Επιλογος....

Σε 99 ποστ μεχρι τωρα εχω γραψει ο,τι με απασχολησε, ο,τι θεωρησα οτι ισως αποτελεσει και κομματι καποιου αναγνωστη καπου καποτε,
και ανακαλυψα διαφορες εκφανσεις της προσωπικοτητας μου αλλα και της ζωης μου.

Ξεκινησα το blog για να καταγραψω το ταξιδι ενος 18 χρονου στα πρωτα του βηματα στην ανεξαρτησια. Το ονομασα The Gay Side Of Life. Τελικα καταλαβα οτι εκτος απο το περιτυλιγμα η Gay ζωη δεν εχει σχεδον καμμια διαφορα απο αυτη των στρεητ. Ολοι μας τις ιδιες αδυναμιες, παθη, ανησυχιες, στενοχωριες, χαρες, ονειρα κτλ μοιραζομαστε.

Έρως ανίκατε μάχαν....

Στο πλαισιο της αφορητης δημοσιας φλυαριας περι οικονομικης κρισεως, εντατικων μετρων αναπτυξης κτλ κτλ οι διαφοροι "μελλοντολογοι" στα καναλια εφημεριδες κτλ μας προμηνυουν οτι θα ερθουν τα πανω κατω...

Θα ηθελα ομως μεσα απο τουτο το ποστ να σας καθησυχασω: αυτο που θα παραμεινει ιδιο και απαραλαχτο στη ζωη μας ειναι το αγριο παραμυθιασμα μας με τον ερωτα. Αυτο, αδερφια, δεν αλλαζει με τιποτα, μην ανησυχειτε. Καθε φορα που θα χρεωκοπουμε, θα διαλυουμε το σπιτι μας, θα χανουμε τη δουλεια ή τους παιδικους μας φιλους και γενικα καθε φορα που η ζωη μας θα παιρνει την κατω βολτα, εμεις θα διαβαζουμε τα ζωδια στις εφημεριδες για να δουμε ποτε η Αφροδιτη θα φεξει τη στρατα του ιδανικου αγαπημενου(αγαπημενης), που θα εισβαλει στη ζωη μας και θα της αλλαξει τα φωτα στο φως. Καθε φορα που θα συνανταμε εναν( ή μια) διαθεσιμο εκ συμπτωσεως να κατοικησει προσωρινως τη ζωη μας, θα βαζουμε μπροστα το ανοητο , αλλα απολυτα ακαταμαχητο μηχανισμο της ερωτικης φαντασιωσης που συνοψιζεται στα εξης απλα βηματα:

Οδηγηση και ανεκπληρωτοι ερωτες!

Φετος το φθινοπωρο ξεκινησα να μαθαινω οδηγηση.Ερχομουν σαββατοκυριακα επαρχια και με πηγαινε ο πατερας μου και μου μαθαινε να οδηγω....Ξερω αργησα να μαθω να οδηγω, ισως επειδη φοβομουν δεν με "ειχα" ικανο να καταφερω να οδηγω... Τελικα ποτε μην λες ποτε... Εχω αγαπησει την οδηγησει οσο λιγα πραγματα στη ζωη μου. Σε λιγο καιρο θα παρω το διπλωμα . Ηδη οδηγω πολυ καλα εχω οδηγησει μεγαλες αποστασεις(150 χμ και πανω)! Σκεφτομουνα σημερα, τι αγαπω τοσο πολυ στην οδηγηση. Εχω καταληξει οτι μου αρεσει η ανεξαρτησια που μου δινει οτι μπορω να παρω το αμαξι και να χαθω μακρια απ'ολους και απ'ολα.

Apology Not Accepted

Τι ειναι καλυτερο να κανεις οταν ενα ατομο που σημαινει πολλα για σενα σου κανει κατι ασχημο? Το διαγραφεις και προχωρας παρακατω? Ή το συγχωρεις επανηλλειμενως μεχρι να γινουν ολα οπως "πριν"? Αν με ρωτουσες ενα χρονο πριν θα σου ελεγα οτι η συγχωρεση ειναι το πιο δυσκολο και το πιο σωστο πραγμα που μπορεις να πραξεις σε τετοιες περιπτωσεις.

Ερωτήσεις...

Ουφ η πρωτη εβδομαδα εξεταστικης τελειωσε, ετρεχα σαν τρελος, αλλα μου αρεσε γιατι περασε πολυ γρηγορα ο χρονος. Ευτυχως η ζωη παει απο το καλο στο καλυτερο τον τελευταιο καιρο και πολυ χαιρομαι για αυτο. Αντε να δουμε. Στο μεταξυ στη σχολη ειναι ενα παιδι που το πειραζουν 2 μαλακες και καλα "cool" τυποι. Σημερα καθως περιμεναμε τα θεματα τους ειδα να του πετανε χαρτακια? Σκεφτηκα να επεμβω αλλα ημουν μακρια αλλα και παλι δεν ξερω αν επρεπε να το κανω. Καπου διαβασα οτι οταν ενα ατομο απορριπτεται απο το κοινωνικο συνολο, δεν πρεπει να παλεψεις εσυ για αυτο, μπορεις να του δωσεις τη φιλια σου αλλα μεχρι εκει, πρεπει να το αφησεις να παλεψει μονο του για την αξιοπρεπεια του. Απλα ρε γμτ μου τη σπανε οι τραμπουκοι και οκ να υπαρχουν στο Λυκειο το δεχομαι αλλα στο Πανεπιστημιο? Το αστειο ειναι οτι τη μια του πετανε χαρτακια και την αλλη τον χτυπανε στην πλατη λεγοντας του "Τι κανεις ρε φιλαρα" και αυτος γελαει προσποιουμενος οτι ειναι φιλαρακια...Τεσπα θα δουμε...

Ο τριτος "τροχος".....

Ζευγαρια, αυτα που θα διαβασετε σε αυτο το ποστ ειναι οι αναστεναγμοι
που βγαζουμε καθε φορα που μας ζητατε να ειμαστε ο 3ος τροχος σε μια εξοδο.
Σαν φιλοι σας καταλαβαινουμε οτι δεν θελετε να μας φορτωσετε με την αμηχανια
που συνοδευει αυτο το ρολο, αλλα, πρεπει να συνειδητοποιησετε, οτι ειστε στην αλλη

πλευρα τωρα. Εισασταν σαν και μας, single, ψαχνοντας πλαι πλαι την αγαπη. Πλεον την

εχετε βρει και αυτο σας βγαζει απο το κοπαδι(εστω και για λιγο).

Το να ειμαστε ο "τριτος" σε μια εξοδο με ενα ζευγαρι(εσας στη προκειμενη

περιπτωση), μας κανει να αισθανομαστε λιγο μιζερα διοτι για να ειμαστε διαθεσιμοι

να βγουμε μαζι σας, σημαινει οτι δεν ειχαμε τιποτα καλυτερο να κανουμε εκεινη τη

βραδια. Κοιτα, οταν θα ξαναεχω αγορι, σιγουρα θα περασω και γω στην αλλη πλευρα και

καποιος αλλος θα μου εκφραζει τα ιδια παραπονα που εκφραζω και γω εδω, αλλα μεχρι

τοτε, θα αναλυσω την φρικτη αυτη θεση που βρισκομαστε ολοι μας ενιοτε.\

Οταν σκεφτομαι τον αριθμο 3, σκεφτομαι: μονος αριθμος....δυσαρμονια...στους 2 δεν

χωραει τριτος.

Ο κοσμος μας κοιτα περιεργα οταν βαδιζουμε πισω σας, με ενα βλεμμα λυπης
λες και ειμαστε φτωχα μοναχικα και μιζερα πλασματα βγαλμενα απο ταινια τρομου.Και

μην τολμησετε να μου πειτε οτι δεν ειναι ετσι γιατι εχω ρωτησει πολλα ατομα που

εχουν βρεθει σε αυτη τη θεση και νιωθουν ακριβως τα ιδια πραγματα.

Αυτο που ειναι σιγουρα επιβεβαιωμενο συμφωνα με τους περισσοτερους "Τριτους"

ειναι το εξης: Οταν αποκτας αγορι ειναι σαν μια νεα προσωπικοτητα σου να φθανει απο

ενα παραλληλο συμπαν. Ειανι πολυ περιεργο, φαινεται σαν να εχασες εγκεφαλικα

κυτταρα. Στο λεξιλογιο σας οι μονες λεξεις που υπαρχουν ειναι λεξεις οπως "ζουζουνι

μου", "αγαπουλα μου" "περιστερακι μου" " κολοκυθακι μου" κτλ κτλ . Ορκιζομαι οτι

καθε φορα που ακουω ζευγαρι να αναφερεται ετσι στο συντροφο του, ανατριχιαζω, χωρις

να το θελω ειλικρινα.

Εχετε παρατηρησει οτι οταν μας μιλατε για το αγορι/κοριτσι σας με τα παραπανω

ονοματα σας κοιταμε με ενα βλεμμα αποριας και ρωταμε "σε ποιον αναφερεσαι?" στο

οποιο απαντατε " ξερεις μωρε για ποιον μιλαω, για το αρκουδακι

μου"(ewwwwwwwwwwwwwwwww)

"Αααα το αρκουδακι σου".

Ακουστε με λοιπον, διοτι ΠΡΕΠΕΙ να το γνωριζετε αυτο. ΕΜΕΙΣ θελουμε να το

γνωριζετε αυτο. Ναι ξερουμε σε ποιον αναφερεστε. Αλλα για να διατηρησουμε λιγη απο

την αξιοπρεπεια μας δεν μπορουμε να αναφερθουμε στο αγορι σας ως το ζουζουνακι σας.

Ειναι τελειως μπλιαχ και μειωτικο. Δεν διαβαζεται παιδικο παραμυθι. Μιλατε σε

συνομηλικους σας που θελουν να ειναι εκει για σας.

Δευτερον, το πως καθομαστε. Υπαρχουν τεραστια προβληματα για το πως πρεπει να

καθισεις οταν εισαι ο τριτος τροχος σε ενα ζευγαρι. Εμεις, ως η μειονοτητα,

καταλαβαινουμε οτι δεν υπαρχει τελεια λυση, αλλα αυοτ δεν σημαινει οτι πρεπει και να

μας αρεσει. Δεν μας αρεσει να ειμαστε δυο θεσεις πιο περα απο σας, ειναι μοναχικα

και ντροπιαστηκα. Το θεμα ειναι, οτι αν καθισουμε κοντα σας, δεν μας θελετε στα

αληθεια εκει και επισης , το να σας βλεπω να κουρνιαζετε ο ενας στην αγκαλια του

αλλου, να ανταλλασετε σαλια και να παιζεται με τα μαλλια σας κατα τη διαρκεια μιας

διωρης ταινιας, δεν θα ελεγα οτι ειναι η ιδανικη μου μορφη διασκεδασης. Γι'αυτο

ακριβως η θεση μας ειναι πιο δυσκολη. Γιατι ειτε καθισουμε κοντα σας ειτε μακρια σας

εμεις χανουμε.
Εχω ακουσει περιπτωσεις απο "τριτους τροχους" οπου μια κατα τ'αλλα τελεια βραδια

σινεμα χαλασε διοτι ειχε βγει μαζι με ζευγαρι.

"Καθομασταν μια χαρα οι 3 μας τρωγωντας ποπ κορν, οταν ξαφνικα μπαμ!, αρχισαν να

πινουν ο ενας απο την κοκα κολα του αλλου λεγοντας "μια για σενα και μια για

μενα"(με φωνη πιο γλυκεια και απο λακτα). Αρρωστησε κυριολεκτικα το κορμι μου τοσο

πολυ απο την γλυκαδα, που αναγκαστηκα να παω στην τουαλετα για να

ηρεμησω...."ΖΕΥΓΑΡΙΑ αυτη η συμπεριφορα πρεπει να σταματησει!

Καθε σταγονα που πεφτει στο ηδη υπερχειλισμενο ποτηρι μας ωθει ακομη πιο μακρια

σας. Πλιτς, πλατς...

Πλιτς...

Οταν πρεπει να σας παρακολουθουμε να συνειδητοποιειτε οτι δεν μπορειτε να

περπατησετε αν δεν ειστε πιασμενοι χερακι χερακι...

Πλατς....

