Οταν εισαι νεκρος....

Χθες το βραδυ ειδα ενα ονειρο...Ονειρευτηκα οτι ειμαι νεκρος.Μην με ρωτησετε πως γινεται αυτο απλα το ονειρευτηκα.Δεν θυμαμαι πολλα .Θυμαμαι μονο οτι....
ημουν ευτυχισμενος.Οπου και αν ημουν,ημουν χαρουμενος.Σε γαληνη.Ηξερα οτι οσοι σημαινουν κατι για μενα,ηταν καλα.Το ηξερα.
Ο χρονος δεν σημαινε κατι ,τιποτα δεν ειχε μορφη αλλα και παλι εγω ημουν.Και ενιωθα ζεστασια και αγαπη.
Ειχα τελειωσει.Ημουν ολοκληρωμενος.Δεν καταλαβαινω απο θεολογια ,απο διαστασεις κτλ.Αλλα νομιζω πως ημουν στον παραδεισο.
Και τωρα δεν ειμαι...Μολις ξυπνησα ενιωσα να αποτραβιεμαι απο κει.
Ολα εδω ειναι σκληρα,και εκτυφλωτικα και βιαια.Οσα νιωθω ,οσα ακουμπω,αυτο ειναι η Κολαση.Ακομη και το να περνω απο τη μια στιγμη στην αλλη ,λεπτο προς λεπτο,μερα με την μερα,γνωριζοντας τι εχασα.......
Το πιο σκληρο πραγμα στον κοσμο,ειναι να ζεις σ'αυτον....

Οταν η κοκκινοσκουφιτσα χανεται στο δασος...

Αν διαβασετε διαφορες βιογραφιες μεγαλων προσωπικοτητων ,θα αρχισετε να πιστευετε οτι η επιτυχια ερχεται με προσεγγιση απο πανω προς τα κατω.Πρωτα θετεις στον εαυτο σου τις δυσκολες και σημαντικες ερωτησεις.Μετα ,ακολουθει μια περιοδος διαυγειας και συνειδητοποιησης οπου βρισκεις το νοημα της ζωης σου.Επειτα αρχιζεις να δουλευεις προς τον στοχο σου και ολα παιρνουν τον δρομο τους.
Ολα αυτα βεβαια μεσα απο βιογραφιες και ταινιες.Η ζωη ομως νομιζω ειναι τελειως διαφορετικη .Ο δρομος προς την προσωπικη ευτυχια και ολοκληρωση δεν ειναι ποτε τοσο ισιος.Περιεχει διακλαδωσεις ,αγκαθια ,εμποδια κτλ .Ετσι δεν ειναι καθολου περιεργο να νιωθουμε οτι εχουμε χαθει μεσα στο δασος και δεν ξερουμε πως να βρουμε το δρομο μας.Αναρωτιομαστε τι πορεια να ακολουθησουμε στη ζωη μας,αν η δουλεια μας ειναι η σωστη για μας,αν βρισκομαστε μεσα σε μια καλη σχεση ή εξω απο μια.Πολλες φορες δεν ξερουμε καν αν εχουμε ενα λογο να σηκωθουμε απο το κρεβατι μας.
Η προσεγγιση απο πανω προς τα κατω προυποθετει να εχεις μια καθαρη ιδεα του ποιος εισαι και τι θελεις να πετυχεις.Αυτο δεν ειναι παντα ευκολο .Υπαρχουν 3 "κανονες "που μπορουμε να χρησιμοποιουμε για να επανελθουμε πισω στο δρομο μας.

