Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009

Ιστοριουλες....



Μια ιστοριουλα για τον ερωτα :
  • Xρειαζεται λογο η αγαπη?

    Μια φορα ενα αγορι ειχε μια συζητηση με τον αγαπημενο του.Τον ρωτησε λοιπον:

    "Γιατι σου αρεσω...?Γιατι με αγαπας?"

    "Δεν μπορω να βρω τον λογο...αλλα μου αρεσεις πολυ.."

    "Δεν μπορεις καν να μου πεις το λογο...πως μπορει να λες οτι σ'αρεσω?Πως μπορει να λες οτι μ'αγαπας?"

    "Δεν ξερω το λογο αλλα μπορω να σου αποδειξω οτι σ'αγαπω."

    "Αποδειξη?Οχι!Θελω να μου πεις το λογο.Το αγορι της κολλητης μου μπορει να της πει το λογο που την αγαπη γιατι οχι και συ!"

    "Ενταξει,ενταξει! Εεεε.... επειδη εισαι ομορφος,
    επειδη η φωνη σου ειναι γλυκια,
    επειδη εισαι αγαπησιαρης,
    επειδη εισαι συμπονετικος,
    λογω του χαμογελου σου,
    λογω της καθε σου κινησης"

    Το αγορι ενιωσε ικανοποιημενο με την απαντηση που πηρε.

    Δυστυχως λιγες μερες μετα το αγορι που εκανε την ερωτηση ειχε ενα τρομερο ατυχημα σε τροχαιο και βυθιστηκε σε κομμα.

    Ο αγαπημενος του του εβαλε ενα γραμμα διπλα στο κρεβατι του και εδω ειναι το περιεχομενο του:

    Αγορι μου,

    επειδη εχεις γλυκια φωνη σε αγαπω....
    Τωρα μπορεις να μιλησεις?Οχι!Αρα δεν μπορω να σ'αγαπω.
    Λογω της συμπονιας και της ανθρωπιας σου μπορω να σ'αγαπω.
    Τωρα δεν μπορεις να επιδειξεις ανθρωπια ουτε συμπονοια αρα δεν μπορω να σ'αγαπω.
    Λογω του χαμογελου σου σε αγαπω,
    λογω της καθε σου κινησης σε αγαπω.
    Τωρα μπορεις να χαμογελασεις?Μπορεις να κινηθεις?
    Οχι, οποτε δεν μπορω να σ'αγαπω.
    Αν η αγαπη χρειαζεται λογο, οπως τωρα,
    δεν υπαρχει λογος να σε αγαπω πια.
    Ομως η αγαπη δεν χρειαζεται λογο για να υπαρχει.
    Και γι'αυτο σ'αγαπω ακομη.
Και μια ιστορια για την φιλία, τη μεγαλυτερη αξια στη ζωη ενος ανθρωπου....
  • Θυμαμαι μονο μια ιστορια απο οσες μου ειχαν πει οταν ημουν μικρος.Ηταν για 2 ορφανα που αποφασισαν να γυρισουν το κοσμο ψαχνοντας να βρουν τις οικογενειες τους.
Ειχε να κανει με τις περιπετειες που ζησανε καθως ψαχνανε.Αλλα το κομματι που θυμαμαι καλα ειναι το τελος.Ελεγε:
Oταν ο πρωτος αντρας εφτασε στο τελος του ταξιδιου, βρηκε τον εαυτο του στο ξεκινημα.Την οικογενεια που εψαχνε ολα αυτα τα χρονια σε ολο τον κοσμο.Η μονη οικογενεια που γνωρισε ποτε, που χρειαστηκε, στεκοταν ακριβως διπλα του....

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009

Μια νυχτα σε ενα μπαλκονι....


Στο φοιτητικο μου διαμερισμα εδω στην Αθηνα εχω ενα καταφυγιο, το μπαλκονι.Αυτο το καταφυγιο ειναι ολοδικο μου, ειναι χωρος ιερος οπου μπορω να καθισω και να παρατηρησω τα παντα.Και ειναι πολλα αυτα τα παντα, μιας και ειναι ο κεντρικος δρομος του Δημου στον οποιο μενω.Ειναι πολυ ενδιαφερον να επιλεγεις ενα ατομο μεσα στο πληθος και να το παρατηρεις ωσοτου χαθει απο τον οριζοντα σου.Φανταζομαι το χαρακτηρα του, τα προβληματα του , το αν ειναι ευτυχισμενος(κυριως αυτο) και τελος συγκρινω τη ζωη του με τη δικη μου.Και βγαινει και νικητης απο αυτη τη συγκριση.Καποιες φορες εγω καποιες ο εκαστοτε πρωταγωνιστης στη σκεψη μου.