Οταν μας λετε να παμε καμμια βολτα για καμμια ωριτσα ενω εσεις φιλιεστε με το

αγορι/κοριτσι σας, αν και εσεις μας προσκαλεσατε μαζι σας.

Πλιτς again....

Βεβαια υπαρχουν και εξαιρεσεις. Καποιες φορες περνας πολυ ωραια παρεα με ενα

ζευγαρι. Οταν σου συμπεριφερομαστε στον τριτο της παρεας σαν ουσιαστικο μελος της

παρεας και οχι σαν "φαναρι" τοτε ολοι μπορει να περασουν καλα.

Αν και γραφω τα παραπανω στην πραγματικοτητα και γω τα ιδια κανω οταν ειμαι σε

σχεση. Και γι'αυτο γραφω αυτο το ποστ, για να θυμαμαι να μην κανω τα ιδια. Γιατι η

ζωη ροδα ειναι και γυριζει και τη μια στιγμη ειμαστε σε σχεση και την αλλη οχι.

Μπορουμε παντα ομως να απαιτουμε και να δειχνουμε τον απαραιτητο σεβασμο στους

αλλους αναλογα με το που βρισκουμαστε την εκαστοτε στιγμη.

Βεβαια μεχρι να μαθω να λεω οχι σε προσκλησεις ζευγαριων για εξοδο, υπαρχουν

πολλες πιθανοτητες να ειμαι εγω το αγορι που θα δειτε να καθεται αναμεσα σε ενα

ζρυγαρι το οποιο κοιταζεται στα ματια. Εγω θα ειμαι αυτος που κοιταει στο κενο,

αναρωτωμενος τι επρεπε να πω για να το αποφυγω ολο αυτο....Oh well next time....

O δρομος του Διογενη!

Χρονια πολλα καλη χρονια σε ολους, το 2010 θα ειναι καλυτερο απο το 2009 ειμαι σιγουρος.

Το 2010 για μενα μπαινει με ενα ερωτημα που συγκεκριμενα γεγονοτα με εκαναν να το αναρωτηθω. Γιατι υπαρχουν ανθρωποι που προτιμουν να θυσιασουν την αξιοπρεπεια τους προκειμενου να ανηκουν καπου? Γιατι προτιμουν να θυσιασουν τη διαφορετικοτητα τους μονο και μονο για να ειναι ενα με το πληθος?

Μπορω να καταλαβω την δυναμη που σου προσφερει ο οχλος. Το να εισαι διαφορετικος σε καθιστα αμεσα στοχο αυτου που επιβαλλει την ομοιογενεια σε μια ομαδα....

Νομιζω οτι οι περισσοτεροι ανθρωποι ενεργουν ετσι, απο φοβο, κρυβονται στο καβουκι τους. Το τελευταιο χρονο εχω γνωρισει πολλους ανθρωπους, που ενω ειναι γκει, εχουν σχεσεις, ζουν ευτυχισμενοι και συνειδητοποιημενοι με το ταιρι τους, στην υπολοιπη κοινωνια κρυβονται. Στους συμφοιτητες, στους συναδελφους,στους γονεις, ακομη και στους φιλους τους παρουσιαζουν μια στρεητ αμφιεση που τους βοηθα να περνουν απαρατηρητη.

Υπαρχουν ομως και ανθρωποι που αρνουνται να περιοριστουν στα στενα πλαισια που τους επιβαλλει η υπαρξη διπλης ζωης. Υπαρχουν ανθρωποι που δεν φοβουνται να ειναι αυτοι που ειναι, τολμουν να ξεχωριζουν και να αντιτειθεται στην λογικη του οχλου. Ενα τετοιο ατομο ειναι και ο κολλητος μου... Ποτε του δεν φοβηθηκε να ειναι ξεχωριστος ακομη και πισω στο χωριο οπου η διαφορετικοτητα τιμωρειται σκληρα.

Τη πρωτοχρονια μου χαρισαν το βιβλιο του Μπουκαι Χορχε "Να σου πω μια ιστορια". Μεσα εχει μια ιστορια που ταιριαζει σε οσους τολμουνε να ειναι διαφορετικοι...Την αφιερωνων λοιπον σε αυτους....

"Μια μερα ο Διογενης ετρωγε ενα πιατο φακες καθισμενος στο κατωφλι καποιου τυχαιου σπιτιου.
Δεν υπηρχε σ'ολη την Αθηνα πιο φτηνο φαγητο απο μια σουπα φακες.
Μ'αλλα λογια, αν ετρωγες φακες σημαινε οτι βρισκοσουν σε κατασταση απολυτης ανεχειας.
Περασε ενας απεσταλμενος του αρχοντα και του ειπε:
"Α, Διογενη! Αν μαθαινες να μην εισαι ανυποτακτος κι αν κολακευες λιγακι τον αρχοντα, δεν θα ησουν αναγκασμενος να τρως συνεχεια φακες."

Ο Διογενης σταματησε να τρωει, σηκωσε το βλεμμα και κοιταζοντας στα ματια τον πλουσιο συνομιλητη του, αποκριθηκεL
"A φουκαρα αδερφε μου. Αν μαθαινες να τρως λιγες φακες, δεν θα ησουν αναγκασμενος να υπακους και να κολακευεις τον αρχοντα..."


Αυτος ειναι ο δρομος του Διογενη. Ειναι ο δρομος του αυτοσεβασμου που λεει να υπερασπιζουμε την αξιοπρεπεια την αξιοπρεπεια μας πανω απ'όλες τις αναγκες μας για επιβεβαιωση.
Ολοι θελουμε την επιβεβαιωση των αλλων. Ομως, εαν το τιμημα ειναι να εγκαταλειψουμε τον εαυτο μας, οχι απλως ειναι πολυ μεγαλο αλλα, επιπλεον, η επιδιωξη αυτη καταληγει σε ασυναρτησια. Μοιαζουμε μ'εκεινον τον ανθρωπο που αναζητουσε το μουλαρι του σ'ολο το χωριο, ενω πηγαινε καβαλα επανω στο....μουλαρι του...

Εσεις? Υπερασπιζεστε αρκετα την αξιοπρεπεια σας?

Making The Connection

Αλλο ενα βιντεακι απο την Οπρα! Ελα δεν θελω παραπονα, 5 λεπτα ειναι μονο και πραγματικα αξιζει να το δειτε! Ειναι το δωρο μου προς ολους τους αναγνωστες του blog... Σιγα ρε μαγκα καταξοδευτηκες!!!! Νομιζω οτι αυτα που λεει το συγκεκριμενο βιντεο αξιζει να τα γνωριζουν ολοι και γι'αυτο το μοιραζομαι...

Το 1ο κομματι του βιντεο ειναι απο την εκπομπη με την περισσοτερη ιστορια στην ιστορια ενος talk show με πανω απο 110 εκατομυρρια κοσμο. Βασικα ολο το βιντεο διαρκει 1 ωρα αλλα εκοψα και εραψα τα πιο σημαντικα σημεια κατα τη γνωμη μου...


Μιλαει για τον αγωνα της Οπρα με το παχος!Ομως δεν ειναι μονο για αυτους που εχουν προβληματα βαρους, αλλα γενικα για ολους τους ανθρωπους, που ειναι εθισμενοι σε κατι, ειτε αυτο ειναι το φαγητο, ειτε το τσιγαρο, ειτε ειναι εθισμενοι συναισθηματικα με το συντροφο τους, τους φιλους τους κτλ. Ο εθισμος κρυβει παντοτε απο πισω κακη σχεση με τον εαυτο μας...Και προσπαθουμε παντα με καποιον τροπο να καλυψουμε αυτο το κενο που υπαρχει μεσα μας ειτε με φαγητο ειτε με αλκοολ ειτε με το να ειμαστε συναισθηματικα προσκολλημενοι σε καποιον κτλ... Ευχομαι το βιντεο αυτο να μην σας "πει" κατι διοτι το πιο πιθανον να αγαπατε αρκετα τον εαυτο σας...Εγω προσωπικα οταν το ειχα δει πριν αρκετους μηνες, μπορω να πω οτι με βοηθησε να παρω αποφασεις, να αλλαξω ως ενα βαθμο ροτα στη ζωη μου. Βεβαια ο αγωνας προς την καλυτερευση δεν νομιζω οτι τελειωνει ποτε και γι'αυτο ως ενα σημειο πρεπει να νιωθουμε περηφανοι για οσα εχουμε καταφερει.

Αρκετα με τη πολυλογια ομως... Παμε στο βιντεο...




Κρατω τα εξης:

• "Περιπου στο 2002-2003 καταλαβα οτι για να φροντισεις τον εαυτο σου, πρεπει πρωτα να νιωσεις πραγματικα, οτι αξιζει φροντιδα και αγαπη...." Πραγματικα ειναι περιεργο, ποσο αναξιοι νιωθουμε εσωτερικα οι περισσοτεροι για την αγαπη. Οχι μονο απο τους αλλους αλλα και απο τον ιδιο μας τον εαυτο! Εχουμε μαθει να δειχνουμε αγαπη προς τους γυρω μας και σπανια προς τον εαυτο μας. Ειναι διαφορετικο το να ειναι καποιος ψωνιο και το να αγαπα τον εαυτο του.Πολλες φορες τα 2 δεν συνυπαρχουν.Ξερω ομως οτι για να καταφερεις να αγαπησεις αλλους, πρεπει να αγαπησεις και τον εαυτο σου!!!
• "Ετσι, για καθε ατομο εκει εξω, που αγωνιζεται, ο αγωνας συνεχιζεται, μεχρι να αγαπησεις τον εαυτο σου, οσο αγαπας καθεναν και καθετι γυρω σου...."
• "Πρεπει να στοχευεις η εξωτερικη σου εμφανιση, να ειναι σε αρμονια, με τον εσωτερικο σου κοσμο και με οσα εχεις καταφερει στη ζωη σου.Διοτι αν το σωμα σου, δεν συμβαδιζει με τις εξωτερικες και εσωτερικες σου επιτυχιες, τοτε αυτες δεν σημαινουν τιποτα.Διοτι κοιτας ολα οσα εχεις, ολα οσα εχεις επιτυχει, και σε κανουν να νιωθεις χειροτερα, διοτι σκεφτεσαι οτι εχεις κανει τοσα πολλα αλλα δεν μπορεις να επιτυχεις να απεγκλωβιστεις απο τον εθισμο σου, στο φαγητο, στο τσιγαρο, στο ποτο κτλ"Αυτο ειναι το πιο ομορφο που εχω ακουσει....ξερετε συχνα λεμε οτι μετραει ο εσωτερικος κοσμος ενος ανθρωπου.Συμφωνοι αλλα δυστυχως ή ευτυχως εκτος απο ιατρικες περιπτωσεις, η πλειοψηφια των παχουλων ανθρωπων, εχουν εσωτερικα προβληματα τα οποια εξωτερικευονται με το παχος....Οπως ο αλκοολικος τα εξωτερικευει στο ποτο, ο φανατικος καπνιστης, στο τσιγαρο κ.ο.κ.
  

Πολλες φορες λεμε στον εαυτο μας, οτι αν ειχα μια σχεση να με βοηθα, τοτε θα εκοβα το φαγητο, θα σταματουσα να πινω κτλ αλλα ξερω πολλους/ες που εχουν σχεση, και παλι δεν καταφεραν να πολεμησουν τον εθισμο τους.Πολλες φορες επαναπαυθηκαν σε αυτον... Παντοτε τα προβληματα τετοιας φυσεως, εχουν ως πηγη τους τη χαμηλη αγαπη προς τον εαυτο μας...κατι που δυστυχως ειναι το μεγαλυτερο προβλημα των ανθρωπων, ειδικα στη σημερινη ανταγωνιστικη κοινωνια που ζουμε....Ειλικρινα για μενα δεν υπαρχει μεγαλυτερο αγαθο στον ανθρωπο, απο την αυτοεκτιμηση....ολοι αξιζουμε, ολοι εχουμε κατι να δωσουμε!Δες το και λιγο εγωιστικα βρε αδερφε...εσυ στο πηγαδι κατουρησες και δεν αξιζεις να αγαπηθεις, να ζησεις, να διασκεδασεις κτλ? Συνηθως αφηνουμε μια ιδεα που εχουμε για μας να μας παγιδευσει αλλα αν καταφερουμε να την νικησουμε, τοτε ελευθερωνουμε ενα μεγαλο ποσοστο της ζωης μας.....