1. Ακουστε τα συναισθηματα σας.Αυτο μπορει πολυ ευκολα να παρερμηνευθει.Δεν σημαινει να "πνιγουμε "απο τα συναισθηματα μας.Ειναι πολυ πιο απλο.Ο,τιδηποτε κανουμε στη ζωη μας εχει ενα συναισθηματικο αντικτυπο προς εμας.Οταν κατι δεν μας κανει να αισθανομαστε καλα,τοτε δεν πρεπει να το κανουμε.Ακομη και η αμφιβολια σημαινει οτι δεν πρεπει να το κανουμε.Ειδικα οταν αμφιβαλλεις και δεν ξερεις τι να κανεις,σταματα για λιγο ,καθαρισε το μυαλο σου ,και περιμενε μεχρι να ξερεις τι να κανεις.Αν και νομιζουμε οτι ολοι αναζητουμε την ευτυχια ,οι περισσοτεροι πνιγομαστε μεσα στη δυστυχια μας.Αντι να κατευθυνομαστε προς τα θετικα συναισθηματα παραλυουμε απο τα αρνητικα.
2. Κανενος ο δρομος δεν ειναι ευκολος.Κανενας δεν τα βρισκει ολα ετοιμα.Ολοι εχουμε εμποδια και αποτυχιες .Το μυστικο ειναι να καταλαβεις τι σου λενε οι αποτυχιες.Ενα μαθημα που σου λεει καθε αποτυχια ειναι οτι πρεπει να αλλαξεις πορεια.Οχι αυτο δεν σημαινει να τα παρατησεις προς τον στοχο σου.Ειναι σαν ενα προβλημα φυσικης.Αν προσπαθεις συνεχεια να το λυσεις με το ιδιο τροπο ,δεν υπαρχει περιπτωση να φτασεις ποτε σε σωστο αποτελεσμα.Πρεπει να επανεξετασεις τα δεδομενα σου,το τι ζηταει το προβλημα απο σενα,και ποιο ειναι το αποτελεσμα που επιδιωκεις.Ετσι ειναι και με τη ζωη. Καθε φορα που αποτυγχανουμε καλο ειναι να ρωταμε τον εαυτο μας ,τι πρεπει να μαθουμε απο την αποτυχια μας. Γιατι στην αρχη τα προβληματα που μας παρουσιαζονται μπορει να ειναι απλα.Αν ομως δεν μαθουμε απο τη αρχη το μαθημα που θελουν να μας δωσουν,τοτε αυτα θα επανελθουν σε μεγαλυτερο βαθμο.
3. Χθες το βραδυ μιλουσα με μια φιλη μου και προσπαθουσαμε να καταλαβουμε τι ειναι αυτο που αξιζει να θυμαται καποιος τις τελευταιες ωρες πανω στη γη.Η απαντηση της μου αρεσε παρα πολυ.Αυτο που θυμομαστε ειναι οι σχεσεις μας με τους αλλους ανθρωπους.Ουτε τα ρουχα,ουτε τα παιχνιδια μας,ουτε οι γευσεις κτλ δεν μας εντυπωνονται τοσο πολυ οσο οι σχεσεις μας με τους αλλους ανθρωπους.Επομενως το 3ο μαθημα της ζωης ισως ειναι οτι πρεπει να επιδιωκουμε να μοιραζομαστε τη ζωη μας με αλλους ανθρωπους.Οπως πολυ σωστα με ρωτησε η φιλη μου,"Ποτε εχεις νιωσει πιο χαρουμενος ,οταν εισαι με αλλους ή οταν εισαι μονος σου?"Για μενα τουλαχιστον η απαντηση ειναι το πρωτο.Οποτε να μην ξεχναμε να μοιραζομαστε την ευτυχια μας με αλλους ανθρωπους,καθως και να επιδιωκουμε να δινουμε ευτυχια και στους ιδιους...

Τελος να πω οτι η ζωη εχει πολλα περισσοτερα μαθηματα να μας διδαξει,τα οποια δεν μπορουν να καλυφθουν μεσα σε λιγες γραμμες.Σημασια εχει να αφησουμε τη ζωη να μας τα διδαξει...

Remember remember the 6th of December!by TheSparrow!!!

ή "Το χρονικό μιας εβδομάδας που πιστέψαμε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο".

Σάββατο 6/12/08, ώρα 21.00. Είμαστε μαζεμένοι στο σπίτι ενός φίλου στο Παγκράτι, ακούμε ιστορίες. Τι επαγγέλεσαι? Αναρχικός. Χτυπάει το τηλέφωνο: "Ρε μαλάκα τρέχα, οι μπάτσοι δολοφόνησαν ένα παιδί στα Εξάρχεια. Γίνεται χαμός". Παγωμάρα. Ανοίγουμε ραδιόφωνο. "15χρονος νεκρός Τζαβέλα και Μεσολογγίου από σφαίρα ειδικού φρουρού" (3 ώρες πριν, ακριβώς στο σημείο που "εξοστρακίστηκε" η σφαίρα πίναμε καφέ)

Κυριακή 7/12/08, ώρα 13.00. Έξω από το Μουσείο πολλές χιλιάδες κόσμου μαζεμένοι για την πορεία στη ΓΑΔΑ. Μπαίνουμε στην Αλεξάνδρας, φλέγονται τα πάντα, παιδιά δίπλα μας σπάνε τη βιτρίνα των Starbucks, δύο αντιπροσωπείες αυτοκινήτων παραδομένες στις φλόγες. Κόλαση (παρ' το όπως θες).
Στο ύψος της Ασκληπιού οι μπάτσοι σπάνε την πορεία στη μέση. ΜΑΤ στην πλάτη μας, κλούβες να κλείνουν το δρόμο μπροστά. Δακρυγόνα και χημικά πέφτουν στα πόδια μας και μας πνίγουν, μόνη διέξοδος τα στενά προς Εξάρχεια. Μαθαίνουμε το maalox. Βασικό διάλυμα 1 προς 1 για τα δακρυγόνα στα μάτια και στο στόμα. Και για τις περιστασιακές καούρες στο στομάχι.
Η πορεία διαλύεται πριν φτάσει στη ΓΑΔΑ.