Το βραδυ ομως, που ολα ηρεμουν παρατηρω πιο ευκολα. Πιο λιγοι ανθρωποι, μεγαλυτερος ο πρωταγωνιστικος τους ρολος στο περιεργο παιχνιδι μου.Τρεις φοιτητες, ωραια παιδια περνουν γελωντας και βριζοντας ο ενας τον αλλο.Με καυλωνει πολυ ο τροπος που μιλανε οι εικοσαρηδες φοιτητες.Εχει κατι το πρωτογονο και το αναζωγωονητικο τουλαχιστον σε σχεση με την ευρεως διαδεδομενη κοριτσιστικη και γκει διαλεκτο που επικρατει σημερα (πρωτιστως στην τηλεοραση και κατ'επεκταση και στην καθημερινη ζωη).Ο ενας απο αυτους πεταει μια σακουλα με τα μισοτελειωμενα σουβλακια τους.Χτυπαει στο καδο και πεφτει μεσα σαν τριποντο.Συγχαιρουν τον "παικτη" της παρεας και απομακρυνοται....

Κοιτα τι ησυχη ζωη που εχουν φτιαξει οι απεναντι.Μια μεσηλικη γυναικουλα ξεπροβοδιζει τον αντρα της και εναν νεαρο -δεν πρεπει να'ναι γιος της- τους συμβουλευει να μην τρεχουν με τ'αυτοκινητο και <<Βασιλακη, μην ανοιξεις το παραθυρο, παιδι μου, εισαι απο μπανιο και θα κρυωσεις>>. Σηκωνει ενα πεσμενο φυλλο απ'το περβαζι και μονολογει: <<κοιτα τι βγαζουν αυτα τα δεντρα...>> Ο νεαρος τη φωναζει <<λατρεια μου>> κι ο μεσηλικας παρατηρει πως κατι μυριζει ασχημα. <<Λες να γεμισε ο βοθρος?>> <<Ε, θα δουμε....>>.

Για μια στιγμη αναρωτιεμαι, ειναι, αραγε, αυτοι πιο ευτυχισμενοι, ισως πραγματικα ευτυχισμενοι?Επειδη αφηνονται να τους παρασυρει γλυκα το κυμα της ζωης και καμια απαιτηση δε μοιαζουν να εχουν ουτε κι αγωνια.Δεχονται τη μοιρα με στωικο χαμογελο και δεν τους πειραζει αν κοπιαζουν, γιατι εχουν μαθει να ξεκουραζονται, να κοιμουνται βαθια στα ασπιλα κρεβατια τους.Γιατι δεν ξοδευουν τις νυχτες τους στο φοβο, στην παντοτινη αναζητηση του καλυτερου και του θανατου τον πανικο.

Θα'θελα να τους γνωριζα και να'χα το θαρρος να τους πιασω κουβεντα και να τους κανω να μου πουν.Εχουν ονειρα που τους βασανιζουν, θελουν πραγματα που δεν μπορουν, κανουν πιο λιγα απο κεινα που θα'πρεπε και πιο πολλα οταν δεν πρεπει?Ποσο θα μ'αρεσε να σκαλισω αδιακριτα τις ψυχες τους και να μπω ακαλεστος στην καθε περαστικη τους σκεψη! Αισθανομαι πως με προκαλουν να βεβηλωσω τη γαληνη τους και να την ταρακουνησω αγρια,να διαταραξω την ισορροπια τους και μετα να περιμενω τι θα γινει.

Ακουω κατι παραξενους ηχους προς τα κατω.Κοιταω και βλεπω μια γριουλα ντυμενη με αθλια ρουχα και ενα ζευγαρι λιωμενες παντοφλες να ψαχουλευει τα σκουπιδια. Συλλεγει την σακουλα με τα μισοτελειωμενα σουβλακια και την κρατα σαν θησαυρω κατω απο τη μασχαλη της.Συνεχιζει να ψαχνει. Παιρνει αλλες 2-3 σακουλες που δεν μπορω να καταλαβω αν περιεχουν τροφιμα ή κατι αλλο. Παιρνει και κατι σχισμενα χαρτονια(δεν μπαινω στην διαδικασια να αναρωτηθω τι τα θελει) και απομακρυνεται. Οταν εισαι γνησιο παιδι της επαρχιας οπως εγω, δεν εχεις συνηθισει σε τετοια θεαματα, ανθρωπων να ψαχνουν τα σκουπιδια, να κοιμουνται σε πακαγκια κτλ. Η νυχτα της επαρχιας ειναι πολυ πιο σκοτεινη και ξερει να καλυπτει καλα ο,τι δεν θελει να δει.

Εκτιμαω για λιγο τη ζωη που εχω, κανω και μερικες σκεψεις για το ποσο ευγνωμονες πρεπει να ειμαστε οι περισσοτεροι απο μας τους "μεσαιους", χριστε μου τι αθλια λεξη, σηκωνομαι και παω για υπνο. Αλλωστε εχω ταξιδι αυριο και η μοιρα της βραδιας αυτης δεν ειναι αλλη απο το να γινει μια μακρινη αναμνηση.

Καληνυχτα ....