κάποιον στενόμυαλο.

           Τελειώνοντας με συνεντεύξεις, ιατρικές εξετάσεις(όχι δεν σου λένε να κατεβάσεις το παντελόνι σου ούτε σου κάνουν πρωκτικό έλεγχο), οδηγήθηκα μαζί με άλλους αγχωμένους νεοσύλλεκτους στο θάλαμο, στον οποίο θα περνούσα τον μήνα του κέντρου εκπαίδευσης.

           Το 1ο που έκανα είναι να πιάσω κρεβάτι δίπλα σε παράθυρο, και έπειτα αρχίσαμε να συστηνόμαστε με τους "γείτονες" μας. Στην αρχή όλοι είναι μουδιασμένοι και αγχωμένοι, οπότε επικρατεί ευγένεια και πολιτισμός. Πήγαμε να φάμε, γυρίσαμε, μας έδειξαν πως να στρώνουμε τα κρεβάτια(η απόλυτη παράνοια του στρατού), και γενικά η υπόλοιπη μέρα αφιερώθηκε στο να μας δείξουν διάφορα διαδικαστικά του στρατού(πως φτιάχνουμε μανίκια, πως δένουμε άρβυλα, πως χαιρετάμε κτλ).

          Αν και φοβόμουν πως από το άγχος μου δεν θα μπορούσα να κοιμηθώ, έπεσα ξερός για ύπνο, χωρίς κανένα πρόβλημα, σε σημείο που να απορήσω, γιατί αρκετοί ανέφεραν πως δυσκολεύτηκαν να αποκοιμηθούν.

         Στο επόμενο ποστ, θα παραθέσω σκόρπιες εμπειρίες και αναμνήσεις από το 1ο μήνα εκπαίδευσης γενικότερα.....

          


       

Τετάρτη, 25 Δεκεμβρίου 2013

101. Επανεκκίνηση ......