Δευτέρα 8/12/08, ώρα 18.00. Όλο το βράδυ η Αθήνα καιγόταν. Κάμποσες χιλιάδες κόσμου μαζεύεται στα Προπύλαια και στην Ομόνοια. Προορισμός άγνωστος, κλίμα τεταμένο. Δίπλα μας, γωνία Πανεπιστημίου & Πατησίων, το ισόγειο της Εθνικής Τράπεζας έχει αρπάξει φωτιά. Μία γυναίκα βγαίνει στο μπαλκόνι του πρώτου, της φωνάζουμε "Φύγε, βγες έξω!". Ένα παιδί (το νεαρός είναι πλέον βρισιά) κρατάει χυμό από τη σπασμένη βιτρίνα του Γρηγόρη στο ένα χέρι, τασάκι μεταλλικό για όπλο στο άλλο. Φαινόταν εκτός τόπου και χρόνου. "Μα δεν γίνονται έτσι οι δουλειές αγόρι μου" του λέει μια γνωστή "τσεκούρι χρειάζεται!".
Το ΚΚΕ περιφρουρεί το μπλοκ του (οι τύποι είναι ΜΑΤατζήδες από μόνοι τους), μπαίνουμε στο μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ. Συναντάμε τον Αλαβάνο στο δρόμο να απομακρύνεται.
Ξεκινάμε, μπαίνουμε Σταδίου, μπάτσοι παντού σε όλα τα κάθετα στενά πετάνε πάλι αμέτρητα δακρυγόνα, η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική. Ένα μαγαζί Vodafone λεηλατείται μπροστά στα μάτια μας, τους γιουχάρουμε. Οι μπάτσοι το βλέπουν, αλλά δεν κάνουν τίποτα. Συνεχίζουν να πετούν δακρυγόνα πάνω μας, στο Σύνταγμα διαλυόμαστε.
Το δέντρο "ανάβει" λίγα λεπτά αργότερα. Χωρίς τον Κακλαμάνη. Καλές γιορτές.

Τρίτη 9/12/08, ώρα 12.00. Η Αθήνα καίγεται. Το πολυτεχνείο στην Πατησίων βρίσκεται υπό κατάληψη. Αποφασίζεται πορεία από την πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου προς Προπύλαια και Σύνταγμα. Κόσμος από τα μπαλκόνια μας χειροκροτεί και φωνάζει "Μπράβο παιδιά, μαζί σας" (σήκω απ' τον καναπέ σου, αρχίδι, και βγες μαζί μας στο δρόμο!). Κλούβες παντού, οι δρόμοι κλειστοί. Στα Προπύλαια γινόμαστε πολλοί.
Αρχή Σταδίου, σταματά η πορεία από ΜΑΤ. Χωρίς λόγο πετάνε ασφυξιογόνα και δακρυγόνα με σπρέι στα πρόσωπά μας, μας χτυπάνε. Δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε, βήχουμε και φτύνουμε αίμα, αναγκαζόμαστε να υποχωρήσουμε προς τα πίσω και να βαδίσουμε προς Πατησίων για νέο συντονιστικό.

Τετάρτη 10/12/08, ώρα 11.00. Συγκεντρώσεις σε Μουσείο και Ομόνοια με σκοπό να συναντήσουμε ΓΣΕΕ & ΑΔΕΔΥ μπροστά στη Βουλή. Το Σύνταγμα βουλιάζει από κόσμο, ακούγεται παντού "Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η βουλή". Η ιστορία επαναλαμβάνεται, με πέτρες, μπουκάλια και δακρυγόνα. Οι μαθητές πολλοί, πιο δραστήριοι, πιο αποφασισμένοι από εμάς, τους φλώρους των πανεπιστημίων.
Όμως το κλίμα στα ΜΜΕ έχει αρχίσει να αλλάζει. Δεν αναφέρεται πουθενά αριθμός διαδηλωτών (που ήταν κάποιες δεκάδες χιλιάδες), βλέπουμε πλέον μόνο τους "κουκουλοφόρους", τους καμένους κάδους και τις σπασμένες βιτρίνες. Απογοήτευση.
Στο πολυτεχνείο έχει ήδη αποφασιστεί η δημιουργία ραδιοφωνικού σταθμού και site για ενημέρωση του κόσμου. Κάμποσες χιλιάδες φυλλάδια μοιράζονται στους δρόμους, ακολουθεί όλο το βράδυ πετροπόλεμος στα στενά, η άσφαλτος έχει "ποτίσει" από τους τόνους δακρυγόνων. Το "Εδώ πολυτεχνείο, εδώ πολυτεχνείο" επίκαιρο ξανά -ποιος το περίμενε- στο internet αυτή τη φορά.