Επειδη δεν θυμαμαι αν το εχω ξαναπει το λεω και δω, οτι σε ενα μαθημα στη σχολη, απαιτειται πολλες φορες να σηκωθεις μπροστα στη ταξη και να μοιραστεις ενα προσωπικο σου θεμα. Βεβαια δεν ειναι υποχρεωτικο να το κανεις... Εγω δειχνω ιδιαιτερο ζηλο για τη συγκεκριμενη ασκηση διοτι με βοηθα να μην φοβαμαι τους ανθρωπους, αν και πρεπει να ομολογησω οτι ακομη και τωρα που εχω σηκωθει αρκετες φορες, ακομη ψιλοτρεμει το μικροφωνο αλλα τουλαχιστον η φωνη ειναι σταθερη...

Αυτα για το 2009...Ευχομαι για ολους υγεια, χαρα και ευτυχια, το 2010 να ειναι η καλυτερη χρονια που ειχατε μεχρι τωρα, και πανω απολα να συνεχισετε να κανετε ονειρα. Ειναι πολυ σημαντικο να εισαι σε θεση να μπορεις να κανεις ονειρα....


Φιλια σε ολους!

2 Σημαντικα μαθήματα...

Καλα τι εβδομαδα ειναι αυτη? Πολυ εντονη!Και να φανταστεις οτι ακομη δεν εχει τελειωσει. Οχι δεν αναφερομαι στην εκλογη του Σαμαρα, ουτε σε καποιο γνωστο γεγονος. Αναφερομαι σε προσωπικο επιπεδο. Θα αναφερω τα 2 πιο σημαντικα γεγονοτα αυτης της εβδομαδας συνεβησαν την ιδια μερα. Την Τριτη.

Το πρωτο δεν ειναι και τοσο ευχαριστο για μενα αλλα θελω να το αναφερω γιατι το θεωρω σημαντικη εμπειρια. Ενα αγορι απο τη σχολη(δεν εχουμε και πολλα) μου αρεσε παρα πολυ και ειχαμε αρχισει και καναμε λιγη παρεα. Απο αρκετες ενδειξεις ειχα καταλαβει οτι ειναι γκει. Μιας και εχω υποσχεθει η φετινη χρονια, να ειναι χρονια τολμης και θαρρους, αποφασισα να του πω οτι μου αρεσει. Του το ειπα λοιπον καθως τον τραβηξα σε μια γωνια, και περιμενα με ανυπομονησια να μου πει οτι με αγαπα και να ξεκινησει να ετοιμαζει απευθειας την ερωτικη μας φωλιτσα. Βεβαια τιποτα απ'ολα αυτα δεν συνεβη. Οχι δεν απεδειχθη στρεητ. Γκει ειναι απλα το παιδι δεν γουσταρε. Το προβλημα δεν ηταν βεβαια οτι δεν γουσταρε. Απο τοτε(2 μερες πριν δηλαδη) δεν ξαναμιλησαμε, υπαρχει μια σχετικη αμηχανια. Μου αρεσε ομως που ειχα το θαρρος να του την πεσω. Δεν ειναι η πρωτη φορα που την πεφτω σε καποιον, ουτε η πρωτη φορα που τρωω χυλοπιτα αλλα ηταν η πρωτη φορα που δεν ενιωσα ασχημα για μενα. Ισα ισα που ενιωσα και καλα που ειχα τα κοτσια να του την πεσω(γιατι πρεπει να αναγνωρισω οτι ηταν παααααααααρα πολυ ωρααααιιιιιιιιος!!!). Μπορει να πληγωθηκε καπως ο εγωισμος μου αλλα επεζησα και μπορω να πω οτι ως ενα βαθμο απαλλαχτηκα απο το φοβο της απορριψης. Και εχει αλλη γλυκα να τρως τη χυλοπιτα live και οχι πισω απο ενα κομπιουτερ. Γενικα νομιζω οτι το φλερτ στην καθημερινοτητα ειναι το καλυτερο, διοτι εισαι απλα ο εαυτος σου(τουλαχιστον εμφανισιακα), δεν μπορεις να κρυφτεις ουτε απο χαμηλο φωτισμο, ουτε μεσω photoshop κτλ.

Παμε και στο δευτερο κομματι ομως και σιγουρα για μενα το πιο σημαντικο. Υπαρχει ενα μαθημα στη σχολη που το παρακολουθω φανατικα διοτι η καθηγητρια ειναι απλα απιστευτος ανθρωπος, και το κανει να ειναι το πιο ενδιαφερον μαθημα του κοσμου. Κανουμε σκετς, ασκησεις, μιλαμε μπροστα στην ταξη, και προσπαθουμε γενικα να εκθετουμε τον ευαλωτο εαυτο μας μπροστα σε κοινο ωστε να αναπτυξουμε αυτοπεποιθηση. Ειναι καλυτερο και απο θεατρο. Ναι σου λεω! Διοτι στο θεατρο ναι μεν εισαι μπροστα σε κοινο αλλα παιζεις ενα ρολο, ενω στο μαθημα αυτο, ειμαστε ο εαυτος μας!

Για να μην τα πολυλογω, μας ειπε η καθηγητρια να σκεφτουμε μια αρνητικη εμπειρια που ειχαμε απο κατι που μας εκανε ο καθηγητης μας στο γυμνασιο/λυκειο και νιωσαμε ασχημα. Σηκωνοταν οποιο παιδι ηθελε επαιρνε το μικροφωνο και ελεγε την εμπειρια του. Σχεδον ολοι ανεφεραν απλα περιπτωσεις οπου ο καθηγητης τους αδικησε σε ενα βαθμο, ή δεν τους συμπαθουσε κτλ . Σηκωσα και γω το χερι μου για να πω τη δικη μου εμπειρια. Αρχισα να εξιστορω πως στη 3η γυμνασιου, οταν καναμε προβες για παρελαση δυο τραμπουκοι με κοροιδευαν λογω του οτι ειμαι γκει(Περιττο να πω οτι ενω πριν ολοι μιλουσαν μεταξυ τους, καρφωθηκαν πανω μου με προσοχη).Και οταν πιαστηκαμε στα χερια και μας χωρισε ο γυμναστης και του ειπα για ποιο λογο με κοροιδευαν, δεν μιλησε, γελασε ειρωνικα, και απλα μου ειπε να μην ξαναγινει. Περιεγραψα ποσο ασχημα ενιωσα, με την σταση του καθηγητη που ουσιαστικη επικροτουσε την συμπεριφορα τους.

Οταν αφησα το μικροφωνο, 3-4 χερια σηκωθηκαν για να μιλησουν. Η καθηγητρια εδωσε το μικροφωνο σε μια πολυ ομορφη κοπελα, η οποια παιρνοντας θαρρος απο την ιστορια μου, ειπε για το πως την κοροιδευαν λογω του οτι παλαιοτερα ηταν πιο παχουλη. Καθως τα εξιστορουσε βουρκωσε λιγο, και γυρισε και με κοιταξε. Και τοτε ειχα μια απο τις καλυτερες στιγμες της μεχρι τωρα ζωης μου. Διοτι συνδεθηκαμε. Ως ενας ανθρωπος προς ενα αλλο. Και το καταλαβαμε και οι 2. Ηταν μια απο τις καλυτερες στιγμες, ηταν η ουσια του τι σημαινει να εισαι ανθρωπος, διοτι οταν τα ματια μας ενωθηκαν, για αυτη τη στιγμη, ηταν σαν να μου ελεγε "Με καταλαβαινεις?" και σαν να της απαντουσα "Οτι ναι σε καταλαβαινω, καταλαβαινω το πονο σου"! Ακομη και τωρα βουρκωνω οταν το σκεφτομαι, δεν υπαρχουν λογια να το περιγραψω. Αυτο σημαινει να εισαι ανθρωπος, για μενα, οταν κοιτας στα ματια ενος ανθρωπου και του λες οτι ναι σε καταλαβαινω, σε νιωθω, σε συμπονω....


Y.Γ: Εκτος απο μπραβο(lol!) πειτε και καμμια δικη σας εμπειρια ειτε απο χυλοπιτα ή κατι αντιστοιχο με το 2ο θεμα!

Δεν σκυβω το κεφαλι.....

Βλεπωντας το παραπανω αποσπασμα, καταλαβα οτι υπαρχουν 2 λογιων ανθρωποι σε ολους τους τομεις της ζωης....αυτοι που συμβιβαζονται και αυτοι που αγωνιζονται....
Στο βιντεο η Μαρινα δεν θελει να συμβιβαστει σε μια ζωη γεματη φτωχεια και μιζερια, θελει να χαρει τα νιατα της, να μη σκυψει το κεφαλι....Στο τελος της ταινιας, βεβαια, το πληρωνει με την ιδια της τη ζωη.

Ετσι νιωθω και γω οταν βλεπω γυρω μου νεους ανθρωπους να κρυβονται, να σκυβουν το κεφαλι, να αποδεχονται να τους κοροιδευουν μπροστα στα μουτρα τους, να υποδυονται τους στρεητ, νομιζοντας οτι κοροιδευουν καποιον ενω στην πραγματικοτητα, κοροιδευουν τον εαυτο τους!Η ζωη τους με τρομαζει....Με τρομαζει που εσκυψαν τοσο νωρις το κεφαλι τους....

Και ναι, εγω δεν μπορω να το δεχτω....βραζει το αιμα μου, δεν θελω να καμπουριασω και να μιζεριασω....Ισως ειμαι υπερβολικος, ισως καποιες φορες πρεπει να κανεις πισω.... εγω δεν μπορω ομως....δεν αφηνω σε κανεναν το δικαιωμα να με μειωσει λογω του οτι ειμαι γκει, να με κανει να πω ψεματα μονο κ μονο για να δικαιολογηθω....Και οχι μονο στην Αθηνα, στο χωριο στους συγγενεις σε φιλους, ολους ολους...Απο τη πρωτη μερα στη καινουργια σχολη δεν προσποιηθηκα σε κανενα οτι ειμαι στρεητ.....οταν το θεμα παει στα ερωτικα, κανω κατευθειαν κατανοητο οτι ειμαι γκει....τα αγορια ερχονται σε αμηχανια, αλλα το ξεπερνουν....δεν φοβαμαι ακομη και ξυλο να παιξω αν χρειαστει.....γιατι εγω δν θελω να βαλτωσω....δεν θελω να μιζεριασω.....


Εσεις?

Ένα χωνάκι βανίλια ειναι μόνο ένα χωνακι βανίλια?

Την εφηβεια μονο οι γεροι και οι βλακες την εξωραιζουν. Ολοι οι υπολοιποι ξερουμε οτι η εφηβεια ειναι σαν την ανοιξη: η πιο σκληρη μας εποχη.Η εφηβεια ειναι ο 1ος Παγκοσμιος Πολεμος της ζωης μας. Στα πεδια των μαχων της σκοτωνουμε το παιδι που υπηρξαμε, τους φιλους του,. τους γονεις του, τις ισορροπιες του. Καποιοι αδυνατουν να επιζησουν. Πως να θαψεις τοσους νεκρους? Πως να συνηθισεις τοσες καινουργιες ξενες και κακοηχες λεξεις?Επαγγελματικη αποκατασταση, κοινωνικος προσδιορισμος, ενταξη....Πως να παρουμε ξαφνικα proficiency στα αλαμπουρνεζικα των γονιων μας?Τι θα πει μαμα, νεα ταξη πραγματων?
Καποιοι εχουν το χαρισμα φυσικα. Προσαρμογη ονομαζεται και -οπως ολα σχεδον- ειανι ενα νομισμα με 2 οψεις. Καποιοι γεννηθηκαν ετοιμοι, κομμενοι και ραμμενοι για μεγαλα, με την κρουστα αθικτη και εκ γενετης στη θεση της.
Καποιοι ομως, οι πιο πολλοι, κολυμπαμε στα θολα νερα του μεσου ορου: ουτε πρωταθλητες της προσαρμογης ουτε ισοβια φυλακισμενοι του παιδιου που υπηρξαμε. Μερικες φορες και τα δυο. Με τα τρελαμενα πανω μας και τα θλιβερα κατω μας.Εμεις αναδυομαστε -οσοι επιζησουμε τοσο οικειων θανατων- καινουργιοι ανθρωποι απο το πεδιο της μαχης της εφηβειας μας, πιο σκληροι, κομματακι πιο αχαροι, με κουρεμενο αγαρμπα το χνουδι του νεοσσου. Τελικα προσαρμοσμενοι. (Ψιλο) ετοιμοι για το καλυτερο και το χειροτερο. Ομως ουτε οι καλυτεροι ουτε οι χειροτεροι!