25 Δεκεμβρίου 2013, Χριστούγεννα,


        δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντοτε στις γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων, νιώθω έντονα την ανάγκη να κάνω κάποια αλλαγή στη ζωή μου, να ξεκινήσω κάτι καινούριο, να αφήσω κάτι παλιό, να αλλάξω πράγματα που με δυσαρεστούν και να οργανώσω καλύτερα τη ζωή μου, για τη νέα χρονιά που έρχεται.
         Αν και γνωρίζω πολύ καλά πως η σημερινή μέρα είναι σαν κάθε άλλη μέρα του χρόνου, και πως μπορούμε οποιαδήποτε μέρα, οποιαδήποτε στιγμή να πάρουμε μια απόφαση και να τη κρατήσουμε, πάντοτε η σημειολογία της σημερινής μέρας, όπου οι μέρες θα αρχίσουν σιγά σιγά να μεγαλώνουν και που πλησιάζει το νέο έτος, μου δίνει πάντοτε την ελπίδα πως για κάποιο λόγο θα είναι πιο εύκολο να κρατήσω τις υποσχέσεις που δίνω στον εαυτό μου για αλλαγή.
        Η τελευταία μου ανάρτηση ήταν πριν 3,5 χρόνια και όπως είναι φυσικό, πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Τότε τελείωνα το 1ο έτος στο παιδαγωγικό, μια σχολή που επέλεξα αφότου αποφάσισα να αφήσω το Ε.Μ.Π., νιώθοντας πως δεν μου ταίριαζε το επάγγελμα του ηλεκτρολόγου μηχανικού. Το καλοκαίρι που μας πέρασε, ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στο παιδαγωγικό, κλείνοντας έτσι 4 χρόνια γεμάτα εμπειρίες, φιλίες, προδοσίες, έρωτες, και όλα όσα συνήθως περιλαμβάνουν 4 χρόνια φοιτητικής ζωής. Νιώθω τυχερός μιας και μπορώ να πω με σιγουριά πλέον πως η επιλογή μου να αφήσω το Πολυτεχνείο για το Παιδαγωγικό δεν ήταν λανθασμένη ούτε επιπόλαιη όπως φοβούνταν οι γονείς μου. Αντιθέτως, η εμπειρία μου στο Παιδαγωγικό μου επιβεβαίωσε ότι το επάγγελμα του δασκάλου, είναι αυτό που θα με κάνει χαρούμενο και πλήρη στη ζωή μου, τουλάχιστον στον επαγγελματικό τομέα.
        Τα 4 χρόνια αυτά λοιπόν, δεν καταγράφηκαν στο blog μου, κάτι για το οποίο τώρα μετανιώνω λιγάκι μιας και πιστεύω ότι έζησα πράγματα και απόκτησα εμπειρίες που θα  αξίζαν να καταγραφούν. Παράλληλα με τη σχολή, έπιασα τη 1η μου δουλειά, ή μάλλον 2 δουλειές παράλληλα για 1.5 χρόνο, από τις οποίες αποκόμισα πολλές εμπειρίες και αναμνήσεις.Πολλές φορές ένιωσα την ανάγκη μέσα στα τέσσερα αυτά χρόνια να ξαναγράψω στο blog, αλλά υποθέτω πως η ανάγκη μου αυτή δεν ήταν αρκετά ισχυρή ώστε να την κάνω πράξη.
        Τελειώνοντας λοιπόν και με τη σχολή το καλοκαίρι, έπρεπε να αποφασίσω τι θα κάνω μετά. Στην αρχή σκέφτηκα να κάνω κάποιο μεταπτυχιακό και να ψάξω ξανά για κάποια δουλειά . Είχα μπροστά μου όμως μια υποχρέωση που αργά ή γρήγορα θα έπρεπε να εκπληρώσω, μια υποχρέωση που αν την αγνοούσα για πολύ ακόμη, θα αποτελούσε τροχοπέδη για την  μελλοντική μου αναζήτηση εργασίας. Σε συνδυασμό με το γεγονός πως φέτος δεν αναμένεται να γίνει Α.Σ.Ε.Π και ούτως ή άλλως, τα πράγματα στην αναζήτηση εργασίας θα έλεγα πως φαίνονται μάλλον ζοφερά, με οδήγησε στην απόφαση μου να υπηρετήσω την μητέρα - Πατρίδα.
       Η απόφαση αυτή δεν πάρθηκε με ευκολία. Νομίζω όπως οι περισσότεροι γκέι, έτσι κι εγώ, φοβόμουν απίστευτα την ιδέα του στρατού. Ένας χώρος ομοφοβικός, κλεισμένος με στρέητ άντρες, χωρίς επιλογή διαφυγής, με συγκεκριμένους κώδικες συμπεριφοράς και δεοντολογίας, με έκανε να τρέμω την στιγμή που θα πατούσα το πόδι μου εκεί. Ακύρωσα την αναβολή στράτευσης τέλη Ιουνίου, και αρχές Αυγούστου μαθαίνω πως πρέπει να παρουσιαστώ της 9 Σεπτεμβρίου, στη Λαμία στο Κ.Ε.Υ.Π. . Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Από τη μία το κέντρο αυτό ήταν κοντά στη γενέτειρά μου, και έχοντας ακούσει πως είναι από τα πιο χαλαρά και "βυσματικά" κέντρα, με βοηθούσε να οπλίζομαι με θάρρος για τη νέα αυτή αρχή. Από την άλλη ο στρατός παραμένει στρατός, και ως τέτοιος φάνταζε στα μάτια μου τρομακτικός.
          Τις τελευταίες μέρες είχα πέσει σε μελαγχολία, για τη ζωή μου που έκοβα στη μέση, για τα όνειρά μου που έπρεπε να αφήσω στην άκρη. Ένιωθα θυμό για το γεγονός πως εν έτει 2013, αναγκαζόμαστε ακόμη να υπηρετήσουμε ένα θεσμό τον οποίο επί τω πλείστων κανείς μας δεν πιστεύει και ένα κράτος, που ειδικά εμάς τους γκέι αλλά και γενικότερα τους νέους ανθρώπους αντιμετωπίζει με το χειρότερο τρόπο. Προσπαθούσα να θυμίζω στον εαυτό μου τις δυσκολίες που είχα ξεπεράσει μέχρι τότε, και πως δεν ήμουνα ένα 18χρονο φοβισμένο αγόρι, αλλά 24 χρονών, με αρκετές δύσκολες εμπειρίες και μάχες στην πλάτη του.
        Η μέρα κατάταξης έφτασε και αποχαιρετώντας στην πύλη τον πατέρα μου, σήκωσα το σάκο μου, και κατευθύνθηκα προς το άγνωστο μέλλον που ανοιγόταν μπροστά μου....

