Με τη μεταφυσικη εγω ,απο μικρος ειχα μια πολυ περιεργη σχεση.Στον Θεο,ας πουμε,ουτε πιστευα ουτε δεν πιστευα.Κατ'αρχας μου φαινοταν πολυ υποπτος ο εξαναγκασμος.Γιατι για να λεμε του στραβου το δικιο μας αναγκαζαν γονεις και δασκαλοι να πηγαινουμε εκκλησια. Αυτο το εβρισκα κομματακι παραξενο εκ μερους του Θεου.Ολοκληρος αντρας (γιατι ως αντρα και μαλιστα ηλικιωμενο μας τον παρουσιαζανε) ισαμε κει πανω και χρειαζεται εμενα να παω στην εκκλησια να προσευχηθω?Ασε που δεν καταλαβαινα τιποτα.Ολοι αυτοι οι ψαλμοι μου φαινονταν τοσο μα τοσο ακαταλαβιστικοι.Θα μου πεις ,ολα θες να τα καταλαβαινεις πια?Ε αν δεν καταλαβαινεις ,βαριεσαι.Χαζευεις λιγο το λαχανι μαλλι της κυριας μπροστα,γεμιζεις με λιωμενο κερι τα παπουτσια της διπλανης ,ε και μετα ξαναβαριεσαι.
Μετα ηταν και αυτο το κλιμα που μυριζε τιμωρια και καθολου δεν μου αρεσε.Ολα τα ζουμερα,τα νοστιμα ,τα ωραια ηταν αμαρτωλα.Να παρακους τη μανουλα?Αμαρτια(εδω συμφωνουσε και η μανουλα.Να κουτσομπολευεις την φιλη σου τη χριστινα?Αμαρτια(εδω συμφωνουσε και η χριστινα).Να βαρας σφαλιαρες τον συμμαθητη σου τον γιωργο επειδη σε βαρεσε και αυτος?Αμαρτια.Ο καλος χριστουλης γυρνουσε και το αλλο μαγουλο να τον χαστουκισεις ξανα.Ναι αλλα εγω δεν επαιζα ξυλο με τον Χριστο ,με τον Γιωργο επαιζα και αν γυρνουσα το αλλο μαγουλο θα ετρωγα χαστουκι ξανα.Επειτα και αυτες οι υποσχεσεις του ,λιγουλακι απιστευτες.Μεγαλα λιβαδεια ,με τρεχουμενα νερα,πουλακια ψαρακια κτλ....Λεπτομερειες ομως δεν μας ελεγε.Γκομενους θα εχει?Κοκα κολα?Φαστ φουντ?Σινεμα?
Να μην τα πολυλογω ,καταλαβατε το πνευμα.Ημουν καπως αντιρρησιας συνειδησεως ως βρεφος....Υπηρχε ομως ενα σοβαρο θεμα που το συζητουσα διεξοδικα με φιλους και τα αδερφια μου διοτι απο μικρος οργανωνα φιλοσοφικες συζητησεις(sic!).Και αν υπαρχει Θεος?Αν πραγματι παρακολουθει τις ζωες μας καθημερινα και δεν χανει επεισοδιο οπως εμεις παρακολουθουσαμε Ζινα?Αν δεν εχει χασει επεισοδιο απο τις ζωες μας και μας κανει κακη κριτικη τη μερα της Κρισης?Αντιο παραδεισε ,κακως ηρθες Κολαση.Αποφασισαμε λοιπον με τα παιδια της γειτονιας να βρουμε μια μεση λυση.Θα κρατουσαμε λοιπον μια πισινη ,στην περιπτωση που η μερα της Κρισης ερθει.Θα πηγαιναμε λοιπον στην εκκλησια λιγο πριν τη μεταλαβια ,θα καναμε βολτες στο προαυλιο να μας δει και η δασκαλα να ανακουφιζεται,να τρωμε μια απο τις θεικες τυροπιτες που πουλουσε ο κυρ Θυμιος σε καλυτερη τιμη στους εκκλησιαζομενους και θα φευγαμε για παιχνιδι.
Η ιδια σταση με ακολουθει μεχρι σημερα.Αλλοι απο τους φιλους μου εγιναν πολυ πιστοι ,αλλοι πολυ απιστοι.Εγω καπου στη μεση.Οταν ζοριζομαι ,τραβαω δεκα προσευχες και ανακουφιζομαι.Οταν ειμαι στα καλα μου,λεω τι θεος ρε παιδια και πρασινα αλογα,στο χερι μας ειναι ολα.Πως να βοηθησει και αυτος τοσους και τοσους?Μετα ομως δειλιαζω.Βρισκω την σταση μου εξαιρετικα οπορτουνιστικη.Θοδωρη,παρε θεση,λεω τωρα που εχεις ακομη θεση στο παραδεισο γιατι στα 70 μου,θα τη δωσουν σε αλλο.Στο τελος ομως,κερδιζει ο σκεπτικιστης μεσα μου.Και υποσχομαι στον εαυτο μου να ειμαι καλος χωρις να προσβλεπω σε μια θεση στο παραδεισο.Αυτο αλλωστε ειναι και η μεγαλυτερη μαγκια.Να κανεις το καλο και να το ριχνεις στο γιαλο.Τωρα αν υπαρχει θεος και βλεπει και το εκτιμησει αυτο ακομη καλυτερα.Θα ανεβω ενα ανοιξιατικο πρωινο στον παραδεισο,ο ηλιος θα ειναι σχεδον καλοκαιρινος,θα φοραμε λινα λευκα κοστουμακια και θα μασουλαμε τις τυροπιτες του κυρ Θυμιου.Γιατι αν εχω μια και μοναδικη βεβαιοτητα για το αν καποιος θα παει στον παραδεισο αυτο ειναι για τον κυρ Θυμιο.Αν βεβαια φτιαχνει ακομη αυτες τις θεικες τυροπιτες.......