Αυτό ήταν η εφηβεία μας. Τοτε γιατι λυσσαξαμε ολοι μαζι της? Γιατι τοσα τραγουδια, τοσες ταινιες, τοσο μελανι και φιλμ ξοδεμενο? Τι μας παιδευει ακομα ελογου της τοσα χρονια μετα? Καιρο αναρωτιομουν για αυτο το θεμα και απαντηση δνε εβρισκα.Χθες το βραδυ ομως ημουν τυχερος: η απαντηση εφτασε σε μενα μονη της, μισοκρυμμενη σενα χωνακι βανιλια(γραμμενο το καλοκαιρι). Ενα χωνακι παγωτο τοσο δραστικο, οσο και η μαντλεν του Προυστ βουτηγμενη στο τσαι.

Ηταν εντεκα παρα δεκα, ημουν εξω απο το θερινο σινεμα της περιοχης μου κι ετοιμαζομουν για την προβολη μιας ταινιας δρασης. Ξερετε, απο εκεινα τα φιλμ <<πολλη δραση για το τιποτα>> που σου επιτρεπουν να συγκεντρωθεις στην κοκα κολα σου και στο φεγγαρι. Ξαφνικα ενιωσα μια πελωρια λαχταρα για παγωτο χωνακι. Βανιλια ομως και τιποτα αλλο - εξηγημενα πραγματα. Τρεχω στο διπλανο παγωτατζιδικο, παιρνω το χωνακι μου ξεχειλισμενο απο τρεις υπεροχες μπαλες βανιλια και επιστρεφω στο σκοταδι της προβολης που ειχε αρχισει. Καθομαι. Βαζω το χωνακι ανυποψιαστος στο στομα. Και τοτε ακριβως εγινε. Ειδα με κλειστα ματια τη γλωσσα μου να μακραινει, να γινεται ενας δρομος. Ενας δρομος που ξεκινουσε απο το χωνακι και εφτανε ως την αυλη του σχολειου μου στην επαρχια, ωρα οχτω, Ιουνιος, μαζί με τον κολλητο μου παρακολουθουμε τον ωραιο του σχολειου.<<Κοιταζει?>>ρωτουσα με αγωνια.<Κοιταζει>> με καθυσηχαζε.<<<Καρφωμενος ειναι>>. Κι εγω χαμηλωσα τα ματια και εφερα το χωνακι μου στο στομα. Ενα χωνακι βανιλια. Τρεις μπαλες. Ενα χωνακι πυρομαχικο στον πρωτο ερωτα της ζωης μου. Ενα χωνακι φορμα παραλλαγης- να μη βλεπει ο αντιπαλος τι κανουμε. Ενα χωνακι που ποτε δεν ελιωσε κι ετσι βγηκε αιφνης ενα βραδι ανεπαφο μεσα στον καυσωνα της ενηλικης ζωης μου για να με οδηγησει ξανα στη χωρα της πρωτης φορας. Στη χωρα οπου τιποτα δεν ειχε ξαναγινει και ολα ηταν πιθανο να συμβουν. Οπ[ου οι γευσεις ηταν χρωματιστες και οι εικονες πεντανοστιμες και τα παρτι υπεροχα. Πισω στην εφηβεια μου!
Κανενα παγωτο δεν μπορεσε να συγκριθει μ'εκεινο στα χρονια που ακολουθησαν. Καμμμια Εβγα και καμμια Δωδωνη. Φουκαραδες εισαγωγεις που πατε να αναμετρηθειτε με μια αναμνηση! Κανενα παρτι δεν εφτασε ουτε στο μικρο του δαχτυλακι εκεινου απ'οπου εφυγα ξυπολυτος στις 3 το βραδυ ενω οι γονεις μου ειχαν πει 12 το πολυ.Καμμια βολτα δεν θα συγκριθει με εκεινες που εκανα με τον κολλητο μου, σχεδιαζοντας την ζωη μας στην Αθηνα.Κανενα αρωμα δεν θα συγκριθει με την μυρωδια του αγοριου που σου αρεσε, μετα την προπονηση ποδοσφαιρου!
Εκεινο το βραδυ πληρωσα το εισιτηριο αλλα την ταινια δεν την ειδα. Καταλαβα ομως γιατι η βιομηχανια διασκεδασης στηριξε επι τοσο πολυ τοσο μεγαλο κομματι του προυπολογισμου της σε αναφορες στην εφηβεια μας. Ειναι γιατι οι αισθησεις μας εχουν αμβλυνθει σιγα σιγα, αλλα ενα κομματι μας επιμενει να θελει. Ειναι γιατι η χωρα της πρωτης φορας καθε μερα και περισσοτερο φευγει μακρια μας τωρα που πηραμε υπηκοοτητα στη χωρα του deja vu. ΕΙναι γιατι τα παγωτα βανιλια εχουν χασει τις θαυματουργες ιδιοτητες και δεν ανοιγουν ξαφνικα μπροστα στη γλωσσα σου το μονοπατι που σε γυριζει πισω.
Εκτος αν ειναι καλοκαιρι, νυχτα, το εργο ειναι βλακεια κι εσυ πας γυρευοντας....

Δε βαζουν μια οδοντοβουρτσα σε ενα ποιημα.....μερος 3ο!

Ολο το βραδυ παλευαμε λοιπον.Τα χαραματα ομως μου ζητησε να φυγω - ηταν αδυνατον, λεει, να κοιμηθει με αλλο ατομο διπλα του, και καναπε δεν ειχε. Επεσα να πεθανω απ'την προσβολη. Μου ζητησε συγγνωμη βεβαια, αλλα τι να την κανει ο πεθαμενος τη συγγνωμη? Εφυγα με τα μουτρα στο χωμα. Την αλλη μερα αναγκαστηκα να ρωτησω τον Χρηστο για το ποιον του. Εμεινε ο αλλος, δεν περιμενε να εχω μπλεξει με τον Αδωνη, προφανως νομιζε πως αλλα ηταν τα γουστα του. Δυστυχως δεν ηξερε και πολλα ή δεν ηθελε να μου πει. Μια βδομαδα εβγαιναν, με πληροφορησε, τιποτα το ιδιαιτερο, αλλα ο τυπος ηταν κομματι ανισορροπος. Στην αρχη τον παρενοχλουσε, μεχρι στο κινητο του Βασιλη(του γκομενου του Χρηστου), επαιρνε και το'κλεινε. Και βεβαια με συμβουλεωε να κρατηθω μακρια. Το ειπε γιατι ενοχληθηκε - δεν ηθελε καθολου να μπερδευονται στα ποδια τoυ - το ειπε απο φιλια, ιδεα δεν εχω, δεν βγαζεις ευκολα ακρη με τον Χρηστο. Ουτε μ'εμενα ομως βγαζεις ακρη. Οσο εκεινος μου ελεγε να κρατηθω μακρια, τοσο φαγωνομουνα να τον ριξω. Οπως καταλαβαινετε, και ξαναβγηκα μαζι του, και στο σπιτι του ξαναπηγα, και ταξι ξαναεψαχνα στα μαυρα μεσανυχτα για να μην τον στριμωξω στο κρεβατι του και τελος παντως ολα τα'κανα.

Ο θεος τα δεχοταν ευχαρίστως, αλλα, πως να το πω, καπως αφηρημενα, οπως δεχεσαι το σοκολατακι που σου προσφερουν χωρις να νιωθεις καμια πελωρια λαχταρα για γλυκο, απλως αφου στο δινουν το παιρνεις. Δεν ειχα παραπονο παντως, οσο τον εβλεπα δεν ειχα παραπονο. Το ζητημα ηταν πως μου εριχνε κατι εξαφανισεις ξεγυρισμενες. Μερες τον εψαχνα.Ουτε τηλεφωνα σηκωνε, ουτε σπιτι του πηγαινε, ατμος γινοταν και χανοταν...Δυο χρονια τραβιομασταν ετσι, δεκα κιλα εχασα, ολους τους φιλους μου εχασα, τη γαληνη μου εχασα.Αγωνας η καθε μερα και τιποτ'αλλο. Ενα ψαξιμο. Που ειναι, πως να τον ξετρυπωσω, πως να τον γυρισω πισω, πως να τον κρατησω να μην μου ξαναφυγει. Γινεται ζωη ετσι? Δε γινεται!

Οποτε ενα βραδυ, αποφασισα να διεκδικησω οτι μου ανηκει. Καθισα και του απαριθμησα ολα οσα ηθελα, ολα οσα πιστευα οτι μου ανηκουν.Του ζητησα να ζησουμε σε ενα σπιτι,
μαζι σαν ζευγαρι οπως μας αξιζει.Γελασε υποτιμητικα. Προφανως και αλλη εικονα ειχε στο μυαλο του για τη σχεση μας απο τη δικη μου.Ανοιξε την πορτα και εφυγε.Ετσι χωρις να τον νοιαζει για τα οσα εδωσα,για τα οσα θυσιασα για κεινον.Απλα εφυγε.Α πριν να ξεχασω με συμβουλεψε να σταματησω την κλαψα και να βρω καποιον αλλο να βασανιζω!

Κανεις δεν τον ξαναειδε απο την παρεα, αφαντος κανονικα. Ξανακουσα για αυτον ενα μηνα και δεκατρεις μερες μετα, ωρα δωδεκαμισι το βραδυ, πανω ακριβως που κοντευα να αποβαλλω τη μαυριλα του χωρισμου. Με πηραν απο το νοσοκομειο <<Ο Ευαγγελισμος>> γιατι βρηκαν το ονομα μου πρωτο στη λιστα του κινητου του -Αλεξοπουλος. Ειχε ενα τροχαιο ατυχημα με τη μηχανη στη παραλιακη, λεει, επεσε σε τοιχο, μεταφερθηκε σε αφασια στην εντατικη, υπηρχε κινδυνος να μεινει παραλυτος.Προς στιγμην εφυγε το αιμα απο το σωμα μου. Ειχα ευχηθει με τοση δυναμη να πεθανει σαν σκυλι στ'αμπελι που νομιζσα οτι εγω εφταιγα, εξαιτιας μου τον τιμωρουσε ο Θεος.Ε, μετα σιγα σιγα συνηλθα. Πηγα στο νοσοκομειο πρωτος, πριν ειδοποιησω οποιοδηποτε δικο του.Ηθελα να δω τη κατασταση, να δω τι θα κανω. Οσο κι αν ημουν προετοιμασμενος για τα χειροτερα, αυτο που ειδα μου εκοψε την μιλια. Ο θεος μου καθολου με θεο δεν εμοιαζε πια. Ενα κουβαρακι σαρκα ηταν, κουρελιασμενο και ματωμενο, που κειτοταν αψυχο στα ασπρα σεντονια της εντατικης - μολις μια ανασα απο τον θανατο. Πιο ζωντανα εμοιαζαν τα μηχανηματα γυρω του. Δεν ηξερα τι να κανω. Καθομουν και τον κοιτουσα σαν χαζος. Νομιζω πως προσπαθουσα να καταλαβω τι εμεινε απο αυτον, τι αναγνωριζα απ'τον αντρα που ειχα ερωτευτει σαν τρελος.Τα ματια μου τρεχανε σαν βρυσες και ουτε που τα σκουπιζα. Οχι απο λυπη για το καταντημα της αγαπης μου, ουτε απο τρομο μπροστα στις ανεξελεγκτες βουλες του Κυριου. Εκλαιγα απλουστατα απο ανακουφιση.Ο αντρας αυτος ειχε καταστρεψει την ισορροπια μου, τη ζωη μου ολη, το χρονο μου, τις σχεσεις μου, ηταν ξαπλωμενος εκει μπροστα μου πιο ανισχυρος πια κι απο μωρο, πιο αχρηστος και απο ασφαιρο οπλο. Ο θεος ηταν πια στο ελεος ενος θνητου - στο δικο μου ελεος.Αποφασισα σε δεκατα του δευτερολεπτου να τον αναλαβω εγω, αν καταφερνε να επιζησει. Θα τον επερνα με το λατρεμενο αναπηρικο καροτσακι του.Τωρα θα ηταν αδυνατον να με διωξει τις νυχτες, τωρα θα με παρακαλουσε να μεινω κοντα του - ποιος θα τον σηκωνε να παει τουαλετα? ποιος θα τον εσωνε αν γινοταν σεισμος? Δε θα με ρωτουσε ξανα ποτε με ποιον τραβιεται ο Χρηστος. Δε θα ηταν ικανος να ντυνεται στην πενα και να εξαφανιζεται για μερες. Απο δω κ μπρος θα τον εντυνα εγω! Κι ολη αυτη η αγωνια που εφαγε τα σπλαχνα μου 2 ατελειωτα χρονια, αυτο το αχ, στο κεφαλι του ολο πια!