Υ.Γ. Τα επόμενα πόστ, θα ανακεφαλαιώσουν όσο καλύτερα γίνεται γεγονότα και καταστάσεις από τους πρώτους 3 - 4 μήνες στρατιωτικής θητείας, εμπειρίες που έχω αποκομίσει ως ομοφυλόφιλος φαντάρος. Πεποίθησή μου είναι, σε μερικά πόστ, να καλύψω το κενό των μηνών αυτών, και να φτάσω στο σήμερα, το οποίο θα συνεχίσω να περιγράφω με περισσότερη ακρίβεια μιας και θα είναι πιο άμεση η αφήγηση και όχι τόσο διαστρεβλωμένη από τη πάροδο του χρόνου.

Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Επιλογος....




Σε 99 ποστ μεχρι τωρα εχω γραψει ο,τι με απασχολησε, ο,τι θεωρησα οτι ισως αποτελεσει και κομματι καποιου αναγνωστη καπου καποτε,
και ανακαλυψα διαφορες εκφανσεις της προσωπικοτητας μου αλλα και της ζωης μου.

Ξεκινησα το blog για να καταγραψω το ταξιδι ενος 18 χρονου στα πρωτα του βηματα στην ανεξαρτησια. Το ονομασα The Gay Side Of Life. Τελικα καταλαβα οτι εκτος απο το περιτυλιγμα η Gay ζωη δεν εχει σχεδον καμμια διαφορα απο αυτη των στρεητ. Ολοι μας τις ιδιες αδυναμιες, παθη, ανησυχιες, στενοχωριες, χαρες, ονειρα κτλ μοιραζομαστε.

Παρα πολλα αλλαξαν σε σχεση με 2 χρονια πριν. Μπορω να πω με χαρα οτι αν συναντουσα τον εαυτο μου 2 χρονια πριν δεν θα τον αναγνωριζα. ΜΟυ αρεσει αυτο. Μου αρεσουν οι αλλαγες, μου αρεσουν οι εξελιξεις. Δεν τις φοβαμαι. Και αλλωστε κατα τη διαρκεια των 2 χρονων ταξιδιου ζωης, πηρα σημαντικες αποφασεις, τολμησα, εξερευνησα...

Και βεβαιως το ταξιδι δεν τελειωνει εδω. Πως θα μπορουσε αλλωστε? Τελειωνει μονο οταν πεθαινουμε.

Τελειωνει εδω λοιπον η καταγραφη του ταξιδιου μου αλλα παιρνω μαζι μου πολλα πραγματα. Τους αλλους bloggers που γνωρισα μεσα απο σχολια που αφηναν και τα πραγματικα καταπληκτικα μπλογκς που διατηρουν. Θυμαμαι οταν ημουν στην επαρχια ποσο με βοηθουσε ψυχολογικα να διαβαζω 10percent.gr, good as you , revqueer, Gay and the City κτλ κτλ .
Και εχω την τυχη να γνωριζω οτι αρκετοι ανθρωποι βρηκαν κατι που τους εξεφρασε μεσα στο μπλογκ μου, κατι που ισως τους εκανε να σκεφτουν, να ταυτιστουν, να νιωσουν οτι δεν ειναι μονοι εκει εξω. Και χαιρομαι πολυ γι'αυτο.
Και γι'αυτο πανω απ'ολα κρατω τα διαφορα e-mail που ελαβα ειδικα τον τελευταιο χρονο, απο μαθητες Λυκειου στην επαρχια, φοιτητες που ενιωθαν να εχουν χασει το δρομο τους, ακομη και δυο μητερες που υποψιαζονταν οτι το παιδι τους ειναι γκει.
Νιωθω οτι εχω αναλυσει αρκετα θεματα, δεν εχω πλεον την αναγκη να το κανω. Αλλωστε μπορω με σιγουρια να πω οτι ειμαι σε μια απο τις καλυτερες φασεις της ζωης μου. Βεβαια θα ξαναρθουν δυσκολοι καιροι, ροδα ειναι και γυριζει . Αλλα νιωθω πανετοιμος να αντιμετωπισω τα παντα!
Πανω απο ολα και πρωτα απ'ολα να περναμε καλα, οπου και να'μαστε, οπως και να'μαστε....Αλλωστε η ζωή είναι μικρη!

Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2010

Έρως ανίκατε μάχαν....






Στο πλαισιο της αφορητης δημοσιας φλυαριας περι οικονομικης κρισεως, εντατικων μετρων αναπτυξης κτλ κτλ οι διαφοροι "μελλοντολογοι" στα καναλια εφημεριδες κτλ μας προμηνυουν οτι θα ερθουν τα πανω κατω...