Τις επόμενες ημέρες η κατάσταση επαναλαμβάνεται. Και συνεχίζεται. Είναι μια κοινωνική εξέγερση? Ίσως. Τα ΜΜΕ δεν ήταν και δεν είναι με το μέρος μας. Δεν είμαστε κουκουλοφόροι, αλλά φάγαμε τα δακρυγόνα των ΜΑΤ επειδή διαδηλώσαμε. Δεν υπάρχει όμως πολιτικό αντίκτυπο, δεν υπάρχει πολιτική πρόταση ικανή να απορροφήσει την οργή. Το "Κάτω η Δημοκρατία, ζήτω η Αναρχία" που ήταν αναρτημένο στα κάγκελα του Πολυτεχνείου δεν ήταν αρκετό. Γιατί και οι αναρχικοί έχασαν την μπάλα.
Κι ας ήταν (και) η ιστορία εναντίον μας, πιστέψαμε ότι αυτή ήταν η εβδομάδα που θα άλλαζε τον κόσμο.

Γιατί οι άσχημες πόλεις όμορφα και εύκολα καίγονται. Οι καναπέδες όμως?

ΝΤΡΟΠΗ!!!!!

ΝΤΡΟΠΗ Σ'ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ.
ΝΤΡΟΠΗ Σ'ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ.
ΑΠΛΑ ΝΤΡΟΠΗ.

Καλομαθαμε στις επιλογες?

Διαβαστε πρωτα το ποστ του Gay And The City και θα συνεχισω παρακατω.

«Όλοι ψάχνουμε το κάτι καλύτερο»

Ημερομηνία: Παρασκευή 22 Αυγούστου

Ώρα: 20.30

Τοποθεσία: Goody’s-Αγίας Σοφίας-Θεσσαλονίκη

Έχω ραντεβού με τον κολλητό. Έχει αργήσει και έχω καθίσει μόνος να φάω κάτι στα γρήγορα, αφού το shopping-safari που έκανα όλη την ημέρα ούτε χρόνο μου άφησε για κάτι τέτοιο, ούτε δυνάμεις για κάτι περισσότερο.

Σκέφτομαι: «Τρώω μόνος. Μόνος; Γιατί μόνος;» Οι τελευταίες σκέψεις στριφογύριζαν στο κεφάλι μου. Και όχι τόσο για το ότι έτρωγα μόνος. Σε μια μεγάλη πόλη όπως η Θεσσαλονίκη, δεν είναι σπάνιο να δεις κάποιον να τρώει μόνος του. Αλλά είμαι «μόνος» γενικότερα... Γιατί; Και δεν είμαι ο μόνος «μόνος». Πολλοί γνωστοί και φίλοι μου είναι μόνοι. Για καιρό μόνοι. Τι φταίει;

Η πρώτη φράση που μου ήρθε στο μυαλό, ήταν μια ατάκα της φίλης μου της Ν., που την άκουσα μερικές μέρες πριν: «Όλοι ψάχνουμε αυτό το κάτι καλύτερο». Ψάχνουμε. Άρα δεν το έχουμε. Το post αυτό δεν απευθύνεται σε όσους το έχουν βρει το «κάτι καλύτερο» και το κρατούν σαν θησαυρό, αλλά σε αυτούς που το βρήκαν και το έχασαν ή το έχουν αφήσει να φύγει ή ακόμα το ψάχνουν.


Κι αν το έχεις βρει και πλέον δεν το έχεις; Τότε πως σκέφτεσαι; Πως επηρεάζεται η ζωή σου; Είτε συγκρίνεις όλους τους επόμενους με αυτό το «κάτι καλύτερο», με αποτέλεσμα να μη σε καλύπτει τίποτα. Νιώθεις ανικανοποίητος από κάθε προσπάθεια να γνωρίσεις κάποιον άνθρωπο. Προκαλείς δυστυχία στον εαυτό σου και τους συντρόφους σου, επειδή πάντα η ανάμνηση του «κάτι» θα είναι λίγο ή πολύ καλύτερη.

