Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

110. Γέρος 25 ετών...

     
    Διάβασα σε ένα γκέι φόρουμ, τον προβληματισμό ενός 25χρονου, για το γεγονός πως μεγαλώνει! Φοβάται λοιπόν, πως ο σύντροφος του, ο οποίος ελκύεται περισσότερο από αγόρια 18-23 δεν θα τον θέλει πια ή δεν θα τον βρίσκει όσο ελκυστικό θα τον έβρισκε κτλ. Παράλληλα, διαπιστώνει ήδη τις αλλαγές που επιφέρει το πέρασμα του αδυσώπητου χρόνου στο πρόσωπό του, καθώς και στις αντοχές του.

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

109. Πόσοι είμαστε τελικά?



 Μέχρι πριν λίγα χρόνια διάβαζες σε περιοδικά ή εφημερίδες, πως οι ελέφαντες ζούνε συχνά μέχρι τα 100. Φυσικά κάθε κτηνίατρος ζωολογικού κήπου μπορούσε να σου επιβεβαιώσει πως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, και πως συνήθως οι ελέφαντες ζούνε μέχρι τα 60-70. Κανείς δεν ερευνούσε το δεδομένο αυτό, απλά ο καθένας το άκουγε από κάποιον άλλο και το μετέφερε στον επόμενο χωρίς να το αμφισβητήσει. 

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

108. Σεξουαλικά Βοηθήματα : Μια πρώτη γνωριμία

       

           Και συνεχίζω την ανάρτηση καινούριων ποστ, με ρυθμούς χελώνας. Ένας καλός μου φίλος, δουλεύει εδώ και ένα μήνα περίπου, σε ένα videoclub-sex shop στην ομόνοια. Με είχε καλέσει μια μέρα να πάω να τον πάρω από τη δουλειά του, να πάμε για καφέ. Μου είχε πει ότι δουλεύει σε ένα videoclub, χωρίς να ξέρω ότι είναι videoclub ερωτικού περιεχομένου. Μπαίνοντας μέσα, κατάλαβα αμέσως που είχα βρεθεί. Κάθισα να χαζέψω τα διάφορα dildo που υπάρχουν, και πραγματικά εντυπωσιάστηκα από την ποικιλία και το πόσο αληθοφανή φαίνονται. Ομολογώ πως είχα σχεδόν μηδαμινή εμπειρία από sex shop, αν εξαιρέσεις μια φορά που είχα επισκεφθεί ένα στη Συγγρού πριν από 7 χρόνια όταν ήμουν πρωτοετής στο Πολυτεχνείο.

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

107. Ανεργία, αναξιοκρατία, αδικία...




       Κάτι που με ενοχλούσε πάρα πολύ όσο ήμουν στο στρατό, ήταν το γεγονός πως όχι μόνο οι άντρες χάνουμε 1 χρόνο από τη ζωή μας, όπου δεν μπορούμε να βρούμε δουλειά, να κάνουμε κάποιο μεταπτυχιακό κτλ. αλλά δεν μας αναγνωρίζεται ούτε με τη μορφή κάποιες μοριοδότησης, αλλά ούτε ως χρόνος ανεργίας.  Καθόλη τη διάρκεια της θητείας μου, γκρίνιαζα συνεχώς για το παραπάνω ζήτημα, "ζάλιζα" φίλους και φίλες και παραπονιόμουν πως εκείνες (οι συμφοιτήτριές μου) μπορούσαν να κάνουν μεταπτυχιακό, να δουλέψουν κτλ, ενώ εγώ το κορόιδο, έπρεπε να σπαταλώ το χρόνο μου άσκοπα. Με τη πολύ γκρίνια, μια φίλη μου, αφού είχαν πρηστεί τ' αυτιά της να με ακούει να γκρινιάζω, με πρότεινε στη διεύθυνση της εργασίας της να δουλέψω για το καλοκαίρι.


Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

106. Κλείσιμο ενός κύκλου....




              Με τα προηγούμενα 4 ποστ κλείνει ο κύκλος του στρατού για μένα.  Καμμιά φορά ακόμη και τώρα δεν το πιστεύω σχετικά πόσο εύκολα πέρασε αυτό το κεφάλαιο της ζωής μου.

             Θυμάμαι πως το κεφάλαιο αυτό με άγχωνε από πολύ μικρό, από τότε που άκουγα ιστορίες από το θείο μου για το στρατό και τρόμαζα γιατί δεν ένιωθα να ταιριάζω στο καλούπι αρρενωπότητας που απαιτούσε ο στρατός ή έτσι τουλάχιστον νόμιζα τότε. Καμμία από τις αγωνίες και τις φοβίες μου δεν εκπληρώθηκε στη θητεία μου και είμαι ευγνώμων γι' αυτό.

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2014

105. Τελευταίο κομμάτι θητείας και στρατού...

       

Την 1η μέρα που πάτησα το πόδι μου στο ΓΕΣ, ήμουν αρκετά αγχωμένος. Είχα ακούσει ιστορίες περί τρομακτικής πειθαρχίας, όπου οι ποινές και οι "φ" (φυλακές) έπεφταν βροχή, ότι έπρεπε να είσαι στην πένα κτλ. Τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Ίσως κάποιοι λόχοι να είναι λίγο πιο "προβλεπέ" αλλά τίποτα τρομερό. Ειδικά στο γραφείο που ήμουν εγώ τα πράγματα ήταν αστεία. Δεν είχα καθόλου πράγματα μέσα στο στρατόπεδο ούτε κρεβάτι ούτε όπλο χρεωμένο. Ερχόμουν τοο πρωί στις 7, ντυνόμουν με τη στολή, και εκτελούσα υπηρεσία δηλαδή εργασία στον υπολογιστή και παράδοση και παραλαβή εγγράφων μέσα στο ΓΕΣ.

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

104. Τρίμηνο με σκοπιές, αγγαρείες κτλ.

Μετά το κέντρο, βρέθηκα σε ένα στρατόπεδο όπου το 1ο μήνα πέρασα τα λεγόμενα Σ.Π.Ε.Ν.(Εκπαίδευση Νεοσυλλέκτων). Εκεί μάθαμε να κρατάμε όπλο, να παρουσιάζουμε, να πετάμε χειροβομβίδες, κάναμε βολές κτλ. Αν και κάποιες μέρες ήταν πολύ κουραστικά γιατί παράλληλα είχαμε σκοπιές και αγγαρείες, η αλήθεια είναι πως πέρασε ευχάριστα αυτός ο μήνας, γιατί είμασταν όλοι οι νεοσύλλεκτοι μαζί, κάτι που αργότερα θα διαπίστωνα πως θα συνέβαινε για τελευταία φορά μιας και μετά ο καθένας θα αναλάμβανε ένα πόστο.