Θα ηθελα ομως μεσα απο τουτο το ποστ να σας καθησυχασω: αυτο που θα παραμεινει ιδιο και απαραλαχτο στη ζωη μας ειναι το αγριο παραμυθιασμα μας με τον ερωτα. Αυτο, αδερφια, δεν αλλαζει με τιποτα, μην ανησυχειτε. Καθε φορα που θα χρεωκοπουμε, θα διαλυουμε το σπιτι μας, θα χανουμε τη δουλεια ή τους παιδικους μας φιλους και γενικα καθε φορα που η ζωη μας θα παιρνει την κατω βολτα, εμεις θα διαβαζουμε τα ζωδια στις εφημεριδες για να δουμε ποτε η Αφροδιτη θα φεξει τη στρατα του ιδανικου αγαπημενου(αγαπημενης), που θα εισβαλει στη ζωη μας και θα της αλλαξει τα φωτα στο φως. Καθε φορα που θα συνανταμε εναν( ή μια) διαθεσιμο εκ συμπτωσεως να κατοικησει προσωρινως τη ζωη μας, θα βαζουμε μπροστα το ανοητο , αλλα απολυτα ακαταμαχητο μηχανισμο της ερωτικης φαντασιωσης που συνοψιζεται στα εξης απλα βηματα:

Βημα πρωτον: Σταμπαρουμε το θυμα. Η επιλογη του ποτε δεν ειναι τυχαια παρα το γεγονος οτι η συναντηση μας φαινεται απολυτως τυχαια, για να μην πω μοιραια . Το θυμα σημειωτετον, μας εχει σταμπαρει συγχρονως - ως γνωστον, δεν υπαρχει αθωο θυμα. Τα προσοντα του μπορει να μην ειναι ορατα για τον εξω κοσμο αλλα για μας λαμπουν σαν το βορειο σελας. Ενας προσεκτικος(ενταξει και κυνικος) παρατηρητης θα ελεγε οτι τα προσοντα του θυματος ανταποκρινονται πληρως στις νευρωσεις μας. Αν εισαι Βισση, Καρβελα ονειρευεσαι. Αν εισαι φυσει γραμματεας, θα ερωτευτεις τον φυσει διευθυντει(προσοχη οχι θεσει, φυσει).Αν εισαι φυσει χασαπης, το προβατο θα φουντωνει τα αισθηματα σου, ποτε ο λυκος, που δεν τρωγεται με τιποτα. Βεβαια η αληθινη φυση μας συνηθως ειναι πιο πολυπλοκη και λιγοτερη εμφανης στα μη εξασκημενα ματια. Γι'αυτο βλεπεις ενιοτε και σαδιστες να τρελαινονται με κυριες που χειριζονται μαστιγια και τρελαινεσαι και εσυ. Ξυσε ομως λιγο την επιφανεια και θα βρεις απο κατω δυο συμπληρωματικες νευρωσεις να χαιδευονται.

Βημα δευτερον και κυριοτερον: Φορτωνεις πανω στο(καθολου ανυποψιαστο) θυμα ολες σου τις φαντασιωσεις, ελπιδες, τα τι-θα-ηθελα-να-ειμαι-αν-δεν-ημουν-ο,τι-ειμαι, ολα οσα ζητησες ποτε να σου φερει ο Αη Βασιλης και ποτε δεν εφερε ο σιχαμενος γερο-κουφος. Αυτα εις την νιοστην, πασπαλισμενη με το σεξουαλικοτατο κοκκινο της Κοκκινοσκουφιτσας και το αγνοτατο λευκο των προθεσεων της Χιονατης. Ολες οι αραχνιασμενες και ματαιωμενες προσδοκιες που κουβαλαμε σκυφτοι καθε μερα φορτωνονται μεμιας στην καμπουρα του θυματος αλλα -ω του απιστευτου θαυματος!- εκεινο καθολου δεν βαρυγκομα. Η εξηγηση ειναι απλη: εχει μολις ξεφορτωθει το δικο του αβασταχτο βαρος ματαιωμενων ελπιδων στη δικη μας καμπουρα. Ειναι δε γνωστο οτι τα ξενα βασανα ειναι ελαφρυτερα, οι ξενες ελπιδες πιο βασιμες και οι ξενες καταστροφες πιο αναστρεψιμες απο τις δικες μας.