Η΄ μήπως αισθάνεσαι τυχερός; Τυχερός γιατί ανήκεις σε εκείνη τη μικρή ομάδα ανθρώπων που είχαν την τύχη να τον βρουν, ακόμα κι αν δεν είναι μαζί του πλέον. Τυχερός που η τύχη σου έκλεισε έστω και μία φορά το μάτι και σε άφησε να νιώσεις πως είναι να είσαι ολόκληρος. Εσύ και το άλλο σου μισό, μαζί, έστω και για μία στιγμή.


Κι αν ανήκεις σε αυτούς που ακόμα το ψάχνουν, σε αυτούς που περιμένουν να δουν τα πυροτεχνήματα τη στιγμή που όλη η φύση θα τους ψάλει το hallelujah με τη φωνή της Gloria Gaynor και τις πεταλούδες να χορεύουν Kylie; Γιατί το ψάχνουμε, αλήθεια; Γιατί ποτέ δε μας φτάνει αυτό που έχουμε και θέλουμε ακόμα περισσότερα; Γιατί πάντα βρίσκουμε ελαττώματα στους συντρόφους μας. Ελαττώματα που αφορούν είτε την εμφάνιση, είτε το ντύσιμο, είτε τις μουσικές επιλογές τους, είτε την τσέπη, τη διασκέδαση, τη μόρφωση, κτλ κτλ. Εμείς δεν έχουμε ελαττώματα;


Μήπως η απάντηση βρίσκεται στο ότι αναγνωρίζουμε υποσυνείδητα τα δικά μας ελαττώματα και προσπαθούμε να τα καλύψουμε «γεμίζοντας» τα κενά μας από τα προτερήματα του wanna-be συντρόφου; Μήπως η αυτοκριτική μας είναι τόσο επιδερμική που δε μας επιτρέπει να αναγνωρίζουμε ελαττώματα στον εαυτό μας;

Δε θεωρώ κακό το να προσπαθεί κάποιος για το καλύτερο. Αλλά το καλύτερο έρχεται με το να αφήνεις τον «παλιό», που είχε τα δικά του ελαττώματα, και να ψάχνεις για τον «νέο», που θα κουβαλάει καινούρια, δικά του ελαττώματα; Τα οποία μάλιστα, αργά ή γρήγορα θα αναγνωρίσεις; Ή μήπως έρχεται με το να επενδύουμε σε αυτόν που έχουμε δίπλα μας, ώστε να φτάσουμε κάποια στιγμή που θα «αποζημιωθούμε» για όσα έχουμε επενδύσει, από αυτά που έχει να προσφέρει ο άλλος; Γιατί δεν δίνουμε ευκαιρίες στον εαυτό μας, δίνοντας ευκαιρίες στον άλλο;

Μήπως η μεγάλη ποικιλία, η αστείρευτη προσφορά, η αβίαστη ευκολία στην «αγορά συντρόφου» μας έχει κάνει (πέρα από θύματα της βιτρίνας και του εκθαμβωτικά λαμπερού – μύες/ μήκος/ αυτοκίνητο/ κτλ) να μην δίνουμε αξία σε ό,τι έχουμε, αλλά να βγαίνουμε αμέσως για «ψώνια», μόλις ανακαλύψουμε το πρώτο ελάττωμα στο «προϊόν»;

Αυτό το «κάτι καλύτερο» που είπε η Ν. είναι το ωραίο σώμα; Το ωραίο χαμόγελο; Το ακριβό αμάξι; Οι πολλές γνωριμίες; Ο καθένας έχει μια δική του απάντηση. Ωστόσο, ενώ μπορεί να ακούσεις χιλιάδες διαφορετικές περιγραφές για το «κάτι καλύτερο», λεπτομερείς και σχολαστικές, λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να σου πουν ότι αυτό το «κάτι καλύτερο» το βρήκαν σε έναν άνθρωπο, ακόμα κι αν δεν είναι μαζί του.


Τελικά ο κολλητός μου ήρθε, βγήκαμε σε ένα καινούριο σχετικά gay club της Θεσσαλονίκης με σκοπό να περάσουμε καλά οι δύο μας, χωρίς να ψάχνουμε για το «καλό ή το καλύτερο». Η τραγική και όμορφη ειρωνεία είναι πως εκείνο το βράδυ γνώρισα και το παιδί που είμαστε τώρα μαζί...

