O δρομος του Διογενη!

Χρονια πολλα καλη χρονια σε ολους, το 2010 θα ειναι καλυτερο απο το 2009 ειμαι σιγουρος.

Το 2010 για μενα μπαινει με ενα ερωτημα που συγκεκριμενα γεγονοτα με εκαναν να το αναρωτηθω. Γιατι υπαρχουν ανθρωποι που προτιμουν να θυσιασουν την αξιοπρεπεια τους προκειμενου να ανηκουν καπου? Γιατι προτιμουν να θυσιασουν τη διαφορετικοτητα τους μονο και μονο για να ειναι ενα με το πληθος?

Μπορω να καταλαβω την δυναμη που σου προσφερει ο οχλος. Το να εισαι διαφορετικος σε καθιστα αμεσα στοχο αυτου που επιβαλλει την ομοιογενεια σε μια ομαδα....

Νομιζω οτι οι περισσοτεροι ανθρωποι ενεργουν ετσι, απο φοβο, κρυβονται στο καβουκι τους. Το τελευταιο χρονο εχω γνωρισει πολλους ανθρωπους, που ενω ειναι γκει, εχουν σχεσεις, ζουν ευτυχισμενοι και συνειδητοποιημενοι με το ταιρι τους, στην υπολοιπη κοινωνια κρυβονται. Στους συμφοιτητες, στους συναδελφους,στους γονεις, ακομη και στους φιλους τους παρουσιαζουν μια στρεητ αμφιεση που τους βοηθα να περνουν απαρατηρητη.

Υπαρχουν ομως και ανθρωποι που αρνουνται να περιοριστουν στα στενα πλαισια που τους επιβαλλει η υπαρξη διπλης ζωης. Υπαρχουν ανθρωποι που δεν φοβουνται να ειναι αυτοι που ειναι, τολμουν να ξεχωριζουν και να αντιτειθεται στην λογικη του οχλου. Ενα τετοιο ατομο ειναι και ο κολλητος μου... Ποτε του δεν φοβηθηκε να ειναι ξεχωριστος ακομη και πισω στο χωριο οπου η διαφορετικοτητα τιμωρειται σκληρα.

Τη πρωτοχρονια μου χαρισαν το βιβλιο του Μπουκαι Χορχε "Να σου πω μια ιστορια". Μεσα εχει μια ιστορια που ταιριαζει σε οσους τολμουνε να ειναι διαφορετικοι...Την αφιερωνων λοιπον σε αυτους....

"Μια μερα ο Διογενης ετρωγε ενα πιατο φακες καθισμενος στο κατωφλι καποιου τυχαιου σπιτιου.
Δεν υπηρχε σ'ολη την Αθηνα πιο φτηνο φαγητο απο μια σουπα φακες.
Μ'αλλα λογια, αν ετρωγες φακες σημαινε οτι βρισκοσουν σε κατασταση απολυτης ανεχειας.
Περασε ενας απεσταλμενος του αρχοντα και του ειπε:
"Α, Διογενη! Αν μαθαινες να μην εισαι ανυποτακτος κι αν κολακευες λιγακι τον αρχοντα, δεν θα ησουν αναγκασμενος να τρως συνεχεια φακες."

Ο Διογενης σταματησε να τρωει, σηκωσε το βλεμμα και κοιταζοντας στα ματια τον πλουσιο συνομιλητη του, αποκριθηκεL
"A φουκαρα αδερφε μου. Αν μαθαινες να τρως λιγες φακες, δεν θα ησουν αναγκασμενος να υπακους και να κολακευεις τον αρχοντα..."


Αυτος ειναι ο δρομος του Διογενη. Ειναι ο δρομος του αυτοσεβασμου που λεει να υπερασπιζουμε την αξιοπρεπεια την αξιοπρεπεια μας πανω απ'όλες τις αναγκες μας για επιβεβαιωση.
Ολοι θελουμε την επιβεβαιωση των αλλων. Ομως, εαν το τιμημα ειναι να εγκαταλειψουμε τον εαυτο μας, οχι απλως ειναι πολυ μεγαλο αλλα, επιπλεον, η επιδιωξη αυτη καταληγει σε ασυναρτησια. Μοιαζουμε μ'εκεινον τον ανθρωπο που αναζητουσε το μουλαρι του σ'ολο το χωριο, ενω πηγαινε καβαλα επανω στο....μουλαρι του...

Εσεις? Υπερασπιζεστε αρκετα την αξιοπρεπεια σας?