Αυτο το σταδιο ειναι πραγματικα απαιχτο. Οι ενδορφινες που παραγει ο ανθρωπινος εγκεφαλος σ'αυτη τη φαση, ισοδυναμουν με δεκα κιλα σοκολατες αμυγδαλου ΙΟΝ, τρια συνεχη μερονυχτα στο γυμναστηριο, συν την παρακολουθηση του Τσαμπιονς λιγκ ή της Eurovision(διαλεχτε και παρτε), οπου νικαμε εναντιων των βαρβαρων. Ξυπνας το πρωι και σου φαινεται οτι ο κοσμος ολος ειναι στη θεση του, και εσυ χαμογελας(σαν ηλιθιος αλλα τι εγινε?) στο κεντρο του. Δειχνεις επιεικεια για ολα.

Η φιλη σου δεν ειναι χαζη, ειναι καλη. Ο καπετανιος με το τσιμπουκι δεν ειναι κιτς, ειναι (very) cheap art. Ο αδερφος δεν ειναι nerd, περναει εφηβεια και ζοριζεται το πουλακι μου. Για να συνοψισω η φραση-κλειδι της φασης ειναι: "Kελαηδηστε, ωραια μου πουλακια, κελαηδηστε". Το γεγονος οτι ολοι ζησαμε ή ζουμε ή θα ζησουμε μια περιοδο τετοιας αβασταχτης ευφοριας στη ζωη μας, για να τη νοσταλγουμε στη συνεχεια αφιονισμενα για χρονια ατελειωτα, εχει οδηγησει ολη τη βιομηχανια της αναψυχης(μουσικη, κινηματογραφο, τηλεοραση, λογοτεχνια) να τη βαλει στο στοχαστρο και να τη ξεζουμισει. Καθε τραγουδι που σεβεται τον εαυτο του περιεχει τη λεξει ερωτας. Οι ταινιες που μοσχοπουλανε στο κοσμο ειναι ερωτικες κομεντι, οπου ο αληθινος ερωτας παντα θριαμβευει.

Οι ταινιες, τα τραγουδια, τα μυθιστορηματα ειναι φισκαρισμενα απο αισθησιακες και μοιραιες συναντησεις αδερφων ψυχων που διατυμπανιζουν τη μοναδικη και ανεπαναληπτη ευτυχια τους. Οι μουσικοι, οι ποιητες, οι μυθιστοριογραφοι και οι σεναριογραφοι, βλεπετε, εμαθαν επωδυνα το μαθημα τους:χωρις αισθημα, το πραμα σπανια πουλαει....

Το ζητημα ομως εχει συνεπειες πολυ σκοτεινοτερες και πολυπλοκοτερες απο την εκμεταλλευση, που στο κατω κατω ειναι και φυσικη. Ολα ειναι υπο εκμετταλευσιν, γιατι να μεινει απ'εξω ο ερωτας? Αυτο το σημειο θελω να το προσεξετε περισσοτερο: Διοτι αυτη ακριβως η ακραια μυθοποιητικη χρηση του απο τα media, δηλαδη αυτη η ακαταπαυστη διαφημιση της πρωτης φασης του, θα μπορουσαμε να πουμε οτι ειναι και ο λογος που ολοι τον τοποθετησαμε θελοντας και μη στο επικεντρο των φαντασιωσεων μας, των επιθυμιων, των στοχων ολοκληρης της εφηβο-ενηλικης ζωης μας. Θα μου πειτε κακο ειναι αυτο? Κι αν ο τρελος ερωτας δεν κραταει κι αν η προσγειωση ειναι αναποφευκτη, εχουμε δικαιωμα στο ονειρο βρε αδερφε! Τα πραγματα ομως ποτε δεν ειναι τοσο απλα. Με το να γιγαντωνουμε τοσο αυθαιρετα τη σημασια του στη ζωη μας, περιθωριοποιουμε αναγκαστικα την σημασια αλλων παραγοντων και υποβαθμιζουμε αλλες αξιες οπως η φιλια, η κοινωνικη αλληλεγγυη, η αυτοβελτιωση, η δημιουργικοτητα. Μια φιλια δεν μπορει να εισβαλει με αστεροσκονη στη ζωη μας, μπορει ομως χωρις καμμια αμφιβολια να την κανει γλυκυτερη, να μας παρηγορησει σε σκοτεινους καιρους, να μας συντροφεψει τους χειμωνες, να μας στηριξει οταν παθουμε ηλεκτροπληξια απο τα χριστουγεννιατικα φωτακια του ερωτα. Μια φιλια ειναι σαν την τριανταφυλλια του μικρου πριγκηπα: αν την ποτισεις θα κρατησει για παντα. Η κοινωνικη αλληλεγγυη κανει τη ζωη μας ανθρωπινη περισσοτερο απο καθε ρομαντζο. Ολα αυτα ομως εξαφανιζονται κατω απο το βαρος του πολυδιαφημισμενου ερωτα, παρα το γεγονος οτι ολοι ξερουμε πως δεν προκειται, που να χτυπιομαστε, να κρατησει πανω απο 1 χρονο(και πολυ σας βαζω). Δεν θελω να παρεξηγηθω...και γω θυμα της γοητειας του ειμαι. Και στο δικο μου το μυαλο το screen saver ειναι μια εικονα: να κατηφοριζω την Ναυαρινου χοροπηδωντας γιατι σε λιγα δευτερολεπτα θα τον συναντησω...Προσπαθω ομως(χωρις εξασφαλισμενη επιτυχια, εννοειται) να κραταω υπο ελεγχο τις προσδοκιες μου, για να μην πεσουν πανω στους ωμους του καλου μου και τον συντριψουν. Δεν μπορει να μου κανει ενεση αυτοεκτιμησης, αν εγω την αραξω στον καναπε του αυτοοικτιρμου και δεν κουναω το δαχτυλακι μου για να πετυχω οσα ευχηθηκα. Δεν φταιει αυτος αν δεν κουτρουβαλαω κατηφοριζοντας τη Ναυαρινου επειδη θα τον δω. Ο χρονος φταιει που τα μπαναλιζαρει ολα. ΕΙναι και η ανθρωπινη φυση. Τα καλα τα θεωρει αυτονοητα, για τα κακα μονο αγανακτει και βριζει. Βαζετε στοιχημα οτι και ο τυχερος του τζοκερ στην Καρπαθο(5.000.000 ευρω) θα νιωθει γεννημενος πλουσιος σε εξι μηνες?

