Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

106. Κλείσιμο ενός κύκλου....




              Με τα προηγούμενα 4 ποστ κλείνει ο κύκλος του στρατού για μένα.  Καμμιά φορά ακόμη και τώρα δεν το πιστεύω σχετικά πόσο εύκολα πέρασε αυτό το κεφάλαιο της ζωής μου.

             Θυμάμαι πως το κεφάλαιο αυτό με άγχωνε από πολύ μικρό, από τότε που άκουγα ιστορίες από το θείο μου για το στρατό και τρόμαζα γιατί δεν ένιωθα να ταιριάζω στο καλούπι αρρενωπότητας που απαιτούσε ο στρατός ή έτσι τουλάχιστον νόμιζα τότε. Καμμία από τις αγωνίες και τις φοβίες μου δεν εκπληρώθηκε στη θητεία μου και είμαι ευγνώμων γι' αυτό.

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

105. Τελευταίο κομμάτι θητείας και στρατού...

       

Την 1η μέρα που πάτησα το πόδι μου στο ΓΕΣ, ήμουν αρκετά αγχωμένος. Είχα ακούσει ιστορίες περί τρομακτικής πειθαρχίας, όπου οι ποινές και οι "φ" (φυλακές) έπεφταν βροχή, ότι έπρεπε να είσαι στην πένα κτλ. Τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Ίσως κάποιοι λόχοι να είναι λίγο πιο "προβλεπέ" αλλά τίποτα τρομερό. Ειδικά στο γραφείο που ήμουν εγώ τα πράγματα ήταν αστεία. Δεν είχα καθόλου πράγματα μέσα στο στρατόπεδο ούτε κρεβάτι ούτε όπλο χρεωμένο. Ερχόμουν τοο πρωί στις 7, ντυνόμουν με τη στολή, και εκτελούσα υπηρεσία δηλαδή εργασία στον υπολογιστή και παράδοση και παραλαβή εγγράφων μέσα στο ΓΕΣ.

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

104. Τρίμηνο με σκοπιές, αγγαρείες κτλ.

Μετά το κέντρο, βρέθηκα σε ένα στρατόπεδο όπου το 1ο μήνα πέρασα τα λεγόμενα Σ.Π.Ε.Ν.(Εκπαίδευση Νεοσυλλέκτων). Εκεί μάθαμε να κρατάμε όπλο, να παρουσιάζουμε, να πετάμε χειροβομβίδες, κάναμε βολές κτλ. Αν και κάποιες μέρες ήταν πολύ κουραστικά γιατί παράλληλα είχαμε σκοπιές και αγγαρείες, η αλήθεια είναι πως πέρασε ευχάριστα αυτός ο μήνας, γιατί είμασταν όλοι οι νεοσύλλεκτοι μαζί, κάτι που αργότερα θα διαπίστωνα πως θα συνέβαινε για τελευταία φορά μιας και μετά ο καθένας θα αναλάμβανε ένα πόστο.

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

103. 1ος μήνας στρατού...



        Ήμουν αρκετά "ψαρωμένος" τον 1ο μήνα της θητείας μου. Το διευκρινίζω, διότι δεν είναι σίγουρα για όλους το ίδιο. Άλλοι ξεκινούν ήδη προετοιμασμένοι, χαλαροί και ήρεμοι. Άλλοι μπαίνουν στο στρατό, έτοιμοι για χαβαλέ και εμπειρίες. Άλλοι είναι ψαρωμένοι, σαν κι εμένα. Με τον όρο "ψαρωμένος", δεν εννοώ φοβισμένος. Δεν κρυβόμουν σε μια γωνία και έκλαιγα για την τύχη μου, ούτε καθόμουν αμίλητος, με μάτια έτοιμα να δακρύσουν. Απλώς το 1ο μήνα, ήμουν αρκετά επιφυλακτικός ως προς τα άτομα στα οποία θα ανοιγόμουν, φρόντιζα να παρατηρώ γύρω μου, προσπαθώντας να κατανοήσω τους κώδικες του στρατού και να προσαρμοστώ σε αυτούς. Θα παραθέσω μερικά πράγματα, έτσι όπως αυτά τα βίωσα στο ΚΕΥΠ Λαμίας.

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

102. 1η μέρα στο στρατό!

       
            Ίσως το έχετε ακούσει από φίλους σας, ίσως το έχετε διαβάσει σε αντίστοιχα blog, που περιγράφουν την στρατιωτική εμπειρία, ίσως το υποθέτετε από μόνοι σας, πάντως εγώ είμαι εδώ για να σας πω πως πράγματι η 1η μέρα στο στρατό είναι και η δυσκολότερη.

          Την 1η μέρα θα σας ελέγξουν φαντάροι το σάκο, θα σας ρωτήσουν αν κρύβεται πάνω σας φάρμακα ή κινητό με κάμερα(μιας και δεν επιτρέπεται να σας ψάξουν, μετά θα σας οργανώσουν με άλλους 20-25 νεοσύλλεκτους, και θα ξεκινήσει ο Γολγοθάς της πρώτης μέρας.

Τετάρτη, 25 Δεκεμβρίου 2013

101. Επανεκκίνηση ......

25 Δεκεμβρίου 2013, Χριστούγεννα,


        δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντοτε στις γιορτινές μέρες των Χριστουγέννων, νιώθω έντονα την ανάγκη να κάνω κάποια αλλαγή στη ζωή μου, να ξεκινήσω κάτι καινούριο, να αφήσω κάτι παλιό, να αλλάξω πράγματα που με δυσαρεστούν και να οργανώσω καλύτερα τη ζωή μου, για τη νέα χρονιά που έρχεται.
         Αν και γνωρίζω πολύ καλά πως η σημερινή μέρα είναι σαν κάθε άλλη μέρα του χρόνου, και πως μπορούμε οποιαδήποτε μέρα, οποιαδήποτε στιγμή να πάρουμε μια απόφαση και να τη κρατήσουμε, πάντοτε η σημειολογία της σημερινής μέρας, όπου οι μέρες θα αρχίσουν σιγά σιγά να μεγαλώνουν και που πλησιάζει το νέο έτος, μου δίνει πάντοτε την ελπίδα πως για κάποιο λόγο θα είναι πιο εύκολο να κρατήσω τις υποσχέσεις που δίνω στον εαυτό μου για αλλαγή.

Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Επιλογος....




Σε 99 ποστ μεχρι τωρα εχω γραψει ο,τι με απασχολησε, ο,τι θεωρησα οτι ισως αποτελεσει και κομματι καποιου αναγνωστη καπου καποτε,
και ανακαλυψα διαφορες εκφανσεις της προσωπικοτητας μου αλλα και της ζωης μου.

Ξεκινησα το blog για να καταγραψω το ταξιδι ενος 18 χρονου στα πρωτα του βηματα στην ανεξαρτησια. Το ονομασα The Gay Side Of Life. Τελικα καταλαβα οτι εκτος απο το περιτυλιγμα η Gay ζωη δεν εχει σχεδον καμμια διαφορα απο αυτη των στρεητ. Ολοι μας τις ιδιες αδυναμιες, παθη, ανησυχιες, στενοχωριες, χαρες, ονειρα κτλ μοιραζομαστε.