Αυτος θα μυριζει τωρα στα κρυφα σαν κυνηγοσκυλο, αυτος θα μενει αυπνος απο τις μυρωδιες ξενων αντρικων σωματων. Αυτος θα ζητα πλεον κι εγω θα δινω οσο θελω με το σταγονομετρο, σαν προσφορο - ΑΝ δινω...


Γυρισα τα ματια στον ουρανο και κλαιγοντας ειπα στην προισταμενη της εντατικης: "Αδελφη, υπαρχει Θεος!!!"Αυτη με ακουμπησε ενθαρρυντικα στο μπρατσο. "Και βεβαια υπαρχει", μου ψιθυρισε, "εμεις εδω εχουμε δει τοσα θαυματα....">>


Ελπιζω να σας αρεσε, αν και λιγο ψυχοπλακωτικο!!!

Δε βαζουν μια οδοντοβουρτσα σε ενα ποιημα.....μερος 2ο!

O Aδωνης ενεκρινε την κινηση με ενα χαμογελακι.Την εκτιμησε. Θα ειχε βαρεθει κι αυτος τοσα χρονια να δισταζει, να μην ξερει σε ποιο απο τους δεκαδες ωραιους που συνωστιζοταν στα ποδια του για να δωσει το μηλο. Καπου στα βαθη της ψυχης του θα γυρευε μια αποφασιστικη αδελφη ψυχη, να αρπαξει μονη της τον απαγορευμενο καρπο και να τον βγαλει απο το αδιεξοδο. Μη σας τα πολυλογω, ολο το βραδυ δεν ξεκολλησα απο διπλα του.Πιναμε και μιλουσαμε, μιλουσαμε και πιναμε. Μεχρι να την κανουν σιγα σιγα ολοι για τα σπιτια τους, ειχαμε γινει ντιρλα. Στο τελος φυγαδευσα τον Γιωργο και με το θαρρος του οινοπνευματος τον αρπαξα απο τον γιακα τον εσυρα ως λαφυρο στην κρεββατοκαμαρα 3 οροφους παρακατω. Την αλλη μερα το πρωι ξυπνησα γυμνος με εναν αντρα γυμνο στο πλαι. Κατι με ετρωγε ομως.

Δε θυμομουν τι ακριβως εγινε. Το καναμε ή οχι? Εχουμε ενα καποιο παρελθον ή ειμαστε ακομη στο αλφα βητα? Με την αμφιβολια να με τρωει πηγα κι εφτιαξα δυο καφεδες και τους εφερε στο κρεβατι μαζι με καναπεδακια που ειχαν μεινει απο χθες. Ο θεος ξυπνησε κι αυτος και χωρις πολλα πολλα το'ριξε στη μασα. Πολυ το εκτιμησε το μπρεκφαστ. Το καταλαβα γιατι αρχισε τα χαμογελα και τις ερωτησεις : Αν μενω μονος μου, αν δουλευω, ποσω χρονω ειμαι, τι σπουδαζω κτλ Η αληθεια ειναι οτι του τα ειχα ξαναπει το βραδυ αλλα μαλλον τα ειχε ξεχασει...Οποτε του τα ξαναειπα απο την αρχη. Δεν ειπα πολλα γιατι το εκοψα το ατομο οτι βαριοταν ευκολα.Ηξερα κιολας οτι οι ανθρωποι θελουν να μιλανε περισσοτερο για τον εαυτο τους.Οποτε του εδωσα και γω να καταλαβει οτι θα του χαρισω και τα 2 μου αυτια, αν μου κατσει, ας μεινω κουφος βρε αδερφε, χαλαλι! Ε λοιπον, ειτε το πιστευετε ειτε οχι, το μονο πραγμα που μου κοινοποιησε ο θεος ηταν οτι ηξερε τον Χρηστο, τεως παιδικο του φιλο, και νυν δικος μου συμφοιτητης.Στην αρχη καπως αδιαφορα, του στυλ δεν-τρεχει-και-τιποτα. Μετα αρχισε να με ψαρευει ανοιχτα. Ηθελε να μαθει αν τον ειχαμε καλεσει χτες, ποσο τον ξεραμε, πως πηγαινε η σχεση του με τον γκομενο του τον Βασιλη, αν τον κερατωνε και λοιπα και λοιπα. Πωρωμενο το ατομο εν ολιγοις. Ε, τελικα το θελουν οι αντρες το φτυσιμο, δικιο εχει ο Χρηστος.Και οι ταχα μου σκληροι ακομη χειροτερα, οσο τους φτυνεις τοσο κολλανε!

Προφανως ο θεος ηταν ενα απο τα πολυπληθη θυματα του Χρηστο, που χτυπουσε οποιον του γυαλιζε και στο τελος εφευγε παντα παρεα με τον Βασιλακη του.Το φυσουσαν και δεν κρυωνε οι τυποι.Σκυλιαζαν μεχρι να συνειδητοποιησουν τι εγινε, τι τους βρηκε. Οπως λεει η γιαγια μου ομως, πισω εχει η αχλαδα την ουρα. Μπορει να μου κουβαληθηκε για τον Χρηστο, στο δικο μου κρεβατι κατεληξε ομως. Τελος παντων, τα ειπαμε, ντυθηκε, πηρε το τηλεφωνο μου - δηλαδη του το εδωσα - κι εφυγε.Απελπιστηκα εγω.Ημουν σιγουρος οτι δεν θα παρει.Ουδεις αντρας που ενδιαφερθηκα πηρε ποτε.Ο μονος τροπος να παρει εμενα αντρας ειναι να μη μ'ενδιεφερε. Ειχα τις μαυρες μου.Στη σχολη ουτε να παρακολουθησω μαθημα μπορουσα - ακομη και ο Χρηστος που καναμε κολλητη παρεα απειλουσε να με παρατησει απο φιλο. Σε τρεις μερες ομως εγινε το θαυμα και ανεστηθη ο Λαζαρος - εγω! Ο θεος Αδωνης με πηρε τηλεφωνο και μαλιστα μου ζητησε κατευθειαν να βγουμε χωρις τζιριτζαντζουλα. Εκανα τις μασκες μου και τα αφρολουτρα μου και πηγα στο μοιραιο ραντεβου, σπιτι του.Ολο το βραδυ παλευαμε(καναμε σεξ ντε!!!!)...


Το be continued που λενε, στο τριτο και τελευταιο μερος!Πιστευω οτι το φιναλε δεν θα το περιμενετε!

Δε βαζουν μια οδοντοβουρτσα σε ενα ποιημα....μερος 1ο!

Note:Η ιστορια αφιερωμενη στον 1ο μου ερωτα που τον ειδα μετα απο πολυ καιρο.Νομιζα οτι σε ειχα ξεπερασει τελειως αλλα μολις σε ειδα πιο ομορφο απο ποτε κατι αναπηδησε μεσα μου.Ισως τον 1ο ερωτα δεν τον ξεπερναμε ποτε τελειως.Ισως...

Mε λενε Παρι και θα σας πω την ιστορια μου με τον Αδωνη - δυστυχως δεν αστειευομαι αυτα ειναι τα ονοματα μας. Ακομη χειροτερα δεν ειμαι κανας ωραιος κι ουτε μου δωσανε κανενα μηλο, μονος μου πηγα και το αρπαξα.Αλλα καλυτερα να αρχισω απο την αρχη.

Τον πρωτοσυναντησα στο παρτι που καναμε με τo γιωργο τον κολλητο μου για να πολεμησουμε στηθος με στηθος την γκαντεμια που μας κυνηγουσε ολο τον χειμωνα.ηταν ιουλιος του 1998.Η ταρατσα του γιωργου ηταν γεματη με λευτκοντυμενους φεγγαροπληκτους - white party υποτιθεται απ'αυτα που εγκαινιαζουν την καλοκαιρινη σεζον στη μυκονο, αν και ζουσαμε στο περιστερι.Οι προσδοκιες μας πηγαιναν ανεκαθεν ενα βημα πιο μπροστα απο τις δυναντοτητες μας.Το ξεκαθαρισαμε ομως κι ολοι το σεβαστηκαν ,σιδερωσανε τ'ασπρα τους πουκαμισα, δανειστηκαν λινα σαλβαρια, εκοψαν το λαιμο τους τελος παντων αλλα ολοι στα λευκα ηρθαν.

Εκτος απο εκεινον φυσικα.Ο αδωνης, το παλικαρι, ο ανταρτης, εσκασε μυτη σχεδον ακαλεστος στις δωδεκα ακριβως δυο ωρες μετα την ωρα προσελευσης των πολλων, τη στιγμη που στα πλατο στριφογυρνουσε το "total eclipse of the heart",οι ωραιοι ειχαν αρπαξει τους ωραιους και μελωνανε στην πιστα, ενω τα μπακουρια ηταν αραγμενα στα πεζουλια και κοιτουσαν αφειρημενα το επεκεινα σε στυλ δεν-ειμαι-στα-αζητητα-απλως-κατι-σκεφτομαι... ηταν ντυμενος στα μαυρα απο τοιχο σε τοιχο.Χωρια μαλλι και το μαυρο ματι.Ετσι οπως σταθηκε στη μεση της πορτας της ταρατσας, φωτισμενος απο πισω μες στα μαυρα σκοταδια, ελαμπε σαν θεοτητα, δεν υπερβαλλω(που υπερβαλλω δηλαδη....).Εμεινα να τον κοιταζω αποσβωλομενος!

"Ξεχνα το", μου σφυριξε ο γιωργος περνωντας απο μπροστα μου με ενα δισκο γεματο καναπεδακια αγγουρι, αυγο , μαγιονεζα."Δεν ειναι για τα δοντια σου".Με πηρε το παραπονο.Φουντωσα.Γιατι, ρε γαμωτο, ν'ακουω αυτες τις δυο λεξεις απο δεκαπεντε χρονω παιδακι οταν σηκωνω τα ματια μου σε κανενα εμφανισημο?Γιατι να το ξεχασω?Και τι να θυμηθω δηλαδη?Τα αζητητα ?Τα αποβρασματα? Τα τελευταια καλουπια του Θεου?Μονο σε αυτους ειχα εγω δικαιωμα να ελπιζω? Ε λοιπον δε θελει πολυ ο ανθρωπος για να αλλοφρονησει. ακουγοντας αυτη τη φραση για εκατοστη εβδομηκοστη φορα επιτελους μουλαρωσα."Αυτον θελω, αυτον θα παρω", σφυριξα στ'αυτι του γιωργου τοσο δυνατα που πονεσε το τυμπανο του. Μετα πηγα ντουγρου καταπανω του, διασχιζοντας τα μελλοντικα ζευγαρακια που μοστραριζαν τα μαυρισματα τους στην πιστα. "ποιος εισαι εσυ", του ειπα, " και γιατι ηρθες χωρις να σε καλεσω?"ουτε που το ειχα σχεδιασει τι θα του πω, απο μονο του πεταχτηκε απο το στομα μου σαν βατραχακι.οταν με ακουσα να το λεω, ειναι αληθεια πως ψιλοτρομαξα, καπως γαιδουρινο ακουγοταν, αξεστο. Παει ο ωραιος, βρε μαλακισμενο, ειπα στον εαυτο μου, δε σου εχω πει να σκεφτεσαι πριν το ανοιξειις το ρημαδι?"