Αντε να το χωνεψουμε ομως αυτο οταν μας βομβαρδιζουν με ρομαντσα απο το πρωι ως το βραδυ. Ετσι, μολις οι ορμονες που ξεφαντωναν πιασουν και παλι τους κανονικους τους ρυθμους, η κατασταση, το νορμαλ δηλαδη, αιφνης, μας φαινεται γκριζο και πληκτικο και αφορητο. Τοτε αναποδογυριζονται ολα. Οσα ελπισαμε απο τον καλο μας γινονται οπλο και στρεφονται εναντιον του. Αυτος φταιει που η ζωη μας δεν μας αρεσει, αυτος ευθυνεται που η δουλεια μας ειναι αχαρη και οι φιλοι μας φευγατοι, το προγραμμα στην τηλεοραση βαρετο, ο τραπεζικος μας λογαριασμος ανυπαρκτος. Στο τελος φθανουμε να τον μισουμε υποσυνειδητα που δεν κατορθωσε να μας μεταμορφωσει μονιμως απο σταχτοπουτες(βατραχους) σε πριγκηπισσες(πριγκηπες). Και ξαναρχιζουμε τον φαυλο κυλο: ονειρευομαστε τη μερα που θα μπει στη ζωη μας ο αλλος, ο <<πραγματικος>> ερωτας και θα φερει τα πανω κατω.

Συμπερασμα: Πραγματικος ερωτας δεν υπαρχει, αφου ολοι ειναι πραγματικοι με τον τροπο τους. Κανενας παντως δεν μπορει να αλλαξει τη ζωη μας για παντα. Μονο εμεις μπορουμε να αλλαξουμε τη ζωη μας και οχι για παντα, καθοτι συντομα θα βαριομασταν. Αρα απολαυστε την πρωτη φαση οσο κραταει, περαστε ευτυχεις και εν ισορροπια στη δευτερη και θυμυθειτε αυτο που ελεγαν οι γιαγιαδες μας: "Κανενα θαυμα δεν κρατα πανω απο τρεις μερες". Χρησιμοτατο μπορει να αποδειχθει και αυτο που ελεγαν οι παππουδες μας: <<Για τ'ονομα του Θεου, μη βαζετε ολα τα παΐδακια στον ιδιο φουρνο!>>.

Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2010

Οδηγηση και ανεκπληρωτοι ερωτες!