ΣΥΝΕΧΕΙΑ Elementstv:
Σε λιγο καιρο θα μπει το 2009 .Ο κοσμος προχωραει ασχετα αν δεν το παραδεχομαστε.Ειμαστε σχετικα ελευθεροι ανθρωποι ,με μια τεραστια γκαμα επιλογων για τη ζωη μας στη διαθεση μας.Ομως αντι να ειμαστε πιο ευτυχισμενοι,τα επιπεδα απαισιοδοξιας και δυστυχιας παραμενουν πιο ψηλα απο ποτε.
Μαθαμε οτι οι επιλογες που κανουμε στη ζωη μας καθοριζουν την πορεια μας προς την ευτυχια.Για να μην ξεφυγω ομως,ας παρουμε για παραδειγμα το κειμενο του Gay And The City.Ενα μεγαλο προβλημα των συγχρονων σχεσεων ειναι οτι εχουμε υπερβολικα πολλες επιλογες ή τουλαχιστον ελπιζουμε οτι εχουμε.Πως να επιλεξεις καποιον για μια ζεστη και ειλικρινη σχεση οταν στην παρακατω γωνια μπορει να κρυβεται ο αντρας της ζωης σου?
Το πρωι εκανα μια βολτα στο κεντρο.Καποια στιγμη καθως περιμενα το λεωφορειο ειδα πολλους περαστικους μαζεμενους σε ενα σημειο.Με μεγαλη περιεργεια ,πηγα προς τα κει να δω τι στο καλο παρατηρουσαν με τοση προσηλωσα.Ε λοιπον ολοι τους συμμετειχαν στο γνωστο παιχνιδι "Εδω παπας ,εκει παπας,που ειναι ο παπας?".Και καθως επεφταν τα 50 ευρα,αρχισα να αναρωτιεμαι...
"Μηπως ολοι μας παιζουμε ενα παιχνιδι "Που ειναι ο παπας"?"
Το μυστικο του παιχνιδιου αυτου οπως και σε ολα τα παιχνιδια τζογου ,ειναι η ελπιδα των ανθρωπων οτι θα κερδισουν.Και για αυτο και αυτοι που κερδιζουν καποια χρηματα ,περιμενουν παντα τα περισσοτερα.
Ετσι και εμεις.Κερδιζουμε μια σχεση,την αγαπη ενος ανθρωπου,αλλα οχι δεν μας φτανει.Γιατι αλλωστε να μεινουμε εδω και να μην παμε για τα εκατομμυρια?

Οπως και στον τζογο ομως,ετσι και στις σχεσεις,αυτος που παντα περιμενει το καλυτερο,ειναι και αυτος που μενει στον Ασσο....

Mυστηριο!!!

Η πρωινη συζητηση στο γυμναστηριο της γειτονιας ηταν μονοτονη.Οποιαδηποτε αλλη μερα,ο Αντωνης Παρασκευοπουλος θα
περιεγραφε το αυστηρο προγραμμα γυμναστικης του--Δευτερα:ποδια; Tριτη:Στηθος και χερια; Τεταρτη: Ωμους και πλατη;
και επαναληψη τις επομενες 3 με την ιδια σειρα, με τις Κυριακες ελευθερες.Η Ρουλα Γεωργιαδη,αλλη μια τακτικη πελατισσα
στο γυμναστηριο,παντα ανελυε
την διαιτα που ακολουθουσε πιστα -- φρουτα μεχρι το μεσημερι,μετα υδατανθρακες μεχρι τις 5 ,ακολουθουμενοι απο
πρωτεινες.Τιποτα ομως μετα ΤΙς 8 το βραδυ και καθολου γαλακτοκομικα.Η Νικη απο το μπαρ του γυμναστηριου ,θα παραπονιο
ταν σιγουρα για καποιον πελατη.("Μου ζητησε να του φτιαξω το ροφημα του χωρις ζαχαρη ή μελι και μετα παραπονιοταν
επειδη δεν ηταν αρκετα γλυκο.")Και ο Χρηστος,ενας απο τους ιδιοκτητες του γυμναστηριου, παντα θα κοροιδευε καποιον
για την φυσικη του κατασταση.("Κοιτα πως προεξεχει ο κωλος του Γιωργου οταν κανει διαδρομο.Του το εχω πει να κοψει τα
γλυκα αλλα δεν με ακουει.")Αλλα αυτη την παρασκευη ολα ηταν διαφορετικα.Αυτη την παρασκευη ολοι μιλουσαν για ενα φονο!