Ελα ομως που εσφαλα. ο ωραιος τσινησε μεν, ιντριγκαριστηκε δε. στραφηκε με κοιταξε καλα καλα και μετα χαμογελασε. "Θες να φυγω?" με ρωτησε και τον εβλεπες τον ατιμο οτι ηταν σιγουρος εκατο τα εκατο πως δεν ηθελα να παει πουθενα. με τετοια βροχη αυτοπεποιηθησης, τα παρατησα και εγω. Δεν κοιταξα να κρατησω τα προσχηματα. Τι προκοπη ειδα με τα προσχηματα τοσα χρονια αλλωστε? "εδω να μεινεις!", του ειπα. " Τι να σου φερω?"Βοτκα λεμονι ηθελε και τσακιστηκα να του το φτιαξω κατω στην κουζινα οπου ειχαμε φυλαγμενα τα καθαρα ποτα - πανω σερβιραμε τις μπομπες. Οταν του το ανεβασα, ο θεος που τον ελεγαν αδωνη ηταν αραχτος στο πεζουλι περιστοιχισμενος με τεσσερις -αν μετρησα καλα μες στο σκοταδι- συναμενους κουναμενους που χασκογελουσαν σαν ζωα. Αποφασισα να λυσω την πολιορκια με δυναμικο τροπο. << "Κοριτσια", μας επιτρεπετε λιγο, κατι εχουμε να πουμε", ειπα κι απ'τη μουρη μου καταλαβαν οτι αν δεν διαλυθουν ησυχως και γρηγορα, δεν προκειται να ξαναπροσκληθουν σε παρτι δικο μου στον αιωνα τον απαντα>>.

Συνεχιζεται....

Κακη εκπαιδευση!

Σημερα ενιωσα απιστευτα περηφανος για τον εαυτο μου.Ειναι κατι τετοιες στιγμες που με κανουν να συνειδητοποιω οτι στη ζωη δεν πρεπει να μενουμε απραγοι αλλα να βοηθαμε και μεις στη βελτιωση της.

Πηγα σε ενα μαθημα επιλογης σημερα, Παιδαγωγικης Ψυχολογιας, με κυριο αξονα τα δυσλεκτικα ατομα και πως μπορουμε να τα βοηθησουμε.Το μαθημα ειχε ξεκινησει ηδη αλλα ευτυχως υπηρχαν θεσεις και καθισαμε.Χαρηκα οταν ειδα ποσα πολλα παιδια ενδιαφερονταν για ενα τετοιο μαθημα.Η χαρα μου δυστυχως δεν κρατησε πολυ.Στα 5 πρωτα λεπτα ομιλιας της καθηγητριας-ψυχολογου συνειδητοποιησα οτι η γυναικα μονο εκπαιδευτικος δεν ηταν.Οταν αναφεροταν στα δυσλεκτικα ατομα χρησιμοποιουσε το χαρακτηρισμο "Καθυστερημενα".Παγωσα.Την πρωτη φορα που το ακουσα, σκεφτηκα οτι κατα λαθος θα της ξεφυγε.Αλλα το ειπε παρα πολλες φορες ωστε να σιγουρευτω οτι απλα ηταν κακη εκπαιδευτικος.

Με εκπληξη μου παρατηρησα οτι κανενας συμφοιτητης μου δεν αντεδρασε.Μια απο τις υποσχεσεις που εχω δωσει στον εαυτο μου ειναι να αντιδρω χωρις φοβο σε ο,τιδηποτε θεωρω οτι ειναι λαθος ειδικα σε θεματα ρατσισμου, αμαθειας κτλ Οποτε σηκωσα το χερι μου και περιμενα να μου δωσει το λογο.Εδειχνε να με αγνοει οποτε το σηκωσα ακομη πιο ψηλα.Μην μπορωντας να κανει αλλιως μου εδωσε το λογο οποτε και τη ρωτησα αν θεωρει οτι η χρηση της λεξης "καθυστερημενα" αρμοζει σε μια καθηγητρια ψυχολογιας στο παιδαγωγικο.Εδειξε να παρεξηγειται. Ξεροκαταπιε και συνεχισε το λογο της. Δυστυχως δεν σταματησε να χαρακτηριζει ετσι τα ατομα με ειδικες αναγκες. Οποτε αυτη τη φορα τη διεκοψα αποτομα και της ειπα οτι με προσβαλει η συμπεριφορα της.

Ευτυχως και οι αλλοι συμφοιτητες μου πηραν θαρρος και της ζητησαμε ολοι να σταματησει. Προς τιμην της ζητησε συγγνωμη και συνεχισε το μαθημα, ευτυχως χωρις να χρησιμοποιησει τη λεξη αυτη.

Αυτη μου η εμπειρια μου επιβεβαιωσε την πεποιθηση οτι οι περισσοτερες κοινωνικες δομες πηγαζουν.Οταν αυτη η καθηγητρια με την τοση μεγαλη ευθυνη στα χερια της δειχνει με τη σταση της σε μελοντικους δασκαλους οτι ειναι ενταξει να χρησιμοποιουμε λεξεις που ειναι προσβλητικες προς ομαδες ατομων, δημιουργει ενα κυμα συμπεριφορας που θα περασει σε πολλες γενιες.

Οι λεξεις εχουν δυναμη, και οταν χαρακτηριζεις καποιο δυσλεκτικο παιδι ως καθυστερημενο, επηρρεαζεις την συμπεριφορα σου απεναντι του και τελικα και την ιδια την προσωπικοτητα και αξιοπρεπεια του παιδιου.Ελπιζω η συγκεκριμενη καθηγητρια να διορθωθηκε.Και ειναι ενα μαθημα για ολους μας.Ποσες φορες ακουτε αλλους να βριζουν, κοροιδευουν τους ομοφυλοφιλους και "λουφαζετε" σε μια γωνια χασκογελωντας μην εχοντας το θαρρος να αντιδρασετε?Χρησιμοποιω β' πληθυντικο διοτι συνειδητα αντιδρω οποιον και αν εχω απεναντι μου.

Μπορει να αλλαξει η κοινωνια.Αν δεν μπορουσε τοτε θα ηταν ολα ιδια με 100 χρονια πριν.Αλλα για να αλλαξει η κοινωνια πρεπει να αντιδρουμε καθημερινα και οχι μονο σε πορειες και διαδηλωσεις...

Η ζωη ειναι μια ψαροσουπα....

Αυτο το ποστ ειναι αφιερωμενο στον Κωστα ενα 19χρονο παιδι που αυτοκτονησε μην αντεχοντας την καταπιεση των γονιων του.Προσπαθησε να διεκδικησει τη ζωη του, αλλα καπου στον Αυγουστο, εχασε τη μαχη.Ετσι αφιερωνω Κωστα σε σενα αυτο το ποστ με την ελπιδα οτι καποιο παιδι που αγωνιζεται για τα αυτονοητα, να μην τα παρατησει και να συνεχισει.Αυτο ειναι για σενα....


Μια φορα και ενα καιρο, παρολο που ημουν μικρος, ειχα απολυτως ξεκαθαρες αποψεις για τα πραγματα. Ηξερα τι μου αρεσε και γιατι. Οι βραστες πατατες δε μου αρεσαν γιατι ηταν βραστες.Οι τηγανητες μου αρεσαν γιατι ηταν τηγανητες.Με λιγα λογια, η ζωη μια φορα και ενα καιρο ηταν απλη και κυριως ξεκαθαρη οπως στα παραμυθια.Η βασιλισσα, φερ'ειπειν, ηταν ειτε πολυ καλη ειτε φρικωδως κακια. Ηξερες απο την αρχη αν μπορουσες να στηριχτεις απανω της.Δεν στα γυριζε τελευταια στιγμη.Δεν παρουσιαζε μεταπτωσεις ως χαρακτηρας.

Αλλα ουτε η ζωη ειναι πια απλη ουτε εγω παιδι.Ωριμασα(σχεδον).Και δεν ηρθε με τα χρονια ουτε με τη δυστυχια αυτη η ωριμοτητα. Το τονιζω μαλιστα πως ηρθε απροσκλητη. Εισεβαλε στη ζωη μου νωρις νωρις, κρυμμενη πισω απο ενα σελινο μεσα σε ενα τεραστιο μπολ ψαροσουπα.Και μου εκανε την κοσμοθεωρια μου μπαχαλο.

Ας παρουμε τα πραματα απο την αρχη .Ηταν Σαββατο που σημαινε οτι δεν ειχα να ξυπνησω για το σχολειο την επομένη. Εξω στο ψοφοκρυο εκανε παρτι ο βοριας που τ'αρνακια παγωνει. Μεσα κοκκινα μαγουλα απ'τη ζεστη.Εβλεπα με τα αδερφια μου τηλεοραση, πεινουσα σαν λυκος και ειχα μπροστα μου ενα αχνιστο μπολ ψαροσουπας με καροτα σελινα και γαριδουλες.Ο κοσμος εμοιαζε ενα ζεστο, υπεροχο και ασφαλες μερος γεματο σαββατοβραδα.Ενταξει 13 χρονων ημουνα και ειχα μια ακαταμαχητη ροπη προς τις ψευδαισθησεις. Μην ανησυχειτε δεν κρατησαν πολυ - δυστυχως.

Δε θα ειχαν συμπληρωθει πεντε λεπτα απολυτης ευτυχιας, οταν ενα υπουλο αορατο ψαροκοκκαλο ξεφυγε τον σχολαστικο κοκκαλο-ελεγχο της μανας μου και σφηνωθηκε στο λαρυγγι μου.Δε θελω να μπω σε λεπτομερειες.Θα σας πω μονο οτι το φονικο κοκκαλακι εφυγε μετα απο τρεις ωρες οδυνης και με τη βοηθεια γιατρου, που ολη την ωρα εβριζε για την απροσεξια μου που του χαλασε το παρτι γενεθλιων της πεθερας του. Μαζι του εφυγε και η πεποιηθηση μου οτι ο κοσμος θα ειναι παντα ενα ζεστο ασφαλες μερος. Τωρα ξερω οτι ο κοσμος ειναι ζεστος μονο το καλοκαιρι και ασφαλης δεν ειναι ποτε. Τωρα περιμενω τα ψαροκοκκαλα στη σουπα, τη γριπη τη δευτερη μερα των διακοπων, τη κατσαριδα στα κολλαριστα σεντονια εκεινου του ξενοδοχειου στη Ρωμη.Τωρα κανω συχνα δευτερες σκεψεις.Υποψιαζομαι οτι ο γατος μου, που πανηγυριζει οταν με βλεπει, μπορει να μου ξεσκισει το χερι αν του πατησω τη ουρα. Τωρα συνειδητοποιω οτι κανεις δεν θα πεθανει αν πεθανω.Κοβουμε τα φτερα απο τα θαυματα και τα προσγειωνουμε.Δεν ειναι που ειμαστε μιζεροι, ειναι μαλλον που φοβομαστε οτι θα πεσουμε απο ψηλα. Κουτσουρευοντας τα θαυματα, αποφευγουμε τα τραυματα. Αλλοι αυτο το ονομαζουν κατορθωμα .Μεγαλο πραμα η πειρα, λενε.Ουτε αγοραζεται ουτε πουλιεται. Εμενα, παλι, δεν μου φαινεται και τοσο σπουδαιο πραμα αυτη η πειρα.Και να πουλιοταν δεν θα την αγοραζα αν δεν την ειχα. Και τωρα που την εχω δεν την πουλαω, γιατι φοβαμαι μη δηλητηριασει κανεναν, οπως το ληγμενο γαλα. Σαν ουλη τη νιωθω την πειρα μου, οχι σαν ευλογια .Σαν να κοιμαται τη ζωη μοιαζει ο πεπειραμενος στα ματια μου και να ονειρευεται μονο που και που τον εαυτο του.

Γι'αυτο και εγω, ευχαριστω δε θα παρω. Οσο μπορω, θα κρυβω τα ψαροκοκκαλα που κοντεψαν να με πνιξουν στο ντουλαπι οπου φυλαμε τα χειμωνιατικα. Να μην προλαβουν να κατακαθισουν στο μυαλο και γινουν πειρα. Και δεν ειμαι ουτε τοσο δα μαζοχιστης, να πεις. Η ευτυχια ειναι η προνομιακη τροφη μου. Καταλαβα ομως νωρις οτι η ευτυχια δεν ειναι προορισμος να φτασεις, αλλα ενας τροπος να ταξιδευεις.