Φετος το φθινοπωρο ξεκινησα να μαθαινω οδηγηση.Ερχομουν σαββατοκυριακα επαρχια και με πηγαινε ο πατερας μου και μου μαθαινε να οδηγω....Ξερω αργησα να μαθω να οδηγω, ισως επειδη φοβομουν δεν με "ειχα" ικανο να καταφερω να οδηγω... Τελικα ποτε μην λες ποτε... Εχω αγαπησει την οδηγησει οσο λιγα πραγματα στη ζωη μου. Σε λιγο καιρο θα παρω το διπλωμα . Ηδη οδηγω πολυ καλα εχω οδηγησει μεγαλες αποστασεις(150 χμ και πανω)! Σκεφτομουνα σημερα, τι αγαπω τοσο πολυ στην οδηγηση. Εχω καταληξει οτι μου αρεσει η ανεξαρτησια που μου δινει οτι μπορω να παρω το αμαξι και να χαθω μακρια απ'ολους και απ'ολα.


Παντα μου αρεσε να ειμαι ανεξαρτητος....Απο το καλοκαιρι και μετα, εκανα πολλα βηματα στο να γινω ανεξαρτητος και ακομη ειμαι στη μεση της διαδικασιας αυτης. Προσπαθω να γινω αυταρκης και γι'αυτο συντομα θα δουλεψω κιολας.Εχω καταφερει σε μεγαλο βαθμο να εκτιμησω τον εαυτο μου ωστε να μην εξαρτωμαι απο φιλους ή γκομενους... Και οχι λογω φοβου πιθανης εγκαταλειψης απο αυτους, απλα γιατι οσο παρατηρω το τι "λειτουργει" στον κοσμο γυρω μου τοσο καταλαβαινω οτι οιι ανθρωποι που θαυμαζω ζουν καλα σε καθε κατασταση, διοτι εχουν τον εαυτο τους, τον αγαπουν και τους αρκει...Ολοι οι γυρω τους προσθετουν εμπειριες στη ζωη τους, αλλα δεν ειναι η ζωη τους. Και αυτο ειναι κατι που το ζηλευω.


Ειμαι εδω και μερες επαρχια, για καποια μαθηματα οδηγησης, και συχνα πυκνα παιρνω το αμαξι και κανω βολτες. Πηγαινω συχνα παραλια γιατι μου αρεσει ειδικα στη δυση του ηλιου. Σημερα ειδα ενα αγορι που αποτελεσε τον ανεκπληρωτο ερωτα μου στο Γυμνασιο, 5 χρονια μεγαλυτερος μου, εξαιρετικα ομορφος(ελα τωρα ο ανεκπληρωτος ερωτας μας, παντα ειναι θεος ειδικα στην εφηβεια). Τον ειδα με μια κοπελα να μιλανε, γελανε κτλ . Αυτος ξερει οτι τον γουσταρα αλλα ως στρεητ δεν μπορεσε να ανταποκριθει. ΓΙα μια στιγμη εμεινε ακινητος κοιταζοντας τους. Για λιγο εγινα, 14 χρονων, φουλ ερωτευμενος μαζι του, και η καρδια μου βουλιαξε. Ηρθα γρηγορα ομως στην πραγματικοτητα. Δεν ειμαι 14, δεν ειμαι στο Γυμνασιο, δεν ειμαι πλεον ερωτευμενος μαζι του, αν και ειναι απιστευτα ομορφος, και μπορει να κανει ο,τι θελει. Εβαλα μπρος και εφυγα.


Απο το καθρευτη τον ειδα να κοιταζει να απομακρυνομαι. Χαμογελασα και επιταχυνα....
" Αν η εικονα ειναι η μοιρα της ερωμενης, τοτε το σφαλμα του εραστη να αγαπηθει απ'αυτην δεν εξαγοραζεται με τιποτα!"

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010

Apology Not Accepted

video

Τι ειναι καλυτερο να κανεις οταν ενα ατομο που σημαινει πολλα για σενα σου κανει κατι ασχημο? Το διαγραφεις και προχωρας παρακατω? Ή το συγχωρεις επανηλλειμενως μεχρι να γινουν ολα οπως "πριν"? Αν με ρωτουσες ενα χρονο πριν θα σου ελεγα οτι η συγχωρεση ειναι το πιο δυσκολο και το πιο σωστο πραγμα που μπορεις να πραξεις σε τετοιες περιπτωσεις.