"Δεν μπορω να πιστεψω οτι κανεις δεν ειδε τι εγινε,"ειπε η Ρουλα καθως σηκωνε τα βαρακια.Ο Αντωνης εκανε και αυτος
ενα σετ βαρακια,ενω η Νικη και ο Χρηστος καθοντουσαν στα δερματινα παγκακια του γυμναστηριου πινωντας τα πρωτεινουχα
ποτα τους.

"Συνηθως τα πρωινα δεν εχει κοσμο,"ειπε ο Χρηστος,"μονο οι εργαζομενοι και εσεις οι 3 ειστε εδω."Ο Χρηστος ξεροκαταπιε
."Οι 2 σας δηλαδη ...Καημενε Γιωργο."

Το προηγουμενο πρωινο γυρω στις 11.30,ο Γιωργος Καρατραντος ,ο τριτος απο τους 3 τακτικους πελατες,βρεθηκε στο πανω οροφο
του γυμναστηριου,σε ενα μηχανημα για τα ποδια.Η μορφη του ηταν ιδιατερως ασχημη ,αφου καποιος ειχε παρει μια ατσαλινη
πλακα 13 κιλων και του ειχε λιωσει το πισω μερος του κεφαλιου του.

"Ο Γιωργος ηταν λιγο μαλακας,"παραδεχθηκε η Ρουλα."Την επεφτε σε ολες εδω μεσα.""Καποιες,γοητευοταν απο το στυλ του,"
"Κατι τετοιο ειχα ακουσει και γω,"ειπε ο Χρηστος."Ο Γιωργος θα την επεφτε σε καποια και μετα απο 1 βδομαδα θα πηγαινε
για την επομενη"

"Υποθετω μπορουσες να τον πεις ομορφο.",συμπληρωσε η Νικη."Αν σου αρεσουν οι πολυ περιποιημενοι ανδρες,βεβαια.Ηταν πολυ
ψωνιο.Παντα περηφανευοταν για το οτι εκλεινε τις καλυτερες συμφωνιες στον επιχειρηματικο τομεα.Ο Γιωργος επενδυε
σε μικρες επιχειρησεις σωστα?"

"Σωστα",ειπαν ο Χρηστος και ο Αντωνης μαζι αν και καπως διστακτικα.Κανεις απο τους 2 δεν ειχε οπτικη επαφη με τους αλλους.
"Ακουσα οτι μαλωνε με καποιον πριν το φονο."
"Εγω τον ακουσα,"ειπε ο Χρηστος.Τελειωσε το πρωτεινουχο ποτο του και μετα το πεταξε στο καλαθι των αχρηστων.

"Τον ακουσες ενω εσυ ησουν κατω και αυτος πανω?",ειπε η Νικη με ενα ανησυχητικο τονο.

"Ξερεις μωρε πως ακουγοταν η φωνη του.Εγω ημουν πισω απο το μπαγκο."Ο Χρηστος εδειξε το μπροστινο παγκο διπλα απο τις σκαλες
που οδηγουσαν στον πανω οροφο."Δεν μπορεσα να ακουσω σε ποιον μιλουσε.

"Ουτε αν ηταν αντρας ή γυναικα?",ρωτησε η Ρουλα.
"Οχι.Αλλα αλλα ακουσα την ατσαλινη πλακα να χτυπαει κατι.Και μετα ησυχια.Τελειωσα την πασιεντζα μου στον υπολογιστη και πηγα
να ελεγξω.",ειπε ο Χρηστος.

"Σωστα,"αναφωνησε ο Αντωνης."Εσυ τον βρηκες.Και δεν υπηρχε κανεις αλλος εκει?"
"Οχι.Αλλωστε μονο ενα δωματιο ειναι στον πανω οροφο.Οποιος το εκανε θα πρεπει να εφυγε απο τις πισω σκαλες προς τα αποδυτηρια.
Απο κει θα μπορουσε να παει οπουδηποτε,εξω ή μεσα στο γυμναστηριο.Ο συναγερμος στην πορτα κινδυνου δεν λειτουργει."
"Αρα ο δολοφονος θα μπορουσε να ερθει και να φυγει χωρις να τον δουμε",ειπε ο Αντωνης.
"Εγω δεν ειδα κανενα,"προσθεσε η Ρουλα."Εκανα διαδρομο στο δωματιο προπονησης,βλεποντας τηλεοραση.Δεν ακουσα τιποτα μεχρι
να ερθει το ασθενοφορο.."

"Εγω ημουν στο δωματιο με τα βαρη ,γυμναζοντας τους ωμους μου,"ειπε ο Αντωνης,"μεχρι που ηρθε ο Χρηστος ,φωναζοντας μου να
καλεσω το 166."Μισο γελωντας αναφωνησε:"Δεν τελειωσα ποτε την γυμναστικη μου."