Επειτα ειναι και το αλλο.Τελευταια ξημερωνουν ολο και πιο συχνα κατι μερες που πονανε σαν ανοιχτες πληγες οι κομμενες φτερουγες. Βλεπω αιφνης την πειρα να παιρνει τον ελεγχο, να επιχειρει να ταχτοποιησει τη ζωη μου.Δεν με ξερει καλα ομως.Υπουλη αυτη?Επιμονος εγω. Στο τελος δεν βλεπω να βγαινει νικητης. Κι ο πονος θα οξυνεται παντα απο το φοβο μου μη γιανει.Παντα η ανοσια θα μου θυμιζει ανοησια.Κι εγω κρυφα θα προσευχομαι να μεινω ευαλωτος στους απροβλεπτους εξωτικους ιους, επιρρεπεστατος στα ωραια τριανταφυλλα.
<<Υπαρχει τριανταφυλλο χωρις αγκαθι, ανοητε?>> θα μου σφυριζει χαιρεκακκα στο αυτι η πειρα.
<<Υπαρχει αγκαθι χωρις τριανταφυλλο, φοβητσιαρα?>> θα της γυριζω εγω.Και θα ζησει αυτη καλα, αλλα εγω καλυτερα...

Ιστοριουλες....

Μια ιστοριουλα για τον ερωτα :

• Xρειαζεται λογο η αγαπη?
  
  Μια φορα ενα αγορι ειχε μια συζητηση με τον αγαπημενο του.Τον ρωτησε λοιπον:
  
  "Γιατι σου αρεσω...?Γιατι με αγαπας?"
  
  "Δεν μπορω να βρω τον λογο...αλλα μου αρεσεις πολυ.."
  
  "Δεν μπορεις καν να μου πεις το λογο...πως μπορει να λες οτι σ'αρεσω?Πως μπορει να λες οτι μ'αγαπας?"
  
  "Δεν ξερω το λογο αλλα μπορω να σου αποδειξω οτι σ'αγαπω."
  
  "Αποδειξη?Οχι!Θελω να μου πεις το λογο.Το αγορι της κολλητης μου μπορει να της πει το λογο που την αγαπη γιατι οχι και συ!"
  
  "Ενταξει,ενταξει! Εεεε.... επειδη εισαι ομορφος,
  επειδη η φωνη σου ειναι γλυκια,
  επειδη εισαι αγαπησιαρης,
  επειδη εισαι συμπονετικος,
  λογω του χαμογελου σου,
  λογω της καθε σου κινησης"
  
  Το αγορι ενιωσε ικανοποιημενο με την απαντηση που πηρε.
  
  Δυστυχως λιγες μερες μετα το αγορι που εκανε την ερωτηση ειχε ενα τρομερο ατυχημα σε τροχαιο και βυθιστηκε σε κομμα.
  
  Ο αγαπημενος του του εβαλε ενα γραμμα διπλα στο κρεβατι του και εδω ειναι το περιεχομενο του:
  
  Αγορι μου,
  
  επειδη εχεις γλυκια φωνη σε αγαπω....
  Τωρα μπορεις να μιλησεις?Οχι!Αρα δεν μπορω να σ'αγαπω.
  Λογω της συμπονιας και της ανθρωπιας σου μπορω να σ'αγαπω.
  Τωρα δεν μπορεις να επιδειξεις ανθρωπια ουτε συμπονοια αρα δεν μπορω να σ'αγαπω.
  Λογω του χαμογελου σου σε αγαπω,
  λογω της καθε σου κινησης σε αγαπω.
  Τωρα μπορεις να χαμογελασεις?Μπορεις να κινηθεις?
  Οχι, οποτε δεν μπορω να σ'αγαπω.
  Αν η αγαπη χρειαζεται λογο, οπως τωρα,
  δεν υπαρχει λογος να σε αγαπω πια.
  Ομως η αγαπη δεν χρειαζεται λογο για να υπαρχει.
  Και γι'αυτο σ'αγαπω ακομη.

Και μια ιστορια για την φιλία, τη μεγαλυτερη αξια στη ζωη ενος ανθρωπου....

• Θυμαμαι μονο μια ιστορια απο οσες μου ειχαν πει οταν ημουν μικρος.Ηταν για 2 ορφανα που αποφασισαν να γυρισουν το κοσμο ψαχνοντας να βρουν τις οικογενειες τους.
  

Ειχε να κανει με τις περιπετειες που ζησανε καθως ψαχνανε.Αλλα το κομματι που θυμαμαι καλα ειναι το τελος.Ελεγε:
Oταν ο πρωτος αντρας εφτασε στο τελος του ταξιδιου, βρηκε τον εαυτο του στο ξεκινημα.Την οικογενεια που εψαχνε ολα αυτα τα χρονια σε ολο τον κοσμο.Η μονη οικογενεια που γνωρισε ποτε, που χρειαστηκε, στεκοταν ακριβως διπλα του....

Μια νυχτα σε ενα μπαλκονι....

Στο φοιτητικο μου διαμερισμα εδω στην Αθηνα εχω ενα καταφυγιο, το μπαλκονι.Αυτο το καταφυγιο ειναι ολοδικο μου, ειναι χωρος ιερος οπου μπορω να καθισω και να παρατηρησω τα παντα.Και ειναι πολλα αυτα τα παντα, μιας και ειναι ο κεντρικος δρομος του Δημου στον οποιο μενω.Ειναι πολυ ενδιαφερον να επιλεγεις ενα ατομο μεσα στο πληθος και να το παρατηρεις ωσοτου χαθει απο τον οριζοντα σου.Φανταζομαι το χαρακτηρα του, τα προβληματα του , το αν ειναι ευτυχισμενος(κυριως αυτο) και τελος συγκρινω τη ζωη του με τη δικη μου.Και βγαινει και νικητης απο αυτη τη συγκριση.Καποιες φορες εγω καποιες ο εκαστοτε πρωταγωνιστης στη σκεψη μου.


Το βραδυ ομως, που ολα ηρεμουν παρατηρω πιο ευκολα. Πιο λιγοι ανθρωποι, μεγαλυτερος ο πρωταγωνιστικος τους ρολος στο περιεργο παιχνιδι μου.Τρεις φοιτητες, ωραια παιδια περνουν γελωντας και βριζοντας ο ενας τον αλλο.Με καυλωνει πολυ ο τροπος που μιλανε οι εικοσαρηδες φοιτητες.Εχει κατι το πρωτογονο και το αναζωγωονητικο τουλαχιστον σε σχεση με την ευρεως διαδεδομενη κοριτσιστικη και γκει διαλεκτο που επικρατει σημερα (πρωτιστως στην τηλεοραση και κατ'επεκταση και στην καθημερινη ζωη).Ο ενας απο αυτους πεταει μια σακουλα με τα μισοτελειωμενα σουβλακια τους.Χτυπαει στο καδο και πεφτει μεσα σαν τριποντο.Συγχαιρουν τον "παικτη" της παρεας και απομακρυνοται....

Κοιτα τι ησυχη ζωη που εχουν φτιαξει οι απεναντι.Μια μεσηλικη γυναικουλα ξεπροβοδιζει τον αντρα της και εναν νεαρο -δεν πρεπει να'ναι γιος της- τους συμβουλευει να μην τρεχουν με τ'αυτοκινητο και <<Βασιλακη, μην ανοιξεις το παραθυρο, παιδι μου, εισαι απο μπανιο και θα κρυωσεις>>. Σηκωνει ενα πεσμενο φυλλο απ'το περβαζι και μονολογει: <<κοιτα τι βγαζουν αυτα τα δεντρα...>> Ο νεαρος τη φωναζει <<λατρεια μου>> κι ο μεσηλικας παρατηρει πως κατι μυριζει ασχημα. <<Λες να γεμισε ο βοθρος?>> <<Ε, θα δουμε....>>.

Για μια στιγμη αναρωτιεμαι, ειναι, αραγε, αυτοι πιο ευτυχισμενοι, ισως πραγματικα ευτυχισμενοι?Επειδη αφηνονται να τους παρασυρει γλυκα το κυμα της ζωης και καμια απαιτηση δε μοιαζουν να εχουν ουτε κι αγωνια.Δεχονται τη μοιρα με στωικο χαμογελο και δεν τους πειραζει αν κοπιαζουν, γιατι εχουν μαθει να ξεκουραζονται, να κοιμουνται βαθια στα ασπιλα κρεβατια τους.Γιατι δεν ξοδευουν τις νυχτες τους στο φοβο, στην παντοτινη αναζητηση του καλυτερου και του θανατου τον πανικο.

Θα'θελα να τους γνωριζα και να'χα το θαρρος να τους πιασω κουβεντα και να τους κανω να μου πουν.Εχουν ονειρα που τους βασανιζουν, θελουν πραγματα που δεν μπορουν, κανουν πιο λιγα απο κεινα που θα'πρεπε και πιο πολλα οταν δεν πρεπει?Ποσο θα μ'αρεσε να σκαλισω αδιακριτα τις ψυχες τους και να μπω ακαλεστος στην καθε περαστικη τους σκεψη! Αισθανομαι πως με προκαλουν να βεβηλωσω τη γαληνη τους και να την ταρακουνησω αγρια,να διαταραξω την ισορροπια τους και μετα να περιμενω τι θα γινει.

Ακουω κατι παραξενους ηχους προς τα κατω.Κοιταω και βλεπω μια γριουλα ντυμενη με αθλια ρουχα και ενα ζευγαρι λιωμενες παντοφλες να ψαχουλευει τα σκουπιδια. Συλλεγει την σακουλα με τα μισοτελειωμενα σουβλακια και την κρατα σαν θησαυρω κατω απο τη μασχαλη της.Συνεχιζει να ψαχνει. Παιρνει αλλες 2-3 σακουλες που δεν μπορω να καταλαβω αν περιεχουν τροφιμα ή κατι αλλο. Παιρνει και κατι σχισμενα χαρτονια(δεν μπαινω στην διαδικασια να αναρωτηθω τι τα θελει) και απομακρυνεται. Οταν εισαι γνησιο παιδι της επαρχιας οπως εγω, δεν εχεις συνηθισει σε τετοια θεαματα, ανθρωπων να ψαχνουν τα σκουπιδια, να κοιμουνται σε πακαγκια κτλ. Η νυχτα της επαρχιας ειναι πολυ πιο σκοτεινη και ξερει να καλυπτει καλα ο,τι δεν θελει να δει.

Εκτιμαω για λιγο τη ζωη που εχω, κανω και μερικες σκεψεις για το ποσο ευγνωμονες πρεπει να ειμαστε οι περισσοτεροι απο μας τους "μεσαιους", χριστε μου τι αθλια λεξη, σηκωνομαι και παω για υπνο. Αλλωστε εχω ταξιδι αυριο και η μοιρα της βραδιας αυτης δεν ειναι αλλη απο το να γινει μια μακρινη αναμνηση.

Καληνυχτα ....

Πως περασατε?

Ποια ειναι η πιο καυτη ερωτηση του Σεπτεμβρη?Τι ρωτανε ολοι μαζι,με ενα στομα, οι φιλοι, οι γνωστοι και οι συναδελφοι σας στο γραφειο,σχολη κτλ?<<Πως περασατε στις διακοπες?>>.Κι αφου ξεστομισουν την ερωτηση, καθονται και περιμενουν την απαντηση με ματια που αστραφτου απο αδημονια και αφτια τεντωμενα. Ενα περιεργο πραμα.Σαν να κρεμεται η ζωη τους απο το πως περασατε εσεις τις διακοπες σας.