Μηπως ομως και το να συγχωρουμε επανηλλειμενως ενα ατομο που συνεχιζει να μας κανει το ιδιο κακο, στην πραγματικοτητα δεν ειναι πραξη θαρρους και δυναμης αλλα αδυναμιας? Αδυναμιας να μεινεις μονος, αδυναμιας να διεκδικησεις το δικιο σου? Εχω αρχισει να κλινω προς αυτη την αποψη. Φετος εχω αλλαξει πολυ. Οταν καποιος κανει κατι ασχημο ειτε φιλος ειτε ο,τιδηποτε τοτε κανω μια προσπαθεια να καταλαβω απο που προερχεται η ενεργεια του αλλα δεν δινω πολλες ευκαιριες. Αν μου ξανακανεις μαλακια δευτερη φορα, απλα σε διαγραφω απο τη ζωη μου. Τον τελευταιο χρονο διεγραψα αρκετα ατομα απο τη ζωη μου. Ατομα που παλαιοτερα θα ελεγα αποκλειεται να τα διαγραψω....Πως μπορεις αλλωστε να διαγραψεις τοσο ευκολα μια μεγαλη φιλια, ή ενα μεγαλο ερωτα? Και ομως ολα γινονται, ειδικα αν εχεις εμπιστοσυνη στον εαυτο σου. Πλεον ενα και μονο κριτηριο ξεχωριζει τους ανθρωπους που κρατω στη ζωη μου απο αυτους που διαγραφω....Και αυτο ειναι το αν νιωθω οτι οι ανθρωποι αυτοι μου προσθετουν ψυχολογικο βαρος στην καθημερινοηττα μου ή περναω καλα μαζι τους.

Φετος ελαφρυνα τη ζωη μου πολυ απο τετοια "βαρη". Προσπερασα το φοβο μου στο να μεινω μονος και εμπιστευτηκα τον εαυτο μου.. Το περιεργο(?) ειναι οτι μολις το εκανα αυτο, ανοιξαν οι πορτες για πολλα καινουργια ατομα και φιλιες και νιωθω πολυ χαρουμενος για αυτο.

Και η συγχωρεση? Δν εχει θεση στη ζωη μας? Φυσικα και εχει. Αλλα για μενα το να συγχωρεσεις συνεπαγεται οτι ξεχνας αυτο που σου εκαναν και αυτο δεν ειναι παντα ευκολο. Αν η σχεση μας με εναν ανθρωπο ειναι μια ηρεμη λιμνη τοτε οι καυγαδες, τσακωμοι, προδοσιες κτλ ειναι σαν να πετας μια πετρα στη λιμνη αυτη. Στην αρχη θα κανει κυμματακια και θα ταραχτει η επιφανεια της λιμνης. Μετα απο λιγο ομως ολα θα ηρεμησουν και θα φαινονται οπως πριν...Η πετρα ομως θα παραμενει στο βυθο.Ετσι ειναι και με μια σχεση ειτε φιλικη ειτε ερωτικη. Στην επιφανεια ολα μπορει να φαινονται ιδια αλλα στην πραγματικοτητα ισως η αλλαγη ειναι ανεπανορθωτη.

Μια κυρια πηγη δυστυχιας που παρατηρω και σε μενα και στους γυρω μου ειναι τα "τοξικα" ατομα. Τα ατομα αυτα σου απομυζουν την ενεργεια, δημιουργουν μια αρνητικοτητα στη ζωη σου, και η σχεση σου μαζι τους κρυβει περισσοτερα μειονεκτηματα παρα οφελη. Ο καθε ενας μας μπορει να εχει γνωρισει καποιο τετοιο "τοξικο" ατομο ή να εχει υπαρξει και ο ιδιος για καπποιον αλλο τοξικος... Αλλωστε ολοι μας με καποιους ανθρωπους μπορει να ειμαστε οι καλυτεροι εαυτοι μας και με αλλους οι χειροτεροι. Ειναι αυτες οι περιεργες δυναμικες που αναπτυσσονται μεταξυ δυο ή περισσοτερων ατομων που δεν εξηγουνται ευκολα.

Τι θελω να πω τελικα με αυτο το κειμενο? Ισως τιποτα συγκεκριμενο. Αλλωστε δεν γραφω βιβλιο με κανονες για τη ζωη. Το παρον ποστ το εμπνευστηκα μετα απο καποια συγγνωμη που δεχτηκα το τελευταιο καιρο απο ατομα που μου εκαναν μεγαλο κακο στο παρελθον και θελανε να ξαναμπουνε στη ζωη μου. Αλλα βρηκανε την πορτα κλειστη και νιωθω καλα με τον εαυτο μου γιατι παλαιοτερα ειχα τις πορτες παντοτε ανοιχτες... Τωρα ξερω και το πιστευω οτι για μια πορτα που κλεινει μια αλλη(ή και περισσοτερες) ανοιγουν ειδικα αν το θελεις και δεν μεινεις με σταυρωμενα τα χερια!