"Δυστυχως ή ευτυχως εγω εχασα ολα τα γεγονοτα,"ειπε η Νικη."Ημουν στο πισω δωματιο ,πισω απο το μπαρ.Κανεις δεν φανταζεται
τι δουλεια απαιτει το γυμναστηριο.Καταλογοι και προετοιμασια.Ηρθε χθες ,ρε παιδι μ,ενας τυπος οπως ανοιγα το μπαρ,και ηθελε
ενα πρωτεινουχο ποτο -αμεσα!Λες και αυτα φτιαχνονται απο μονα τους"

"Δεν πρεπει να τρως πρωτεινες το πρωι,"ειπε η Ρουλα με αηδια."Χρειαζεσαι τη φυσικη ζαχαρη των φρουτων."

"Η διαιτα δεν κανει τιποτα χωρις ενα καλο προγραμμα γυμναστικης,"προσθεσε ο Αντωνης.

Και ετσι,ολοι τους γυρισαν σπιτια τους πισω στις ζωες τους.Τη Δευτερα οι συζητησεις τους περιστρεφοταν παλι γυρω απο το ιδιο θεμα.
Αυτη τη φορα ομως ελειπε ενας.Ειχε συλληφθει--για φονο .

Ποιος ειναι ο δολοφονος ?
ο Αντωνης Παρασκευοπουλος
Η Ρουλα Γεωργιαδη
Η Νικη
Ο Χρηστος


Οποιος θελει ας απαντησει,και αν γινεται να αφησει καποια εξηγηση για την απαντηση του.

Noμος!!!!

Σε συζήτηση 2 ενήλικων ατόμων,όπου το θέμα δεν δέχεται μαθηματική απόδειξη,ειναι αδύνατον -ανεξαρτήτως επιχειρημάτων-να πείσει ο ένας τον άλλο για κάτι που διαφωνούσαν.Θεωρητικά η συζήτηση που διεξάγεται είναι ανούσια.Πρακτικά ειναι έκθεση απόψεων...

Η ισχύς του νόμου αυτού αυξάνεται όσο αυξάνεται το επίπεδο μόρφωσης,δυστυχως....

Παρατηρήσεις

Η ισχύς του νόμου αποδεικνύεται περίτρανα καθημερινά σχεδόν σε όλες μου τις συζητήσεις.
Αν τελικά δύο άτομα που αρχικά διαφωνούσαν συμφωνήσουν είναι επειδή συμφωνούσαν εξαρχής αλλά λόγω διατυπώσεως αλλά και πορείας της συζήτησης δεν το είχαν αντιληφθεί.
Προφανώς είναι λογικό ως μορφωμένοι άνθρωποι να έχουμε μια σοβαρή άποψη και να θέλουμε να την στηρίζουμε όπως μπορούμε όμως σε όλα υπάρχουν όρια.
Τέλος να πω ότι αυτό που λέει ο νόμος αν και θλιβερό είναι αρκετά λογικό. Μέχρι τα 20 σου πολλές θέσεις και απόψεις έχουν κατασταλάξει μέσα σου. Πόσο μάλλον αν έχεις διαβάσει και λίγο παραπάνω. Προφανώς εάν συμφωνήσεις με τον άλλο κατά την διάρκεια της συζήτησης (ενώ στην αρχή διαφωνούσες) σημαίνει ότι δέχτηκες τα επιχειρήματά του! Σημαίνει ότι κατάφερε μέσα στο λιγοστό χρόνο που συζητούσατε να σου καταρρίψει όλα τα επιχειρήματα! Εαν μάλιστα συζητούσατε για κάποιο σημαντικό θέμα σημαίνει ότι με εκείνη την συζήτηση κατέρρευσε η όλη μέχρι τότε "κοσμοθεωρία" σου για το θέμα που συζητούσατε! Προφανώς αυτό μπορεί να γίνει με 3 τρόπους:
- Δεν είχες την σωστή θέση, το κατανόησες και ως απίστευτα ανοιχτόμυαλος δέχτηκες την νέα σωστότερη άποψη.
- Ο άλλος ήταν καταπληκτικός και φοβερά πειστικός ομιλητής που δεν μπόρεσες να αντιτάξεις τίποτα στα επιχειρήματά του.
- Δεν πείστηκες! Ότι και να σου έλεγε δεν θα σε έπειθε αλλά του είπες ότι πείστηκες για να σε αφήσει ήσυχο η πολυλογία του...

Προφανώς όλα τα παραπάνω και ο γράφων εμπίπτουν στον ίδιο νόμο!