Συνηθως κλονιζεστε για ενα λεπτο.Οπως λενε και για τους ετοιμοθανατους,ολο το εικοσαημερο στη Θασο περναει σαν φιλμ απο μπροστα σας και εσεις, ως θεατη, πρωταγωνιστης και κριτικος μαζι, το αξιολογειται προχειρως(ομπρελα,βιβλιο,μπανιο,επιστροφη στο ενοικιαζομενο,ντυσιμο βραδινο,τελευταια λεξη της μοδας ή τουλαχιστον ετσι ελπιζεις, φαι στην ταβερνα του Μπαμπη του κοντου, ποτο στο μπαρ της Αναστασιας, λεγε με Σονια, που ειδικευεται στα margueritas, αλλα δεν ξερει τι στην ευχη ειναι το lime, υπνος με κουνουπι, ξυπνημα λουσμενος στον ιδρωτα).Δεν απαντατε αμεσως.Καποια απροσδιοριστη κοινωνικη συμφωνια μας απαγορευει αυστηρα να απογοητευσουμε τον συνανθρωπο μας που ειναι στημενος απεναντι με τεντωμενα αυτια.Εν ολιγοις, απαντησεις του τυπου <<Σκυλοβαρεθηκα>>, <<Μας φαγαν τα κουνουπια>>, <<Ε,καλα μωρε,ξερεις τα συνηθισμενα>>,απαγορευονται.Οποτε, αν ειστε σχετικα τιμιος ανθρωπος, λετε χαμογελαστα <<Ωραια, ωραια, ξεκουραστηκα>>, πραγμα που ειναι μεγα ψεμα.Αν, ομως εχετε πραγματικη ροπη στην ωραιοποιηση της πραγματικοτητας, απαντατε με το χαμογελο και λιγα-λεω: <<Τελεια, παραδεισος η Θασος>>.Ελπιζω να ειστε ευχαριστημενοι.Κανατε το καθηκον σας.Συντηρησατε το μυθο που λεει οτι στις διακοπες θα γινει το ανελπιστο που ελπιζουμε επι εικοσιτετραωρου βασεως τα μιζερα φθινοπωρα και τους κλειστοφοβικους χειμωνες της ζωης μας.Το μυθο που φορτωνει σ'ενα μονο εικοσιτετραημερο ολες τις παραλογες και λογικες προσδοκιες των τριακοσιων σαραντα πεντε γκριζων ημερων που αποτελουν την πραγματικη ζωη μας.

Μονο ενας ερωτας νομιζω εχει φορτιστει ως εννοια, τοσο παραλογα, οσο οι διακοπες. Αν το καλοσκεφτουμε, μας λενε οι ψυχαναλυτες, θα ανακαλυψουμε μια απιστευτη αναλογια.

Ο μεσος ανθρωπος περιμενει απο τον ερωτα ο,τι ακριβως περιμενει και απο τις διακοπες: το θαυμα.Οσο λιγοτερο ικανοποιημενοι νιωθουμε απο τη ζωη μας, τοσο μεγαλωνει η ενταση της ελπιδας μας.Κατι θα γινει ξαφνικα, καποιον(καποια) θα συναντησω μια μερα και θα τ'αφησω πισω μου ολα αυτα.Θα βαδισω στα σοκακια του παραδεισου.Οι ψυχαναλυτες εχουν απολυτο δικιο. Εδω υπαρχει μια σαφης θρησκευτικη αποχρωση.Δεν κουναμε ουτε το μικρο μας δαχτυλακι για να κανουμε την κανονικη ζωη μας συναρπαστικη, ικανοποιητικη και γεματη.Ζουμε μερες ομοιομορφες, ελπιζοντας απλως απο μεσα μας οτι μια μερα, Παρασκευη και 13, το θαυμα θα συντελεστει απο μονο του, ο Θεος θα μας αποκαλυψει το προσωπο του και -το καλυτερο- δε θα μας δωσει ουτε καν δεκα εντολες αλα Μωυση.Ο Θεος θα ειναι ψηλος,μελαχρινος και ευφυεστατος και ο παραδεισος θα ειναι η Μυκονος - αντε η Τζαμαικα αν εισασταν καλο παιδι ολο το χρονο. Εσεις δε χρειαζεται να δημιουργησετε τις προυποθεσεις. Ξαπλωστε και περιμενετε.Η μακρα παραδοση του χριστιανισμου μας εχει πεισει:<<Ζητησε και θα βρεις>>.Και η αρχαιοτης ρε παιδια?Την ξεχασαμε τη Θεα Αθηνα, που μας προειδοποιουσε η φουκαριαρα να ζηταμε τη βοηθεια της μονο εφοσον εχουμε κουνησει και μεις το χερακι μας?

Την ξεχασαμε φυσικα, οπως ξεχναμε ολα οσα δεν μας συμφερουν, οσα θελουν προσπαθεια και δουλεια και προσωπικη υπευθυνοτητα.Ουτε καν επιχειρουμε να ζησουμε την εκπληξη στο μικρο φτωχο εικοσαημερο που βαρυφορτωνουμε με προσδοκιες.Οι αρρωστημενα αισιοδοξοι την περιμενουμε απο τον ουρανο και οι ρεαλιστες απο το Travel Plan.Θυμαμαι πριν λιγα χρονια που πηγαμε με μια παρεα απο το σχολειο εκδρομη σε ενα νησι.Θα ηταν οι τελειες διακοπες .Η ετσι τουλαχιστον νομιζαμε.Ελα ομως που ο καθενας ηρθε με μηδεν πνευμα συνεργασιας?Ο ενας ηθελε να παμε στο μουσειο,ο αλλος για μπανιο,ο τριτος να φαμε και παει λεγοντας.Με τα χιλια ζορια καταφεραμε να συνενοηθουμε.Νοικιασαμε δωματιο σε ξενοδοχειο της κακιας ωρας.Φαγαμε 7 μερες μεχρι σκασμου σε μια ταβερνουλα διπλα στην θαλασσα που βρωμουσε ψαριλα και ενος ταβερνιαρη που απεχθανοταν το Image του ταβερνιαρη γιατι μικρος ηθελε να γινει χορευτης στη Λυρικη. Στο τελος επιστρεψαμε μαυρισμενοι(μεσα κι εξω), που για ακομη μια χρονια το (ασαφεστατο,ειναι η αληθεια)ονειρο μας δεν εγινε πραγματικοτητα.

Η ματαιωση ομως, ευτυχως,δεν κρατησε πολυ.Μπορει η πρωτη σταγονα βροχης να σκοτωσε το καλοκαιρι, αλλα στη θεση του γεννηθηκε παραυτα το ζουμεροτατο οραμα του επομενου καλοκαιριου.Ολοι αυτο δεν κανουμε? Για εναν ολοκληρο βροχερο χειμωνα περιμενουμε στις ουρες των λεωφορειων, βλεπουμε τις νεες σειρες του Mega, δουλευουμε οχταωροα, δινουμε εξετασεις μονο με τη μιση μας καρδια σε λειτουργια. Η αλλη μιση (γιατρε!) ψαχνει εντατικα τις πιθανοτητες που εχει για μια θεση στον παραδεισο του επομενου καλοκαιριου.

Νεα Αρχη ......και 2 μαθηματα!!!

Ειμαι υπερβολικα χαρουμενος.Οχι απλα χαρουμενος.Πολυ πολυ πολυ ....χιλιες φορες πολυ χαρουμενος.Γιατι θα αναρωτηθειτε?Πολλοι και διαφοροι λογοι ,που ομως αθροιζονται σε ενα αποτελεσμα,οτι επανεφερε τη ζωη μου στο δρομο που θελω εγω.Δεν υπαρχει τιποτα καλυτερο απο το να ξερεις οτι οριζεις εσυ τη ζωη σου ,και να νιωθεις περηφανος που εχεις τη δυναμη να το κανεις.Λενε οτι τα πραγματα γινονται πολυ χειροτερα πριν καλυτερευσουν.Στη δικη μου περιπτωση δν μπορουσε να ειναι πιο ακριβες!!!!!
Δεν σημαινει οτι ολα θα ειναι ροδινα απο δω και περα,ποτε δεν ειναι,οσο ζεις τουλαχιστον.Αλλα ειναι ωραιο να ξερεις οτι τα βηματα που κανεις τα εχεις επιλεξεις εσυ και κανενας αλλος.

Πηρα 2 μαθηματα αυτο το μηνα .


Το πρωτο εχει να κανει με την επιλογη μου να αλλαξω σχολη.Με μεγαλη μου χαρα εμαθα οτι περασα στο Παιδαγωγικο οπως ηθελα.Το μαθημα ομως το πηρα πιο πριν .Και ειναι ενα και απλο.

Οι ανθρωποι απεχθανομαστε την αλλαγη.Προσεξτε!Οχι την αλλαγη στον εαυτο μας μονο!Αλλα και την αλλαγη στους αλλους.Με παραξενεψε ιδιαιτερα το ποσο κριτικη εισεπραξα για την επιλογη μου απο ανθρωπους που τους ξερω ελαχιστα.Ατελειωτες προειδοποιησεις,συμβουλες για το λαθος που παω να κανω.
"Ελα ρε χαζε,απ'το ΗΜΜΥ θα βγαλεις πολλα λεφτα ενω σαν δασκαλος σχεδον τιποτα(ειναι οι ιδιοι που πιστεουν οτι τα λεφτα δεν φερνουν την ευτυχια λολ!)."
"Ρε συ ως δασκαλος δεν εχεις καμμια κοινωνικη αναγνωριση ενω απο το Πολυτεχνειο ολοι θα σε σεβονται"

κτλ κτλ.

Αυτο που καταλαβα ειναι οτι στα λογια ειναι ευκολες οι αλλαγες .Στην πραξη ειναι πιο δυσκολες γιατι εχουμε να αντιμετωπισουμε εκτος απο τον εαυτο μας και τους αλλους.Και ειναι ενας ακομη λογος που ενιωσα περηφανος ,που καταφερα να μην λυγισω στις εξωτερικες πιεσεις.

Το 2ο μαθημα το πηρα εντελως απροσμενα.

Πηγαμε σε μια καφετερια στην θαλασσα με μια φιλη μου απο το χωριο να τα πουμε μιας και ειχα καιρο να την δω.Προς εκπληξη και των 2 μας ,το παιδι που ηρθε να παρει παραγγελια ηταν ενας παλιος συμμαθητης μας (σε αλλο τμημα) που στη 3η γυμνασιου μου ειχε κανει τη ζωη δυσκολη λογω πειραγματων κτλ.Αλλα πολυ δυσκολη μιλαμε!!!

Μιας και δεν ειχε πολυ κοσμο,καθισε μαζι μας ειπαμε τα νεα μας,καναμε πλακα.Γυρναει ξαφνικα και μου λεει (στο περιπου) οτι θελει να μου ζητησει συγγνωμη για τοτε ,οτι απλα ηταν χαζος για οτι εκανε λογω αγνοιας.

Του απαντησα οτι τωρα ειναι περασμενα ξεχασμενα.

Οταν εφυγε με ρωτησε η φιλη μου πως μπορεσα να τον συγχωρεσω.Μπορεσα να τον συγχωρεσω διοτι καταλαβαινω οτι ο ρατσισμος ,η διακριση κτλ οποιασδηποτε μορφης πηγαζει απο την αγνοια.Αν πηγαζε απο καθαρο μισος δεν θα μπορουσα να τον συγχωρεσω.Αλλα κατανοω οτι οι ανθρωποι πολεμουμε οτι δεν γνωριζουμε διοτι κατα βαθος το φοβομαστε.Βεβαια αυτο δεν σημαινει οτι δικαιολογουνται οι πραξεις τους και πρεπει να προσπαθουμε να ενημερωνουμε τους καθηγητες για το φαινομενο του Bullying αλλα σιγουρα το να μπορεις να συγχωρησεις τον αλλο ειναι μεγαλη υποθεση.

Ααααχχχ δεν ξερω ,αυτη η χρονια μου φαινεται οτι θα ειναι μια καταπληκτικη χρονια.Ηδη ολα εχουν αρχισει και φτιαχνουν σε ολους τους τομεις.

Σας αφηνω με το τραγουδι της Tamar -New Day Που ακουγεται στο player και ειδικα με τους στιχους του ρεφρεν.

"Say goodbye, say goodbye to the way I was before
Say hello, say hello to a new way
I was lost, but I found what I was looking for
Waking up, waking up to a new day
To a new day "

Φιλακια!

Y.Γ.:Α και να μην ξεχασω συγχαρητηρια σε οσους περασατε αλλα και σε οσους δεν περασαν,να μην απογοητευονται υπαρχουν πολλοι δρομοι.Αλλωστε και να περασεις με την πρωτη δεν εγγυαται απαραιτητα την ευτυχια(πχ εγω)